Even iets totaal anders : Lowieke Staal
Een van onze reageerders meldde zich aan als Lowieke Staal. Ik weet niet of die naam sommigen onder u nog iets zegt ? Mij alleszins wel.
Lowieke Staal was een Antwerpse revue-artiest uit de jaren tussen de twee wereldoorlogen van de grote shows en variétés in de Hippodroom (verdwenen) die geschreven en geregisseerd werden door Rik Senten. Het waren spektakels met muziek, liedjes en sketches die niet bepaald uitmuntten door een hoge graad van verfijning maar die konden bogen op een massaal succes. De artiesten waren plaatselijke beroemdheden die voortkwamen uit het toen nog erg actieve liefhebberstoneel. De héél groten traden ook op in de Brusselse Follies Bergères (niets te maken met die van Parijs), zoals Frits Vaerewyck, de kleine mooie vamp Pola Cortez en Sus van Aerschot.
Met Frits Vaerewyck toonden wij U maanden geleden fragmenten uit de eerste Vlaamse musical uit 1935 "Alleen voor U" met Pola Cortez en bijna de ganse cast van "De Witte" op muziek van Renaat Veremans.
Maar nu Lowieke Staal. Hij was een dwerg en in die dagen sprong men niet bepaald fijnzinnig om met mensen met een handicap. Lowieke moet wel over enig acteertalenten beschikt hebben maar hij dankte zijn faam en carrière vooral aan zijn kleine gestalte. Ik heb hem nooit op de scène geweten maar ik herinner me alleszins wel hem gezien te hebben tijdens wandelingen in de stad : een kleine parmantig stappende figuur, goed gekleed met regenmantel en hoed en de voorbijgangers die hem joviaal toeriepen ... Hij heeft geleefd van 1903 tot 1991.
In deze periode trad ook Johan Heesters op in het revue-circuit te Antwerpen, de knappe Nederlandse tenor die in het huwelijk trad met zijn collega Wiske Geys. (inmiddels is Heesters 105 jaar en verschijnt hij nog tussendoor op het podium ...)
Ray
+ AANVULLING 20.00 UUR : Nog een foto ontdekt op Seniorennet, Lowieke Staal geïnterviewd door Bob van Bael
https://blog.seniorennet.be/ludovikus/archief.php?startdatum=1144620000&stopdatum=1145224800
10 reacties op dit bericht
Lowieke Staal heb ik ook nog gekend, alle ja gekend is een groot woord. Ik heb hem toen ik ne 7/8 jarige snotter was nog weten optreden op de michel willemsplein in wilrijk, waar ze toen een grote kiosk hadden opgetroken. Ik zo fier als ne gieter omdat ik met mijn bomma zaliger mee mocht, het was maar achter den hoek van in de rederrijkersstraat waar we woonden maar het was toch een belevenis dat ik mee mocht gaan. Wat Lowieke allemaal heeft gedaan op dat podium is me allemaal niet bij gebleven, ik had toen niet echt een zittend gat als snotter. Het was reeds tegen den avond aan en goed weer en ge weet hoe kinderen dan zijn hé. Zulke optredens waren niet echt mijn ding toen, maar de naam Lowieke Staal is me al die tijd wel bijgebleven.
SGPO
toch blij
Jefke tand,voor zijn vooruitstekende tanden bv.piet spons, wegens zijn drankverbruik,of Dreke,de leugeneir, enz....de tijd toen het stad nog van ons was, en men zijn deur nog kon openlaten, ik werkte als knaap ook nog in cinema Artis op het zuid ,filmrollen terugspoelen enzo,tongedraaien achter de zandhopen aan de zuiderdokken met het grietje van naast de deur, goeie tijden waren dat ,nu is alles om zeep door de "politiek correcte" logemaffia, en hun vazallen of het schoon verdiep,
Jeanine/Lowieke Staal
Dag beste mevrouw,
Het had best gekund dat “Roch den bakker” en ik elkaar gekend hadden, maar echt ik geloof het niet. Ik heb wel een vage herinnering aan een patisserie op de door u aangeduide plaats, meer echter niet. Spijtig wel want in bevestigend geval hadden we wellicht samen nog wat herinneringen kunnen ophalen uit de oude doos.
De twee voetbalmaten die ik me het meeste herinner waren Marcel Nollet (waarschijnlijk geen onbekende voor Roger) en inderdaad Mon Van Cleemput. Mon haalde gedurende enige tijd de eerste ploeg en technisch eerder matig, was hij atletisch buitengewoon. Een echte machtsmens, een blok graniet. Geen wonder dat hij op een bepaald ogenblik later als judoka op de mat stond tegenover niemand minder dan meervoudig wereldkampioen zwaargewicht en monument Anton Geesink
Ik had toevallig nog een gesprek met hem hoop en al enkele weken voor zijn dood en vond hem toen toch al fel vermagerd. Alleen enkele ingewijden mochten weet hebben van zijn kanker, wat niet belet dat een en ander al was doorgesijpeld in zijn kennissenkring.
Wat Lowieke Staal aangaat, ik had er echt geen vermoeden van dat hij op de St. Bernardsesteenweg woonachtig was. In onze metropool en omstreken gold hij als een Bekende Antwerpenaar. Wellicht zou hij in de huidige periode in navolging van onder anderen Gaston Berghmans en De Strangers op grond van zijn verdiensten op het Stadhuis gehuldigd worden.
Maar we leven nu eenmaal in de dag van vandaag en, zoals u terecht zegt, de vroegere tijd komt nooit meer terug. Nooit. Helaas.
@ Raymond / Lowieke Staal
Mijn man beweerd dat hij toen één van de weinige was, zoniet de enige met eene chte voetbal.... hum....
Lowieke liet de kaas niet van zijn brood eten, de jongeren toen (onze jongeren niet die van vandaag) waren altijd héél beleefd tegen Lowieke die er altijd bijliep als een echt 'typeke'.
Ontegensprekkelijk droeg hij thuis de broek, daar is iedereen het over eens.
Zo herinnert hij zich ook dat Mon Van Cleemput meespeelde en hem door zijn forse gestalte bijna plat drukte nadat hij een goal had gemaakt daar in de polder.
Mon, helaas overleden, was ook een kleurrijke Antwerpse figuur, nog een Beerschot speler, prominent aanwezig in 'den Blacky' Breydelstraat, 'le tous Anvers' passeerde daar wel eens, ik heb er voorzeker nog een tegeldans met Jos gedaan, da kan nie anders. Later is hij nog cafébaas geworden op het De Coninckpleintje. Sprak een beetje vochtig, grote mond, grote vent, klein hartje.
Ooit was dat 'onze habitat'. Toen was het het leven héél gewoon.
Voorgoed verloren.
Ballekes in mijn rsoep
De Lowieke Staal-bijdrage heeft niet nagelaten bij mij een nostalgische snaar te beroeren. Als jonge snaak had ik in de toenmalige Antwerpse polder enkele voetbalvrienden waarmede ik in mijn vrije tijd al eens tegen een balletje ging trappen op de terreinen van Rode Zon of het er vlak naast gelegen Marianne, beide ploegen in die tijd actief in het zogenaamde Arbeidersvoetbal. Wij spraken allen af bij een van mijn kameraden thuis in de Lage Weg op het Antwerpse Kiel waarna wij ons te voet begaven naar een van de bescheiden stadions van genoemde clubs. Welnu, het gebeurde meermaals dat wij onderweg boskabouter Lowieke tegenkwamen in gezelschap van zijn eega, ogenschijnlijk een normale vrouw met een vrij uitbundige lichaamsbouw. Zij voorop in slow motion, hijzelf in haar kielzog moeizaam en een beetje vertwijfeld nahuppelend.
Ik vermoed dat het koppel daar ergens in de nabijheid zijn optrekje had. Heel het polderlandschap viel jaren terug ten prooi aan het nieuwe wegennet, maar ik denk dat ik hen ontmoette ergens op de plaats waar nu het Kielsbroek is en meer bepaald de Recyclage en groothandel in vis Van Praet gevestigd zijn.
Het gerucht liep dat in weerwil van zijn minuscule gestalte het toch Lowieke was die thuis heel nadrukkelijk de broek droeg.
Maar men kan het vooral niet hebben over hem zonder ook over Jaak De Voght te spreken, een veelzijdige en hooggeprezen Antwerpse amuseur pur sang. Samen voerden zij al eens een op humor gerichte act op (Een beetje naar analogie met het latere duo Gaston en Leo, hoewel minder frequent en op een veel bescheidener niveau) die onder meer via het medium radio een zeer gretig en uitgebreid publiek aansprak.
En raar maar waar: het enige wat van Lowieke nog blijft nazinderen zijn twee melige zinnetjes uit een van zijn liedjes. Hier zijn ze: Er zijn ballekes in mijn soep en ik eet ze allemaal oep. Het minste wat men hier kan van zeggen is dat humor te dien tijde een zeer rekbaar begrip was al mag men vanzelfsprekend niet in veralgemening vervallen. En het zou zeker Jaak De Voght onrecht aandoen indien we ook hem dit tekort zouden aanwrijven.
Ik kan onmogelijk terugblikken op de jaren ‘50 zonder een zweem van weemoed: alles verliep veel gezapiger, onze ouders zaten ’s avonds bij redelijk weer nog buiten op een stoel naast de inkomdeur ongesubsidieerd met de buren te keuvelen, iedereen veegde voor eigen deur de stoep schoon, een sporadische moord haalde wekenlang het voorpaginanieuws, de gesel van de gsm’s die ons dwingt te allen tijde in standby te zijn, was nog ver weg, de telefoon maakte dat verrukkelijke geluid van een draaiende kiesschijf, CEO’s heetten nog zaakvoerders en last not least de stad was nog van ons.
Hieronder ten behoeve van geïnteresseerde lezers een verduidelijkend artikel dat ik mits enig zoekwerk van het net plukte:
Uit het Vlaamse muziekblad "Juke Box" van mei 1959:
Jaak De Voght werd op 22 oktober 1911 te Berchem (Antwerpen) geboren.
Op 10 april 1924 stond hij voor de eerste keer op het podium en weinig later werd hij beroepstoneelspeler. Dit tegen de zin van zijn vader.
Vanaf 1931 staat hij, nog steeds als toneelspeler, op de planken van de "Folies Bergère" te Brussel en raakt er vertrouwd met de knepen van het vak.
Tijdens de oorlogsjaren lanceert hij zich in het revuewerk en creëert het onsterfelijke duo
"Mme Priet en Mme Praat" met Mia De Wachter of Lowieke Staal.
Hij wordt de eerste conferencier van het Vlaamse land.
Karikatuur J. De Voght
Na de bevrijding komen er de "Welfare tournees". Optredens in Nederland en de opening van zijn eigen cabaret "Uilenspiegel" waar hij tientallen nieuwelingen lanceert: De Woodpeckers, Louis Baret, Staf Parmentier, Gaston Berghmans, De Strangers, De Cordona's, Jenny Lionel, enz.
Er volgen optredens voor "De Gewestelijke Omroep Antwerpen", in de Vlaamse film, voor de Vlaamse TV in "Kop en Staart" en niet te vergeten op de fonoplaat. Midden jaren '50 had hij verschillende successen: De Vogelmarkt, Cactussen... waarvan zijn bekendste "De Kaspische zee" waarmee hij bekend werd in gans Vlaanderen.
Op 8 mei 1959 werd Jaak De Voght te Antwerpen gehuldigd voor zijn 35 jaar op de planken in een grote feestavond in de "Zaal Majestic" in De Carnotstraat.
Op 9 juni 1979 overleed Jaak De Voght in Antwerpen op 67 jarige leeftijd.
» Reageer (0)
louike Staal
Hoeveel jaar is er nu al voorbij ? Jongens toch !
http://www.hln.be/hln/nl/961/Wetenschap/article/detail/513596/2008/11/27/Trad-Nederlander-Heesters-104-in-1941-op-voor-SS-ers-in-Dachau-.dhtml
Lowieke staal....
Hij had een vrouw, zoon en dochter met een normale gestalte.
En nu hoop ik dat het geheugen van mijn brave man hem niet in de steek heeft gelaten.
Uw nederige dienaar...
Tot op heden, ligt zijn visie binnen de lijnen dat U uitgestippeld hebt voor Angeltjes, en kan een goeie aanvulling als reactor zijn (indien hij besluit verder bij "ons" te blijven, natuurlijk.)
Vanwege een popelende, Victor VV