Men zegge het voort (nr 802)

Met deze postume tentoonstelling wil het Bormshuis de ietwat vergeten naam van ‘dé fotograaf van de Vlaamse Beweging’ terug voor het voetlicht brengen; zijn werk is immers van een onschatbare waarde voor de visuele geschiedschrijving van de Vlaamse Beweging in het midden van de twintigste eeuw.
Nestor Gerard legde gedurende bijna een halve eeuw ontelbare personen en manifestaties uit de Vlaamse Beweging op de gevoelige (glas)plaat vast.
Deze tentoonstelling is dan ook voornamelijk een fototentoonstelling, waarbij via een selectie uit de duizenden foto’s, maar ook met brieven van Nestor Gerard een beeld geschetst wordt van de Vlaamse Beweging, zowel op politiek als op cultureel vlak.
Kort wordt tevens aandacht besteed aan de figuur van Berten Fermont en andere Vlaamse Dienstweigeraars uit de jaren 1930 want Nestor Gerard had zich hun lot, en dan in het bijzonder dat van Berten Fermont, aangetrokken.

De tentoonstelling is van dinsdag 6 maart tot en met zaterdag 30 juni 2012 gratis te bezoeken tijdens de openingsuren van het Bormshuis op dinsdag en woensdag van 14 tot 17 uur en op zaterdag van 10 tot 16 uur.
Begeleide groepsbezoeken (€ 1 p/p) aan de tentoonstelling en het Bormsmuseum (ook buiten de openingsuren) zijn mogelijk mits tijdige afspraak met conservator Lieve van Onckelen (info@bormshuis.org – 03 238 27 49, na 18 u.).

In de begeleidende catalogus kan men naast een beschrijving van de tentoongestelde panelen ook een biografische schets van Nestor Gerard terugvinden. De catalogus van deze tentoonstelling is vanaf 3 maart 2012 verkrijgbaar in de tentoonstelling of door overschrijving van € 5 op IBAN-rekening BE19 4198 0452 6112 – BIC: KREDBEBB van Bormshuis vzw, 2000 Antwerpen met vermelding van “CAT42

Tunesië is voortdurend in gevecht met zichzelf.  De Tunesische lente kreeg wel bloesems, maar er volgden geen vruchten.  Tenzij men de islamisering als een oogst mag beschouwen.
Souad Abderrahim was hét gezicht van de vrij gevochten Tunesische vrouw, lijsttrekster voor de Ennahdapartij in het tweede district van Tunis, apothekeres, moeder van twee kinderen, met haar henna-gekleurde lange haren duidelijk kiezend voor een leven zonder hoofddoek en haar mantra “we willen de polygamie niet herinvoeren of de hoofddoek verplichten” als sussende geruststelling voor bezorgde Tunesische vrouwen en seculiere kiezers.  Dat was toen, vóór de verkiezingen van oktober 2011. 

Slechts 16 dagen later veranderde de toonzetting.  Tijdens een vraaggesprek met Radio Monte Carlo Doualiya veroorzaakte zij een controverse toen ze mededeelde dat ze alleenstaande moeders een schande voor Tunesië vond en dat deze “geen recht hadden op een bestaan”.  Ze voegde eraan toe: “Ik ben plaatsvervangend beschaamd voor Arabische of moslimlanden, die excuses proberen te vinden voor zondaars.”  Zij bleef er de nadruk op leggen dat slechts verkrachtingsslachtoffers recht op bescherming hebben, maar dat dit absoluut niet kan voor alleenstaande moeders.  En ze ging nog een stapje verder met: “De Tunesische wetgeving moet gebaseerd zijn op Arabische moslimtradities en er is in Tunesië geen plaats voor volledige en absolute vrijheid”. 

In Tunesië worden er gemiddeld vier kindjes per dag buiten het huwelijk geboren – desalniettemin wil Souad Abderrahim het bestaan van één-oudergezinnen ontkennen.  Voor haar kan het gezin slechts gevormd worden binnen het huwelijk. Zo wil ze ook het wetsartikel omtrent adoptie veranderen omdat dit niet overeenstemt met de islam.  Volgens haar is Ennahda voorstander van burgerrechten en van de ijtihad, het proces dat de wetgeving vormt door een onafhankelijke interpretatie van de koran en de soenna.  De vraag of mannen en vrouwen gelijke erfrechten zouden moeten hebben, werd behendig ontweken met een religieuze uitleg, alhoewel ze benadrukte dat haar partij niet in naam van de islam spreekt.   Zij vindt dat er soort westers complot over gelijke erfenisrechten gaande is, waarmee zij het absoluut oneens is, want dit zou betekenen dat er een seculiere hervorming moet komen: “Het staat nochtans duidelijk in de koran.  Verenigingen van feministes die een volledige gelijkschakeling eisen betreffende de erfenisrechten zijn een minderheid en zij vertegenwoordigen geenszins de Tunesische vrouwen.  Er is gewoon geen vraag naar.  Het is een westers, een Frans project.  Ennahda wil dat mannen en vrouwen elkaar als partners aanvullen.”

Op de vraag hoe zij de toekomst van Tunesië ziet, antwoordt zij: “Het zal Arabisch en moslim zijn.  De motor wordt de moderne islam.  In het verleden werden politieke projecten uit Frankrijk geïmporteerd, zoals b.v. de totale vrijheid voor vrouwen en steun aan alleenstaande moeders.  In onze maatschappij kunnen we ongetrouwde moeders, of kinderen die hun moeders naam dragen, niet verdedigen.  Dit is niet in overeenstemming met onze Tunesische identiteit.  Enkele partijen creëren valse problemen.  Ik verdedig de vrijheid van menigsuiting binnen het kader van de blijvende functies en sociale waarden van Tunesië, die niet noodzakelijkerwijs moslim zijn, maar als het komt tot het plaatsen van een standbeeld van een naakte vrouw op een openbare plaats, dan is mijn antwoord kort en krachtig: neen! (Zij maakt daarbij een allusie op een voorstel van een kunstenaar op het Habib Bourghibaplein) Ik ben tegen radicalisme…”

Hoe ironisch dat na het uiten van haar moslim-radicale mening, zij zich zelf als een liberale politica ziet.  Zoals vele zelfbenoemde liberalen, die zich niet schijnen te realiseren hoe totalitair en onverdraagzaam zij zich t.o.v. een andere mening opstellen, mag het ons niet verwonderen dat volgens haar logica zij “tegen radicalisme” gekant is.  Zoals een vis die niet weet dat hij nat is…

Souad Abderrahim kreeg verschillende koosnaampjes: "de diamant" of "la pasionara van Tunesië", symboolfiguur of islamitische excuustruus ?

Floriaan Terbeke

 Bron: diverse media

http://www.leparisien.fr/laparisienne/societe/souad-abderrahim-symbole-ou-alibi-d-ennahda-25-10-2011-1685430.php

http://www.tunisia-live.net/2011/11/09/ennahda-spokeswoman-souad-abderrahim-single-mothers-are-a-disgrace-to-tunisia/

http://www.jeuneafrique.com/Article/ARTJAWEB20111110160949/ 

http://www.tuniscope.com/index.php/article/10155/actualites/tunisie/souad-184612

Een 87-jarige vrouw die aan Alzheimer leed en opgenomen was in een privé-rusthuis in het noorden van Engeland was op de grond gevallen.Een verzorger ging naar het permanentielokaal voor hulp maar de verpleger van dienst zie dat ze moesten wachten.De verzorger vertelde de politie dat ze tussen vijf en tien minuten moesten wachten omdat de verpleger aan het bidden was.

De vrouw overleed later in het ziekenhuis. Het incident dateert van vorig jaar maar het onderzoek naar de omstandigheden van het overlijden kwam deze week voor de rechtbank. De verpleger van dienst is gedagvaard.

Joseph Geubbels van het Spionnencentrum zal ongetwijfeld van oordeel zijn, dat tot allah bidden, voorrang heeft op het uitoefenen van de taak.  Wij zijn van oordeel, dat moslims wier geloof primeert op hun professionele taakomschrijving, niet thuishoren in de zorgensector en ook niet in het bedrijfsleven, aangezien hun kwezelgedoe voortdurend aanleiding geeft tot "kwesties".  Wij hebben veel begrip voor lieden die onze Westerse levensstijl niet kunnen aanvaarden : dat zij hun kansen wagen in een van de vele Prachtlanden waar de islam regeert. Daar is het tof leven.

Bron : The Telegraph

Het verschil tussen Islam en het Westen :

In Toulouse betoogden een dertigtal jonge, meestel vrouwen, om de islamitische moordenaar Merah te eren.

http://www.amsterdampost.nl/dansen-op-een-graf-na-een-orgie-van-geweld/

 Zijn broer is reuze trots op Mo

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Buitenland/334228/Broer-trots-op-Mohamed-Merah-na-aanslagen-Toulouse.htm?rss=true

Verder heeft geen enkele imam of andere islamiet Mohamed Mera’s daad veroordeeld.

Breiviks vader heeft zijn zoon vervloekt en niemand heeft betoogd om hem te eren na zijn moordpartij.

In het Westen werd de daad van Breivik unaniem veroordeeld.

Door Jochem van den Berg en Cornelis Tjakke

Een 31-jarige man uit Veenendaal heeft zichzelf gistermiddag om half drie ten overstaan van een paar vrienden onafhankelijk verklaard. De man, Andries Koolhof, kapper, was al langer ontevreden over zijn status binnen Nederland. Maar pas nadat hij alle andere opties had onderzocht, besloot hij zich af te splitsen. “Ik heb er lang over nagedacht. Je besluit natuurlijk niet van de ene op de andere dag om een land te worden. Maar toen ik me realiseerde dat Duitsland een soevereine natie is, dacht ik ‘dat kan ik ook’.”

Aan zijn onafhankelijkheidsverklaring ging een lange voorbereidingstijd vooraf. “Ik moest een eigen vlag ontwerpen, goed nadenken over een eigen munteenheid, een grondwet opstellen. En dat alles in het diepste geheim. Voordat je het weet staat de AIVD op de stoep en word je opgepakt wegens staatsondermijnende activiteiten.”

Nu hij zich onafhankelijk heeft verklaard, is het eigenlijke werk pas begonnen. De man lobbyt bij de G8-landen om internationale erkenning en in april begint hij bij de Verenigde Naties aan een traject dat moet uitmonden in een observerende status. “Het zal ongetwijfeld een lang bureaucratisch proces worden, er zijn vele hobbels op weg naar soevereiniteit, maar als je het echt wil moet het lukken.”

Er zijn talloze voordelen om als onafhankelijk land verder te gaan volgens Koolhof: “Ik ben straks een belastingparadijs.” Hij benadrukt dat hij als staat nog volop in ontwikkeling is. “Ik ben er voor mezelf nog niet uit of ik een democratie of een dictatuur ben. Beide staatsvormen hebben hun voordelen. In ieder geval heb ik geen last van een kloof tussen burger en politiek.”

De buren van Koolhof zijn bang dat door eenzijdige onafhankelijkheidsverklaringen de gemeente Veenendaal uit elkaar zal vallen. “We zijn hier niet gekomen om in een grensgebied te wonen. Bovendien is het beangstigend dat zijn egoïsme nu een nationalistisch karakter krijgt. Zijn grillige aard vormt een bedreiging voor het bestuurlijke evenwicht.”

Koolhof: “Je moet het niet groter maken dan het is, ik wil alleen maar zonder overheidsbemoeienis lekker op de bank kunnen hangen.”

http://www.speld.nl/2012/03/12/man-verklaart-zich-onafhankelijk/

Bij een debat in de commissie mensenrechten van het Europese parlement stelde Philip Claeys (Vlaams Belang) enkele lastige vragen aan Jozef De Witte, baas van het Centrum voor anti-Vlaams racisme, nadat die HEMA liet dagvaarden om hoofddoeken op de werkvloer te eisen. Claeys verdedigde het recht van de werkgever om op de werkvloer neutraliteit van de werknemers te eisen.

Hieronder volgt een vrije vertaling van verschillende stukjes die ik bijeengesprokkeld heb uit het boek dat ons al een paar keer werd aangeraden door lucky9: “The Third Choice” (De Derde Keuze) geschreven door Mark Durie. Deze auteur heeft ook een webstek : www.markdurie.com

Dit boek verklaart, volgens mij, zeer goed de houding van moslims tegenover ons zoals wij dat in het dagelijks leven meemaken op subtiele zowel als flagrante wijze.
Het is zeer belangrijk dat iedereen zich genoeg en grondig informeert over wat Islam is en wat moslims zijn en hoe ze werkelijk tegenover ons staan.
Het is belangrijk dat men ontwaakt uit de verdoving die de politiek correcte bende de wereld heeft opgedrongen en dat we dit juk van ons afwerpen.
Het is belangrijk dat onze (mis)leiders (politici en anderen) hierop worden aangesproken en hopelijk afgerekend.
Het is belangrijk om onze beschaving te laten overleven.
Het is belangrijk voor onze kinderen en kleinkinderen en allen die na hen komen.

Terugkeer van de dhimma of stilzwijgende onderwerping tot slaven van Islam.

Onderwerping begint met de “dhimma”: een overeenkomst of verdrag of pact waarbij een niet moslim gemeenschap akkoord gaat om de Islamitische wet (Sharia) te respecteren en daardoor gevrijwaard blijft van jihad en mag blijven leven. Deze mensen zijn dhimmis. Het is hen verboden om kritiek te uiten op de dhimma. Islam bekritiseren is ook verboden door de Sharia. Zij mogen niet getuigen tegen moslims. Zij mogen hun lot niet openbaar maken of het onderzoeken, zij moeten er eerder dankbaar voor zijn.
Het woord dhimma verondersteld een aanvaarding van verplichting door een fout of een blaam wat in feite een schuldbekentenis is.

De dhimma overeenkomst was het afkopen van een uitweg, niet alleen van jihad in het verleden maar ook van toekomstige oorlog. Als een dhimmi gemeenschap gelijk welke voorwaarde van de dhimma gebroken had was de lokale moslimgemeenschap verplicht om jihad tegen hen te voeren. Dit is een voorwaarde die de dhimmi gemeenschap verplicht is te aanvaarden en waaronder ze moet leven.

Ze moeten ook taks, jizya genaamd, betalen. De dhimma taks of jizya is een bijdrage betaald aan moslims om jihad te voorkomen en wordt door volwassen dhimmi mannen betaald. Niet-moslims in een moslimstaat hebben drie keuzes: bekeren, sterven door onthoofding of taks betalen en zo het eigen hoofd behouden, vandaar dat jizya ook een hoofdtaks wordt genoemd.

De dhimma is niet enkel een wettelijke overeenkomst het is ook een religieuze instelling die de cultuur en het gedrag van ganse gemeenschappen beïnvloedt. Er bestaan verscheidene theologische motivaties die dit bevestigen zoals de overtuiging dat Allah heeft gezegd dat Islam en moslims moeten domineren; dat niet-moslims geen gezag mogen uitoefenen over moslims en dat christenen verdragbrekers, verraders, ongelovigen en verwerpers zijn (en dus niet waardig om beschermd te worden).

Alhoewel de dhimma in de wereld van vandaag niet wordt toegepast in zijn klassieke vorm is de invloed zichtbaar door het opleggen van eenzijdige eisen van aanvaarding en minderwaardigheid aan niet moslims in vele landen over de hele wereld.

Zwijgplicht, ontkenning en misinformatie zijn hieraan medeplichtig en beperken overmatig het antwoord dat christenen kunnen geven. Directe confrontatie wordt ontmoedigd, bestraft, illegaal gemaakt en geboycot.

Vandaag oefent de Islam een enorme en groeiende invloed uit op het lot van de Westerse cultuur met de hulp van politieke correctheid dat op zichzelf een onrechtvaardigheid is en moet blootgesteld en uitgedaagd worden.Verder is er de hulp van dhimmi politici die in hun toespraken de morele superioriteit van de Islam erkennen en zich onderwerpen aan de internationale opinie van dhimmitude :

George Bush (na 9/11): “Islam is een godsdienst van vrede”

De volgende toespraak van Mary Robinson, ex-presidente van Ierland, tot de UNHRC op 15 maart 2002, spant wel de kroon van totale misleiding :

“Het is belangrijk de grootsheid van Islam te erkennen, zijn beschaving, zijn immense contributie tot de rijkdom van de menselijke ervaring, niet alleen door een diep geloof en godsdienst maar ook door wetenschap, literatuur en kunst. Niemand kan ontkennen dat in zijn beginsel, Islam volledig in overeenstemming is met het principe van de fundamentele mensenrechten, menselijke waardigheid, verdraagzaamheid, solidariteit en gelijkheid. Meerdere delen van de Koran en uitspraken van de profeet Mohammed zijn hiervan getuige. Vanuit een historisch oogpunt kan niemand de revolutionaire kracht van Islam ontkennen, die rechten aan vrouwen en kinderen toekende lang voor gelijkaardige erkenning werd toegestaan door andere beschavingen."

… En niemand kan de universele aanvaarding van mensenrechten door Islamitische Staten ontkennen.

Let op de dhimmi thema’s van dankbaarheid (voor het geven van rechten aan vrouwen), het onderlijnen van de superioriteit van de Islam (door te laten verstaan dat de ongelovige minderwaardig is) en alle mogelijke stemmen van protest de mond te snoeren door het herhalen van de woorden “niemand kan ontkennen…”

Tony Blair in 2007 bij het toekennen van één miljoen Pond Sterling als steun voor Islamstudies in Britse universiteiten :

“De stemmen van extremisme vertegenwoordigen de Islam net zo min als de martelingen, gebruikt in het verleden om bekering tot het christendom, de leer van Christus vertegenwoordigden.”

Door Christelijke overtredingen te gebruiken om de morele waarde van Islam te evalueren doet Blair aan zelfverloochening maar zonder waarheid. In werkelijkheid bestaan er voor de wreedheden in het leven van Mohammed geen enkele parallel in het leven van Christus en is de vergelijking die Blair maakt ongegrond.

Barack Obama deed ook zijn duit in het zakje bij een toespraak in het Turkse Parlement op 6 april 2009:

“Wij maken onze diepe waardering over voor het Islamitische geloof dat zoveel heeft bijgedragen tot de vorming van de wereld over de eeuwen heen inbegrepen mijn land.”

Hulp of jizya ?

Professor Moshe Sharon, emeritus Professor van Islam aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem heeft geschreven :

“… de miljoenen dollars die vanuit de EU naar moslim terreurgroepen stromen die zich verschuilen achter allerlei vermommingen zijn niet meer dan jizya betaald door de dhimmis van Europa aan de moslim leiders…in de valse hoop dat zij zo de bescherming van de dhimmi voor zich verzekeren."

Foxy

Jarno Smeets, van wie wij enkele dagen geleden een video toonden, waaruit bleek  dat de man kan vliegen als een vogel, heeft niet echt de waarheid gesproken. Dat maakte hij bekend in het televisieprogramma De wereld draait door. Volgens zijn website is de man gespecialiseerd in het combineren van computergeanimeerde beelden met 'echte' beelden. Kaayk hield zowat de hele wereld voor de gek door te beweren dat hij de eerste man was die kon vliegen als een vogel, met behulp van een zelfgemaakte machine. Zijn verhaal haalde de internationale pers. Kaayk wilde naar eigen zeggen testen hoe ver je kunt gaan in het vertellen van een verhaal via een blog.

Hiermede feliciteren wij onze kwieke reageerder Victor van Vosselaer die het bericht ontmaskerde als pure kwakzalverij.  Onze hoofdredacteur houdt het bij zijn dromen.

Savat

Iets is niet normaal in die Turkse hoofdjes.  Stel u even voor dat een Europees bedrijf zulke reclame maakt.

Het wordt lente. Ganzen en trekvogels maken zich op om na een lange winter terug te vliegen naar de sombere, kille hemel van de lage landen. Ik bevind mij in een Spaans bergdorp vergeten door de tijd, in de buurt van Tarragona, met onverharde zandwegen en bruine vierkante huizen die op mekaar zijn getast als Lego-blokjes. Geleidelijk gaat het golvende heuvelland over in terrasvormige wijngaarden die zijn aangebouwd tegen rotsige bergwanden. In de plaatijzeren loods van de cooperativa wordt landwijn verkocht die op flessen zonder etiket is getrokken. De top van de berg zit versluierd achter ochtendmist.

“¡Adelante!” zegt Señor Sanchez en houdt de deur wijd open. Het huisje is klein en vierkant en donkerbruin en telt slechts één kamer met een vloer van aangestampte aarde. Er ligt geen elektriciteit. Overal in de kamer staan half opgebrande kaarsen en potten met opgelegde ansjovis. Aan het plafond hangt een vliegenplakker uit het geboortejaar van Franco. De spiegel kleeft vol vliegenpoep.

Een oud Catalaans spreekwoord zegt: Menjar be i cagar fort, i no tingues por de la mort. Goed eten, flink schijten en je hoeft geen schrik te hebben voor de dood. Kippen lopen kakelend over de tafel en onder het hoge bed hokken konijnen in een nest van stro. Señor Sanchez hurkt naast het open haardvuur, zijn armen zwaaiend naast zijn logge lichaam. Zijn ogen puilen uit hun kassen. Hij snijdt sinaasappelen uit zijn eigen tuin in een pan met een zoete, slijmerige brij die suddert boven de vlammen.

Ik val van de ene verbazing in de andere. Spanje is een wereld apart, waarin droom en werkelijkheid zich vervlechten tot een onontwarbaar kluwen, en waarin ik langzaam, heel langzaam doordring. Señor Sanchez maakt zijn eigen sinaasappelconfituur. “Hoe gaat het met l’avia?” vraagt hij. L’avia is Catalaans voor ‘grootmoeder’, abuela in het Spaans. Met l’avia bedoelt hij de moeder van mijn Catalaanse vriendin. “Zij zit bij het raam,” zeg ik, “in de masía van de familie. Zij kijkt uit over het strand en de zee terwijl zij het linnengoed strijkt.” “L’avia is een goed mens,” zegt Se&ntilse;or Sanchez.

De avond valt en wordt parelmoerachtig. De eerste sterren fonkelen aan de hemel. Er heerst een diepe rust. “Als ik er op een dag niet meer ben,” zegt Señor Sanchez, “begraaf mij dan onder mijn sinaasappelboom.” Hij draagt dezelfde kleren als toen ik hem voor het eerst zag: een zwarte alpino-baret, een oude broek, een vergeeld onderlijfje en afgetrapte pantoffels.

Even later komt de maan kalm tevoorschijn. De grillige rotswanden glimmen als glas. Ik denk aan een vers van Federico García Lorca, misschien wel de grootste van alle Spaanse dichters. No es el arte la luz que nos ciega los ojos. Es primero el amor, la amistad ... In de eerste plaats zijn het de liefde, de vriendschap die onze ogen verblinden.

http://www.viw-costablanca.com/stan35.shtml

Een moslim die sarcasme beoefent, het is een uitzondering. De meeste aanhangers van de godsdienst van de vrede beperken zich tot een spraakgebruik van het hier en nu en de zo geroemde bloemrijke taal van de Arabieren is enkel weggelegd voor een sporadische godgeleerde of dichter : je moet niet te veel fantasie toelaten in het woordgebruik, want dat is verwarrend.

Deze moslim is sarcastisch en dreigend en daarmee bewijst hij behoorlijk geïntegreerd te zijn en zijn waarschuwingen klinken daarom nog bedreigender. Zeker als hij het heeft over dames die bij valavond gaan joggen, op straat tegengehouden worden, verkracht en vermoord worden. Het is haar eigen schuld, want deze vrouwtjes houden geen rekening met de islam die in Europa aanwezig is.  De islam is er en hij blijft er. En het is aan ons om te beslissen, ofwel bekeren we ons tot de religie van wreedheid, ongelijkheid en liefdeloosheid, ofwel gaan we ten onder.

Laat de brave huisvaders en huismoeders wier hoofden volgepropt worden door de politiek-correcte ontkenners de schouders ophalen, dat dergelijke types uitzonderingen zijn. Ze treden hoe langer hoe meer op de voorgrond, deze voorbodes van het kwaad.  De media kunnen ze niet blijven negeren. Zelfs de belgische Staatsveiligheid komt openlijk op televisie waarschuwen. 

Wij roepen al jaren dat het fout loopt met een aantal moslims en elke dag wordt helaas bewezen dat het van kwaad naar erger gaat.  Laat u niet in de hoek drummen door de collaborateurs die blijven volhouden dat dit groeipijnen zijn, eigen aan de multiculturele samenleving,  dat de moordpartijen, brandstichtingen of dreigende taal acties zijn van enkelingen,  zeldzame uitzonderingen.  Er zijn wel héél veel uitzonderingen dan in Europa.  Natuurlijk er is ook een meerderheid van moslims die geen kwaad berokkenen en die een rustig en goed leven wensen.  Dezen laten echter nooit van zich horen en de extremisten winnen veld en hun invloed groeit en hoe meer moslims er komen, hoe meer fanatici en gekken er bij zijn.

De verwijten van racisme, xenofobie, e.d. raken ons al lang niet meer : dat zijn de angstkreten van dagdromers en onverantwoordelijken die het Westen uitverkopen. Wij hebben gezegd en wij volharden.

Ray

(dank aan Willy D.)

De strijd om Midway in 1942 of de vernietiging van de Japanse Vloot