Nonkel Kruk in Lima
Kent u de bevoorrechte ontwikkelingspartners van het land B ? De landen die schoon weer spelen met onze centjes ? We laten ze u kennen, het zijn er achttien (18) in totaal en ze zijn al 5 jaar onze partners, er is dus sprake van een langdurige, innige en bevredigende relatie. Langer dan sommige huwelijken uit de wereld van glitter en schitter waarvan de Frut u elke dag rechtstreeks uit The Sun vertalingen voorschotelt.
Algerije, Zuid--Afrika, Benin, Bolivië, Burundi, Congo, Ecuador, Mali, Marokko, Mozambique, Nigeria, Palestina, Peru, Rwanda, Senegal, Tanzania, Ouganda en Viëtnam. Leuk om ze op een rijtje te zetten want bij sommige kan u de naam raden van de peter. Of de meter. Alleszins voor alle zijn wij de rijke oom uit het Schandland, en dat het zo nog vele jaren moge blijven. Schol, en voor die van de islam een kopje thee.
De verantwoordelijke minister, de jonge Michel, wist te vertellen in Lima (Peru) op de Vijfde bijeenkomst van de EU met Latijns-Amerika, dat het land B binnenkort de lijst van 18 partners zou inkorten en dat daarover in de regering een debat zal gevoerd worden. Michel weigerde consequent iets te lossen, over wie er uit zou uitvliegen. Hij moet dat nog bespreken met Papa Michel de oude, die in de EU als commissaris optreedt voor ontwkkelingssamenwerking. Het blijft in de familie en da's maar best ook. Vroeger heette men dat departement ontwikkelings"hulp" maar dat klonk te discriminerend. Samenwerking is minder betuttelend : wij werken en zij doen het samen op.
En toen landde in Lima een vliegtuig met niemand minder dan Nonkel Kruk aan boord. Vermoedelijk geplaagd door supersonische jetlagverschijnselen en nog bleker dan anders strompelde hij de belgische ambassade binnen, waar zijn reputatie op hem zat te wachten. "Wie we daar hebben" schalde het door de luxueueze salons en onmiddellijk vuurden de heftige Zuid-Amerikaanse journalisten een spervuur van vragen af op de Nonkel, om te weten wie hij zou uitsluiten van het belgische manna. "Nada, nondedjol, caramba" riep onze overmoedige premier. "Al de Zuid-Amerikaanse partners hier aanwezig, Peru, Bolivië, en Ecuador blijven op onze lijst staan. Punt en gedaan. Is er nog Tequila en zijn er geen cocabladeren om te kauwen ?" Michel de jonge hing aan de telefoon bij zijn papa om huilend te vertellen, dat de Nonkel het weer eens verbruid had.
Nu Kuifje overal processen aan zijn golfbroek krijgt in het buitenland wegens zijn racistische journalistieke uitvallen, kunnen we Nonkel Kruk bevorderen tot onze surrealistische ambassadeur met de ttiel "Ceci n'est pas un premier".
Ray








2 reacties op dit bericht
zwartwerkers...
meer zijn dat niet, de filantroop aan het spelen in naam van de zakenwereld.
Al de zogezegde hulp is geld in de zakken scheppen van bepaalde bevriende
leveranciers. Er was zo lang geleden hulp aan afrika, een boot of zoiets moesten ze daar hebben. In antwerpen kon men de boot bouwen voor een aannemelijke prijs, buiten de waard gerekend van de waalse lobbyisten op ontwikkelingshulp,
op dat ministerie werd beslist dat de boot in walenland moest gemaakt worden voor het dubbele van de antwerpse prijs.
michel den ouden was vroeger directeur bij FN, hij is dan vredesapostel geworden en ten tijde van de iraakse oorlog was hij tegen de amerikanen. Dat
teaterstukje werd slechts opgevoerd om de antwerpse haven te kwetsen want
de amerikanen lieten onze haven links liggen tot groot jolijt van de nederlanders.
Een jaar later ging hij pootjes geven bij den bush.
Zijn wij citroenen ?
Dat er, boven op alles, nog veel geld gaat naar landen waar wij absoluut niks mee te maken hebben, maakt me razend.
De regering wordt schijnbaar (achter de schermen) gerunt door Mistress Bucket, (véél mooier: bouquet) want heel die kliek doet het ook maar voor de schone schijn.