De Metropolitan Police Service (MPS) lijkt wel verlamd. Zoals een konijn naar een lichtbak staart de “Met” naar het politiek-correcte dogma.
De MPS heeft nochtans een geschiedenis om trots op te zijn. Opgericht door Sir Robert Peel in 1829, telde de dienst einde 2011 ca. 49.000 personeelsleden binnen een gebied van 620 sq mi (1.606 km2) met 7.2 miljoen inwoners. Vergane glorie: de MPS struikelt van de ene zelf veroorzaakte crisis in de andere en verzwakt daarmee haar vermogen de echte misdaad te bestrijden. De politiediensten zijn veel te lang in de ban geweest van een gevaarlijke cocktail van slecht bestuur, politiek-correcte dogma, verkeerde prioriteiten en tactische incompetentie.
Kevin Hurley, voormalig Detective Chief Superintendent, windt er geen doekjes om:
De tekortkomingen van de MPS kunnen niet beter geïllustreerd worden dan door het geval Jamshid Ali Dizaei, de notoir corrupte politie-officier met dubbele Iraans-Britse nationaliteit, die op 13 februari voor de tweede keer naar de gevangenis gestuurd werd wegens obstructie van het gerecht. Slechts een organisatie, die geobsedeerd is door het credo van diversiteit en gebrek aan morele integriteit kon toestaan dat een opschepperige, criminele bullebak als Dizaei zo hoog in de hiërarchie kon opklimmen tot een leidinggevende positie. Zijn carrière leest als een science fictionverhaal: de laatste jaren werden getekend door diverse aanklachten tegen hem met als gevolg processen tegen de MPS, tegen de media, tegen privé personen, veroordelingen, vrijspraken, dreigementen en racismeverwijten, tv- en radiogesprekken, boekpublicaties… met telkens een promotie als gevolg. Hij is binnen de MPS het symbool geworden van de politiek-correcte verrotting. Telkens hij van een crimineel feit beschuldigd én veroordeeld werd ging hij in de tegenaanval met het mantra “racisme”. Er wordt te dikwijls vergeten dat de plicht van de politie eruit bestaat de Britse bevolking te beschermen.
In plaats van grondige beslissingen te nemen, zoals Dizaei tot de orde te roepen, zinkt de politietop weg in politieke manoeuvers om hun eigen vel en carrière te redden. De top van de Met is besmet met een cultuur van lafheid die verpakt wordt als pragmatisme, waar criminaliteitsbestrijding niet meer op de eerste plaats komt. De grootste verliezers van deze aanpak zijn niet alleen de Britse burgers maar ook de agenten op straat, die door hun egoïstische, carrièrejagende leidinggevende officieren ondermijnd worden.
Kevin Hurley zegt dat hij niets dan afschuw voelt voor de Dizaei saga. In 2008 beschuldigde Dizaei een Iraaks zakenman van aanranding, een leugenverhaal dat tot twee processen en de tweede veroordeling van Dizaei zou leiden. Eigenlijk ging het gewoon om geld. Dizaei had toen intern al een reputatie van oneerlijkheid, corruptie en misbruik van zijn ambt. Praktisch iedereen wist dat hij niet deugde, maar hij speelde telkens de racismekaart uit om zijn doel te bereiken, ongeacht de rechtmatigheid of integriteit van zijn methodes. In een klimaat van beschuldigingen van “geïnstitutionaliseerd racisme” voldeed hij aan de wensen van de politietop die wanhopig op zoek was naar officieren uit etnische minderheden.
Dizaei was een absolute meester in het bespelen van racismeschuldgevoel om elke beschuldiging van zijn agressieve houding de kop in de drukken. Zo was hij voorzitter van de National Black Police Association, een uitgelezen instrument om de MPS naar zijn pijpen te doen dansen.
Dizaei zelf werd de wet. De terughoudendheid van de MPS om tegen hem in te gaan droeg ertoe bij dat hij zich onoverwinnelijk beschouwde. Zelfs de Onafhankelijke Politie Klachtencommissie, die meestal maar al te bereidwillig de politiek-correcte code hanteert, drong aan om disciplinaire maatregelen te nemen maar de top was te bang want het zou hun eigen carrière kunnen beschadigen. Zij waren niet bereid risico’s te nemen door de strijd aan te gaan met een tegenstander die elke kritiek tot een racismeklacht omboog. Ieder ander zou ontslagen geweest zijn.
Hij promoveerde met een proefschrift waarmee hij de MPS rechtstreeks racisme verweet en in 2007 schreef hij een autobiografisch boek “Not one of us”, met zware kritiek op de MPS. In plaats van ontslagen te worden wegens grof onloyaal gedrag kreeg hij een promotie. Ongelooflijk: kunt u zich een firma voorstellen waarin een stafmedewerker geld verdient door de reputatie van zijn werkgever om zeep te helpen? Zijn onschendbaarheid kweekte een ego die legendarisch was in politiekringen. Zo beschuldigde hij bv. twee agenten zijn privé wagen beschadigd te hebben. Na onderzoek bleek dat de schade veroorzaakt was door één van zijn vele maitresses.
Zijn arrogantie was torenhoog; hij had geen enkel gevoel voor de openbare dienst, geen enkel besef van fatsoen, een bruut in uniform, die ooit de moeder van één van zijn minnaressen bedreigde haar “als een hond” te zullen ombrengen. Maar hij was intelligent, zo intelligent dat hij meer dan tien jaar de MPS onder druk kon zetten.
En politieke correctheid lag – natuurlijk – aan de basis van de lafhartige manier waarop de razende bendes plunderaars en brandstichters, vele van allochtone afkomst, werden behandeld tijdens de rellen afgelopen zomer. Verlamd door politieke correctheid en racismebeschuldigingen, bang om verantwoordelijkheid op te nemen voor controversiële maatregelen om de openbare orde te herstellen, liet de politietop toe dat het tuig de straten gedurende vijf dagen terroriseerde vooraleer in te grijpen. De bevolking verdient een andere politiemacht.
De nieuwe commissaris, Bernard Hogan-Howe, die Liverpools straten schoon veegde, is de nieuwe hoop van de Met. Hij zoekt niet de verering van de politici en hij heeft echte ervaring van operationele acties. Veel te veel hoge officieren bezitten niet zijn qualificaties. In feite is het dikwijls eerder omgekeerd: juist door het vermijden van confrontaties zijn ze op de hoogste treden van de politie-rangorde geraakt.
Londen hoopt dat de komst van Bernard Hogan-Howe en de neergang van Dizaei een nieuw tijdperk inluiden, een tijdperk dat tegemoet komt aan de verwachtingen van de bevolking in plaats van aan de eisen van de politiek.
Floriaan Terbeke
Bron: Dailymail, Wikipedia
Wurlitzerdromen
