U herinnert zich het grote enthousiasme in kringen van de EU-commissie bij de toetreding van de twee armoezaaiers Bulgarije en Roemenië.  Landen waar in strenge winters de honger gestild wordt met gloeiende boomschorssoep en als u 10 lev (Bulgarije) verdient of 10 leu (Roemenië) mag u de helft aan de plaatselijke beschermheer of partijburgemeester, wat meestal hetzelfde is,  afdokken..

Economische puinhopen, gepijnigde en afgestompte bevolking die door de communisten leeggezogen zijn.  Een kleine bovenlaag vroegere partijprofiteurs wisselt de macht af met ambitieuze nieuwkomers, die de economische, sociale, structurele en politieke vraagstukken moeilijk kunnen oplossen.
De Bulgaren hebben jarenlang de vuile karweiën opgelost waar Moskou zich liever zelf niet mee bezoedelde. Zij waren de beulsknechten van de voormalige Sovjet-Unie.  De Roemenen werden geterroriseerd door een Zot en zijn histerische Teef, die zichzelf verhieven tot  "Genie der Karpaten".  Sociale woestijnen, rechtenloze burgers, schoenvetersoep met gedroogde insecten was  de gewaardeerde fijnproeversschotel in Boekarest.  Over de weeshuizen wil u niets meer horen, want uw tranen zijn naar bed.

In plaats van deze beide landen eerst, met aangepaste programma's die enkele tientallen jaren kunnen duren, op de been te helpen, worden zij geruisloos de Unie binnengeloodst : het kan niet snel genoeg gaan.  "Wir brauchen Lebensraum" maar intussen degradeert de EU van dag tot dag, wordt ze ondoorzichtelijker, ondemocratischer en blijven in de nieuwe lidstaten de groeikrampen met onbekwaam politiek personeel de bitterheid van de bevolking telkens opnieuw oproepen. Hoe de vele eurosubsidies aangewend worden, is een niet te stellen vraag.

De Bulgaarse minister van Binnenlandse Zaken, Rumen Petkov, is vandaag opgestapt na twee spraakmakende moorden en aantijgingen van corruptie. Volgens de rechtse oppositie onderhield de socialistische minister contacten met criminelen. De EU had Bulgarije tot dringende maatregelen gemaand nadat afgelopen week een directeur van een energiebedrijf en een auteur over de Bulgaarse georganiseerde misdaad waren doodgeschoten. Brussel tikte het ex-communistische Bulgarije, dat nog geen anderhalf jaar lid is van de Europese Unie, al herhaaldelijk op de vingers wegens de welig tierende corruptie.

Tekst : Savat
Lay-out : Juffrouw Ellen
Schuttingtaal : Ray

Onze Vlaamse wielrenner : Tommeke.

Alnaargelang onze hoed staat, zijn we mild of genuanceerd in ons oordeel maar meestal en liefst van al, baldadig, want we hebben een hartsgrondige hekel aan de grove hypocrisie van gazetten die zichzelf de markt inprijzen als "kwaliteits-leugenfabriek".  Zoals de Standaard.  Dat ze hun vroeger logo "Alles voor Vlaanderen-Vlaanderen voor Kristus" hebben weggelaten is een goede zaak, want ideologisch steunde hun redactionele oordeel veeleer op een reputatie dan op militant kristelijk flamingantisme.  In realiteit kwamen puntje bij paaltje  mekaar altijd tegen op de snelwegen van de CVP.

Nog steeds hengelt de Standaard in de zelfde vijver op zoek naar lezers : centrum, rechts, beetje katholiek, zeker niet té Vlaamsgezind,  niet vijandig tegenover de Nieuwe Belgische rethoriek en extreem politiek-correct, wat impliceert dat linkse standpunten geslikt worden zonder kritische bijbeschouwingen.   De persoon die fungeert als hoofdredacteur bezit zelf het ideale profiel van zijn doorsnee-krantenklant : een gebeiteld glimlachje, een toeschouwer van op de achterste rijen, gefluisterde kritiek, en panische angst om de bestaande orde  te schokken.  De middelmaat van de CVP, quoi.

Soms slaan ze echter de bal mis, zoals met onderstaande promotie : een bloemlezing van de vieze prentjes die de oud-communist LP Boon verzamelde (let wel, hij maakte zelf geen foto's) worden aangeboden tegen een spotprijs aan de katholieke en CD&V lezers van de Standaard.  Aan dat soort onvolwassen reacties zie je dat de figuren uit de christendemocratie hun ganse leven gnuivende pubers zullen blijven.  Met een gebeiteld glimlachje in een hoekje met een boekje met blote wijven.





Fats  uw cultureel redacteur.

Foto's Jeanine (met dank)

Bij de laatste parlementsverkiezingen behaalde de partij van Erdogan 46% van de stemmen. "Yo, de mannen" riep Erdogan" het is aan ons". En tegen zijn vrouw : "Doet uw sjaaltje maar om sloor,  dat de mensen zien dat wij conservatieve moslims zijn die terug naar de wortels willen en je snor wordt niet meer afgeschoren, begrepen ?"

Probleem in Turkije is dat in 1924  Mustafa Kemal Atatürk een zogenaamde lekenstaat in het leven heeft geroepen, met een strenge scheiding tussen godsdienst en staat en een gelijkwaardige positie voor de vrouw, toen dit in het Westen helemaal niet aan de orde was.
Atatürk was kwijlgek op het Westen en als hij de kans zag zijn fez thuis te laten, plantte hij een Top Hat op zijn hoofd en schuifelde over de dansvloer zoals Fred Astaire zonder Ginger Rogers tijdens het neuriën van "Anything goes"



Het parlement telt 550 verkozenen

De partij van Erdogan, de AKP bouwt enerzijds op de macht die de seculiere staat toekent aan de regering (steeds met een blik op de militairen die in het verleden meermaals zonder pardon optraden als de politiek van het rechte pad afweek).  Anderzijds verbergt de AKP een diepreligieuze beweging die de islam en zijn ouderwetse gebruiken meer op het voorplan wil plaatsen.  Erdogan is al eens veroordeeld voor het zogenaamd misbruiken van de democratie maar wat de juiste betekenis van deze oude zaak is, valt moeilijk te achterhalen.  Een aantal waarheden aan mekaar geknoopt leveren het beeld op van een partij die aan de buitenkant een democratische modernisering wil opdringen (geïnspireerd door de vlug tevredenzijnde EU) maar anderzijds aan de binnenkant de islam en zijn tradities in ere wil herstellen. 

Erdogan is een politicus met véél lef : dat bewees hij toen hij in Keulen op een meeting voor Europese Turken in bijzijn van de Duitse kanselier Merkel en een aantal van haar ministers zijn enthousiaste schare toehoorders in het Turks opriep (zonder vertaling en buiten medeweten van de Duitse gastheren) niet té veel te integreren, want "assimilatie is een misdaad tegen de mensheid".  Je moet je tegenstanders zeer goed inschatten en minachten om dit voor mekaar te brengen.




Het is een erg ingewikkeld gebeuren in Turkije met hoge inzetten, een spel geleid door een handig en ambiteus politicus. Met als inzet de Verovering van het zwakke Europa en de definitieve Hoofdrol voor een Turk in deze nieuwe geografische entiteit, waarin finaal de soennitische islam zal heersen.  Uit de grond van ons hart, hopen we dat dit beeld pessimistisch is maar in principe kunnen we niet anders dan de vele aanwijzingen die zich ophopen te interpreteren zoals we doen.

  Jarenlang dringen de Amerikanen aan dat Turkije lid zou worden van de EU, om op die manier een mooie uitvalsbasis te bezitten naar het Midden-Oosten en tegelijk de Europeanen te verplichten tot het maken van een politieke keuze.  De EU denkt dat ze met de diplomatie van de tolerantie en toegeeflijkheid Turkije kan beïnvloeden : tot hiertoe zijn het de mannen met de zwarte snorren die de dans leiden en de Europeaantjes alle hoeken van de kamer laten zien. Erdogan is minder elegant dan Atatürk maar hij is beslist geraffineerder en hij bewondert absoluut niets van het Westen.  Hij analyseert en maakt gebruik van de zwakke Westerse toegeeflijkheden om zonder bloedvergieten en met Duitsland als speerpunt Europa te beheersen.

Een treffend recent voorbeeld is artikel 301 van de Turkse grondwet dat straffen voorziet voor beledigingen van de identitet van het land en zijn leiders.  "Dat kan toch niet" janken die van Europa "de mensen moeten kunnen kritiek leveren...".  Op deze misdrijven stond tot hiertoe 3 jaar cel en nog wat.  "Het is goed, jankers" riep Erdogan met een knipoog over zijn schouders naar de meute achter hem "Twee jaar cel en we zwijgen erover ..." Zie je wel, reageren de dompleaars van de EU verheugd, de Turken zijn de kwaadsten nog niet." Met twee jaar kom je misschien de cel niet in, maar de vrijheid is niet gediend met deze kleine aanpassing : Turkije is en blijft een onvrij land met op de achtergrond de voortdurende schaduw van het leger. Met een overdreven nationaal zelfbeeld en een diepe haat tegen alles wat Grieks is en minachting voor wat niet islamitisch is. Onder het mom van moderniteit en vooruitgang wordt dit Turks nationalisme verdoezeld.

Momenteel is het hooggerechtshof een onderzoek aan het verrichten om de AKP buiten de wet te stellen. In de zo geroemde Turkse grondwet staat uitdrukkelijk vermeld dat een aantal maatschappelijke, politieke stromingen niet kunnen aanwezig zjn in het parlement : communisten, fascisten en fundamentalisten.  Na het opheffen van het hoofddoekverbod aan de universiteiten dreigt de partij met 46% van de stemmen veroordeeld te worden tot uitsluiting.   

Mocht een dergelijke uitspraak volgen, dan dompelt men Turkije in een ongekende chaos.  Waar wij uiteraard niets mee te maken hebben, behalve als het zou leiden tot een nog grotere uitstroom richting Europa van vluchtelingen ditmaal.



http://www.elsevier.nl/nieuws/laatste_24_uur/artikel/asp/artnr/201338/

http://www.aivl.be/index.cfm?PageID=2756

 Tekst : Ray
Lay-out : Juffrouw Ellen
Insinuaties : ET van Sint Niklaas

Toen op 12 april1946 de belgische radio omriep dat die ochtend Dr. August Borms gefusilleerd was in de gevangenis te Etterbeek, barstte mijn moeder in tranen uit.  Zij was nimmer ofte nooit politiek geëngageerd, zij was géén Vlaamsgezinde, laat staan Vlaams-nationaliste, maar zij was diep in haar ziel geraakt door wat zij later noemde "de moord op een goed mens".  Velen dachten en voelden hetzelfde. Onnodig nogmaals het verhaal op te dissen van Willem Elsschot, het is genoegzaam bekend.

Wij hebben bij Angeltjes nooit onze bewondering voor de figuur van Dr. August Borms verheeld.  Deze man is een voorbeeld van standvastigheid, roekeloos idealisme en Vlaams-nationale trouw.  Begrippen, die de dag van vandaag op onverschilligheid of cynisme onthaald worden.  Op 12 april 1946, om kwart na zes 's morgens strompelt hij  op zijn krukken naar de executiepaal, waar hij moet aan vastgebonden worden, tot de laffe belgische kogels hem vellen.  Een honderdtal mensen wonen de politieke moord bij.  August Borms weigert de blinddoek. Zijn laatste woorden zijn : "Leve Vlaanderen ! Vuurt !"

Zo eindigt een leven dat begon op 14 april 1878 in Sint Niklaas van de man die in 1902 promoveerde tot doctor in de Germaanse filologie.  Hij reisde in opdracht van de regering naar Peru in het raam van een onderwijsproject. Later werd hij leraar aan de athenea van Mechelen en Antwerpen en tijdens WO I sloot hij zich overtuigd aan bij de Activisten.  Borms was ook lid van de Raad van Vlaanderen, die zou moeten fungeren als Vlaamse overgangsregering maar waar niets van terechtkwam.  Borms weigerde achteraf elke schulderkenning of onderwerping aan het belgische gezag en om die reden bleef hij tot 1928 in de gevangenis.  De Frontpartij droeg de gevangen August Borms voor bij een tussentijdse verkiezing in het arrondissement Antwerpen, na het overlijden van het liberale kamerlid Kreglinger. De socialisten en de katholieken gaven hun kiezers het advies blanco te stemmen, zodat op die manier de liberale kadidaat Baelde, die geen gebenedijd woord Nederlands kende, automatisch zou verkozen worden.  Van de 136.000 uitgebracht stemmen waren er 62% voor Borms, 33% voor de franskiljon en 4% voor een communist.  Antwerpen had zich weer eens balorig opgesteld en de middenvinger opgestoken naar de politiek.  Zoals in de eeuw daarvoor toen uit het niets de Meetingpartij  een grote meerderheid achter zich kreeg.

Borms heeft consequent met zichzelf belgië als de aartsvijand bestempeld en al wat hij gunstig oordeelde in het belang van zijn land Vlaanderen en zijn volk, volgde hij.  Met een ijzeren wilsvierkantigheid en een betonnen overtuiging die respect afdwong bij zeer velen, ook bij vele gewone mensen.  In het Vlaams-nationalisme heeft Borms de rol vervuld die hem het best afging : de man die boven de partijen, stromingen en conflicten probeerde het Vlaams-nationalisme bij mekaar te houden.  Bij zijn gevangenneming in 1945 was het duidelijk dat hij geen kans zou maken bij de hatelijke repressiewolven..

Bijna alles wat er verschenen is over Borms heb ik gelezen en telkens met heel veel ontroering, en soms met gekwetste boosheid.  Deze man heeft zijn ganse leven opgeofferd (en dat van zijn gezin)  voor het land en het volk dat wij nu nog zijn.  Dr August Borms laat niemand onberoerd, hij heeft nooit iemand verraden of onrecht aangedaan (en daar is naar gezocht, wees ervan overtuigd !).  Zijn vermeende recuperatie van een oorlogsschade is zowat het enige dat de belgische huilwolven konden inbrengen.  Naast natuurlijk het "doen wankelen van de troon en het samenheulen met den vijand". Dat laatste was voldoende voor de politieke moord op een oude man op krukken.

Dr. August Borms was een diepgelovig man, vele Vlaams-nationalisten vandaag zijn dat niet meer, maar over die kleine grens heen staan wij allen vandaag met gebogen hoofd in de kerk te Merksem of bij het graf waar na 62 jaar nog steeds hulde gebracht wordt aan een van de onverzettelijkste Vlamingen uit onze geschiedenis.

Als wij vandaag belgië meer verfoeien dan gisteren, wil dat enkel zeggen dat we het gisteren niet genoeg verfoeiden. 


De redactie van Angeltjes

Angeltjes is geen televisiestation.  Daar ziet u met eigen ogen de figuren die u verleidelijk toespreken.  Met een ordinaire blog die geen foto's afdrukt van zijn medewerkers, moet u het stellen met uw eigen fantasie.

Op aandringen van de Algemene Vergadering van Angeltjes (gisteren) stellen wij u vandaag twee van onze medewerkers voor, uit zuinigheidsredenen samen op 1 foto : Juffrouw Ellen en op de achtergrond Savat, onze politieke redacteur, een onmiskenbaar USA-fan.  Hij heeft zelfs naar Bush geschreven om met een peloton Vlaamse vrijwilligers naar Bagdad te trekken : "The Fleming Angels".  Hij wilde zich echter niet onder het Amerikaanse oppercommando scharen. Om veiligheidsredenen wil hij enkel vaag op de foto komen.  De scherpe lens werd derhalve helemaal gericht op onze Ellen.



Volgende keer onze allernieuwste cultuur medewerker Fats en misschien de hoofdredacteur Ray.

met dank aan regus Patoff

ALGEMENE VERGADERING 

"Angeltjes"

Zaterdag 12 april 08

De Morgen en De Standaard laten politieke voorkeur blijken.

Ho ja ?  Nooit gemerkt

De Patroon van Wallonië

 Als u ooit rommel hebt en u komt hem niet in de grootstad in straten en op pleinen deponeren, dan raden wij u aan, hem bij le Standard/De  Standaard af te leveren.

De altijd heimelijk glimlachende  Peter van der Meersch,een commerçant die ook beweert hoofdredacteur te zijn, heeft een speciale rubriek voor afval en rommel : hij maakt er steeds iets van. Neem nu het "liedje" Ceci n'est pas une Brabançonne  waar onze aandacht voor gevraagd wordt.  Het moet een kruising zijn tussen Le plat Pays van Jacques Brel (dat zelfs op de IJzerwake weerklinkt) en het volkslied van de staat B dat geen Nederlandse titel heeft. Er is vermoedelijk geen land ter wereld met een nationale hymne die niet in de taal van de meerderheid bestaat.

Een pingelpianist, een gitaarspeler en een  drummans begeleiden twee jonge meisjes die met iele stemmen en zonder veel techniek staan te zwengelen met hun stembanden in het Frans. Afgewisseld met enkele vertaalde en bijna niet te begrijpen Nederlandse onzinnen.  Het is zo amateuristisch, dat je geneigd bent te vragen "Hoeveel is het, om het nooit meer te horen ?".  Om deze reden platsen wij geen bruggetje : hoe minder mensen dit aanhoren, hoe beter voor de volksgezondheid. en natuurlijk willen wij niet de oorzaak zijn dat Youtube een stormloop meemaakt.

Fats,  uw muziekrecensent