Het toppunt van onaangepast gedrag

"Onze minaretten zijn onze bajonetten, de koepels van onze moskeeën zijn onze helmen". Dit zijn twee strofen uit een enig gedicht dat de Turkse premier Erdogan in de jaren '90 bij mekaar carameliseerde.  Hopelijk zal hij het in Hasselt aanstaande zondag in de originele versie herhalen voor zijn aanhangers. Benieuwd of er gereserveerde plaatsen zullen zijn voor bipatride mandatarissen ?  En Marino Keulen, de vriend van de Grijze Wolven, is die ook welkom ?  Wij pleiten alleszins voor een Nobelprijs literatuur voor de heer Erdogan. En als die er niet komt, zult ge wat meemaken.  Nobel was de uitvinder van het dynamiet.  Moeten wij meer zeggen ... ?

(foto : www.geenstijl.nl) 

We hebben lang geaarzeld, of we onderstaande video publiek zouden maken, met een aantal  beelden die mensonwaardig gedrag vertonen.  De oorlog in Gaza wordt ook op internet uitgevochten met propagandabeelden van beide partijen. Wat is waar, wat is gemonteerd, wat is gelogen ?  Wij kunnen daar niet over oordelen. We kunnen enkel hopen dat een aantal moslims in Europa het MO-conflict niet gebruiken om hun afkeer tegen onze maatschappij nog meer tot uiting te brengen. De Westerse en Vlaamse media, met de onvermijdelijke links-corrupte VRT op kop, handelen alsof het Israëlische leger een strijd voert om zoveel mogelijk kinderen barbaars af te maken. De eenzijdigheid in de informatie is opvallend.  Daarom deze korte video.

Zoals we gisteren schreven, zorgt de late bekering van Bert Anciaux tot de socialistische partij voor heel wat beroering bij de kameraden van "Eigenbelang voor Alles".

Niet alleen de parlementsleden roeren zich maar zeker even nadrukkelijk zien de militanten en leden in de overstap van Anciaux, met in zijn kielzog een aantal ijdeltuiten zonder bagage, een aanslag op hun eigenheid, hun structuren en hun carrièrekansen.

Door de zeldzame voorstanders van de intrede van de progressieve ruziemakers wordt verwezen naar verruimingsoperaties uit het verleden zoals deze door Karel van Miert en later het project Sienjaal een duo-plan van De Batselier en Coppieters. Die "verruimingen" waren echter nooit meer dan reclame-boodschappen om de persaandacht te vangen, want in werkelijkheid was geen enkele partijsocialist geïntresseerd in nieuwe leden die niet geboren waren met een lidboekje van de Rode mutualiteit, zegeltjes van de Coop en een stempeltje van het ABVV in de wieg.

Wat ook kwaad bloed zet, is die zogenaamde naamsverandering : SP-a, een uitvinding destijds van reclameboy Janssens, staat voor "Socialistische Partij, anders" en wordt nu SP-a, "Socialisten-Progressieven, anders". Dat zijn kwakzalversmethodes van ik wil wel maar ik kan niet. Doorzichtige truken van Luie Charel, als ons die uitdrukking toegelaten is. We veranderen, maar eigenlijk veranderen we niet : het politieke gezwalp, de onzekerheid, de woordenkramerij aan de macht.

Wij hadden gisteren onze oren te luisteren gelegd bij enkele socialistische vrienden uit het Antwerpse en inderdaad de reacties van zowel de clan van Maya Detiège als deze van de aanverwante Erik de Bruyn liegen er niet om. Ook in Leuven laat zelfs de oude brulkikker Tobback van zich horen. Hij heeft altijd een aversie gevoeld tegen Anciaux, het nationalistische tjevenkind.

De gedisciplineerde mentaliteit van de sossen kennende, zal men zich vermoedelijk, zij het knarsetandend, neerleggen bij de beslissingen van Gennez en haar omgeving. De aftakeling kan verder gezet worden.

Partijen en mensen die hun ideologie inruilen voor de macht, sleuren niet alleen hun partijen de dieperik in maar ze spelen helaas ook door hun zwakheid met de toekomst van de maatschappij.

Geen Nood aan Theater

Een parlementaire onderzoekscommissie naar de aanpak van de bankencrisis in ons land - niet beperkt tot mogelijke politieke beïnvloeding van het gerecht - heeft wel degelijk zin. Uit het werk van zo’n onderzoekscommissie zou naar voren kunnen komen welke hiaten er zitten in de controle op de financiële instellingen en op welke manier de architectuur van het bankentoezicht moet worden aangepast.

(tijd) - De onderzoekscommissie zou tot het besluit kunnen komen dat het juridisch arsenaal waarover de overheid beschikt ontoereikend is om in te grijpen wanneer een systeembank dreigt te kapseizen. Zodat de wetgever -  het parlement - weet welke initiatieven hij moet nemen om daaraan te remediëren.

De manier waarop gisteren in de Kamercommissie Justitie het startschot is gegeven voor de Fortis-onderzoekscommissie, heeft echter pijnlijk duidelijk gemaakt dat een ernstig debat daarover blijkbaar niet mogelijk is. De bewijzen werden meteen geleverd dat zo’n onderzoekscommissie misbruikt wordt voor partijpolitieke spelletjes en de profileringsdrang van individuele parlementsleden, en bijgevolg moeilijk ernstig werk kan leveren.

Parlementslid Dirk Van der Maelen (sp.a) pronkte triomfantelijk met vertrouwelijke documenten waarop hij de hand had kunnen leggen en waarmee hij schandaal probeerde te schoppen. Much ado about nothing: de inhoud van die documenten was al enige tijd in ruime kring bekend.

Parlementsleden die deel uitmaken van een parlementaire onderzoekscommissie, moeten een constructieve bijdrage leveren aan de werkzaamheden van die commissie, in plaats van zich bezig te houden met het doorspelen van documenten aan de media, met de bedoeling hun goodwill te kopen.

Een onderzoekscommissie moet ook boven het partijpolitiek gewoel staan. De doelstelling  moet zijn lering te trekken uit bepaalde gebeurtenissen in het algemeen belang, niet het vel te willen van één of andere minister. De oppositiepartijen lijken de commissie te willen gebruiken om minister van Financiën Didier Reynders in de hoek te drummen. Maar als de oppositiepartijen van oordeel zijn dat Reynders de bankencrisis amateuristisch heeft aangepakt, dan kunnen ze hem daarvoor gewoon in het parlement politiek ter verantwoording roepen. Daar hebben ze geen onderzoekscommissie voor nodig. Dat is  oneigenlijk gebruik.

Zoals de zaken er nu voor liggen, dreigt een parlementaire onderzoekscommissie naar de manier waarop de redding van de banken in ons land is aangepakt, één groot theater te worden. En daar hebben we allerminst behoefte aan. De problematiek is te ernstig om er een komedie over op te voeren.

Als een parlementaire onderzoekscommissie niet op een serene manier kan werken, als niet alle commissieleden bereid zijn naar de kern van de zaak te gaan maar sommigen er een persoonlijke agenda op na houden, als het niet de eerste bedoeling is fundamentele lessen te trekken, dan heeft een parlementaire onderzoekscommissie geen zin.

Stefaan Michielsen

http://www.tijd.be/nieuws/commentaar/Geen_nood_aan_theater.8129166-620.art

De premier van Turkije Recep Tayyip Erdogan maakt aanstaande zondag zijn opwachting in Hasselt. Volgens Turkse verenigingen zullen de Grenslandhallen afgeladen vol zitten voor de toespraak van het staatshoofd.

Erdogan komt zondag naar Brussel om in het parlement de toetreding van Turkije tot de Europese Unie te bepleiten. Nadien zal hij naar Hasselt afzakken om zijn Turkse kiezers in Limburg te bedanken voor de stem die ze uitbrachten op de AK-partij. De organisatoren verwachten 15.000 enthousiaste Limburgers van Turkse afkomst.

Ambassadeurs

Vermoedelijk zal Erdogan in de toespraak benadrukken dat hij ook in de toekomst hun steun zal kunnen gebruiken en dat de toehoorders belangrijke ambassadeurs voor Turkije in het buitenland zijn.

De lokale politie en de staatsveiligheid zullen in grote getalen aanwezig zijn om de orde te handhaven en de veiligheid van de premier te verzekeren.

Bron : Het Belang van Turks Limurg

***

Wij wilden deze oproep in het Turks plaatsen om onze bipatride landgenoten te overtuigen van onze goede wil en wat blijkt ?  De racisten van Google bieden gewoon geen vertaling aan in de taal van Atatürk. Een ontoelaatbare, kwetsende, discriminatoire, racistische nalatigheid die vraagt om wraak. We hebben dan maar gekozen voor de taal van een bevriend buurland, met wie de Turken eeuwenlange historische banden van vriendschap en respect hebben, de Grieken. Here we go :

Mijnheer de Burgemeester,

Laat mij maar direct met de deur in huis vallen. U hebt geblunderd! De aanpak van het stadsbestuur naar aanleiding van de AEL-betoging op 31 december 2008 was een miskleun van formaat. Hoe is het mogelijk dat een organisatie met een dergelijk verleden toelating krijgt om op oudejaarsdag in het centrum van deze stad te betogen zonder dat er voldoende maatregelen worden genomen om rellen en incidenten uit te sluiten of op zijn minst in te perken? De AEL laten betogen op enkele honderden meters – in vogelvlucht – van de joodse wijk zonder politieomkadering, zonder eigen ordedienst en zonder duidelijke afspraken is vragen om problemen. Die problemen zijn er uiteraard ook gekomen…Autoruiten, straatmeubilair en winkelvitrines dienden er aan te geloven.  

Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Nauwelijks enkele jaren geleden, april 2002, vond in deze stad een quasi identieke AEL-betoging plaats in identieke omstandigheden met identieke gevolgen. Toch beweert de burgemeester dat naar aanleiding van de AEL-betoging op oudjaar de politie het risico “verkeerd had ingeschat” en dat de AEL “te weinig betogingservaring heeft”. Een inschattingsfout dus. Uitspraken die bij mij de wenkbrauwen doen fronsen. Na alles wat er de voorbije jaren in deze stad gebeurd is, vraag ik mij af hoe het mogelijk is om de risico’s van een AEL-betoging verkeerd in te schatten?

Voor mijn part mag de AEL betogen indien ze zich aan de regels houdt maar niet in het centrum van deze stad en al zeker niet op oudejaarsdag. Laat de AEL betogen op Antwerps grondgebied op een plaats waar ze geen overlast kunnen berokkenen en niemand tot last zijn…Voor mijn part in een verlaten straat in the middle of nowhere bijvoorbeeld aan de Rode Weelweg aan de Hooge Maey maar hoe dan ook niet in Borgerhout, niet in de omgeving van de joodse wij en niet in het centrum van Antwerpen. Ten tweede, omkader zo’n betoging met voldoende politie desnoods in gevechtsuniform en met alle technische hulpmiddelen noodzakelijk, hanteer de techniek van de gecontroleerde intimidatie waaruit moet blijken wie baas op straat is en wie niet. Ten derde, leg duidelijke en bindende regels op aan de organisatoren van de manifestatie: ze moeten beschikken over hun eigen ordedienst; geen gezichtsbedekkende sjaals of maskers; geen antisemitische of racistische slogans of boodschappen die oproepen tot geweld. Bij rellen of incidenten tijdens of in de nasleep van een betoging zijn het de organisatoren die opdraaien voor de kosten. Dat het ook op deze manier kan, werd in de dagen en weken na de AEL-betoging op oudjaar bewezen. Onder druk van de publieke opinie heeft het stadsbestuur het geweer van schouder veranderd en is het na het paniekvoetbal van de dagen ervoor noodgedwongen een kordater beleid gaan voeren.

Mijnheer de Burgemeester,

Laten we eerlijk zijn. De rellen op oudjaar zijn niet het gevolg van een inschattingsfout van de politie of van het onderschatten van het risico van een dergelijke betoging maar wel van een bewuste politiek waarbij men iedere zogenaamde vorm van provocatie ten aanzien van de allochtone gemeenschap probeert te vermijden. De islamitische allochtonen zijn de nieuwe kiezers van de Sp.a en moeten dus geknuffeld en vooral niet voor het hoofd gestoten worden. Deze pamperpolitiek zorgt er voor dat een radicale minderheid zich onaantastbaar waant. “Alles kan en alles mag!” denken ze, want ze genieten de hoge bescherming van Patrick Janssens. Sommigen wanen zich zo onaantastbaar dat ze zich zelfs permitteren om naar een verboden betoging op de Groenplaats te komen, gewapend met molotov-cocktails en andere wapentuig.

U oogst wat u zelf gezaaid hebt. De socialistische pamperpolitiek van de voorbije jaren en decennia ten aanzien van allochtonen is verantwoordelijk voor de explosieve situatie die we vandaag in de straten van Antwerpen en elders meemaken. De multicultuur heeft er voor gezorgd dat we in het kader van de immigratie-invasie van zovele honderdduizenden niet-Europese vreemdelingen niet alleen hun taal, hun voedsel en hun min of meer exotische gebruiken maar ook hun conflicten, hun problemen, hun godsdienstonverdraagzaamheid en hun oorlogen naar hier hebben geïmporteerd. De Antwerpenaar staat erbij, kijkt ernaar en vraagt zich af wat hij of zij daar feitelijk allemaal mee te maken heeft.

Met andere woorden, het gaat hier dus niet alleen over een goede omkadering van een betoging of degelijke afspraken met de organisatoren het gaat over meer dan de vrijheid van meningsuiting en het recht om te manifesteren, het gaat ook en misschien vooral over het falende integratiebeleid en over het failliet van de multi-culturele samenleving. Mag ik terzake citeren uit een nieuwe nota van de Nederlandse socialistische partij (PvdA) die het integratiebeleid in Nederland over een heel andere boeg wil gooien. De PvdA stelt: “Tolerantie heeft de integratie in Nederland afgeremd, dus kiezen we nu ook voor confrontatie. Integratie was lange tijd een zaak van tolerantie en dan zou het wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken van problemen. De fase van vermijden is nu voorbij. Kritiek op culturen en religies inslikken omwille van de tolerantie kan daarom voortaan niet meer. We moeten onze waarden actief benoemen en er anderen mee confronteren.”

De relschoppers van vandaag zijn de terroristen van morgen. Inderdaad, als ik zie hoe minderjarige allochtonen worden opgehitst en misbruikt om in dergelijke betogingen mee op te stappen en daarna als kanonnenvlees worden ingezet om vandalenstreken uit te halen en geweld te plegen; als ik merk hoe een uitzinnige massa vlaggen van bondgenoten verbrand en “Joden buiten” scandeert; als ik vaststel dat er in dergelijke betogingen gezwaaid wordt met pancartes, affiches en spandoeken met teksten zoals “Osama we need you now”, “Jihad yes we can” en “Hamas, Jihad en Hezbollah”, dan besef ik dat er een verregaande radicalisering aan de orde is bij een deel van de islamitische allochtone gemeenschap. Wat we de jongste dagen op straat te zien hebben gekregen, is helaas slechts het topje van de ijsberg. Wie de reportagereeks“De Jihad van Antwerpen-Noord” in Knack met als titel heeft gelezen, beseft dat die radicalisering ook aan de gang is in verschillende moskeeën in onze stad waar ook geronseld wordt om jonge gelovige moslims uit Antwerpen richting trainingskampen in Pakistan en het Midden-Oosten te sturen om er nadien als mujahidin de Jihad voor Allah te gaan voeren.

Mijnheer de Burgemeester, Collega’s,

Het wordt tijd dat we aan de minderheid van radicale moslims die hier te gast zijn en die van oordeel zijn dat ze vanuit Antwerpen, vanuit ons land en vanuit Europa de heilige oorlog tegen het westen moeten voeren, hier ”Joden buiten” en “Osama we need you now” kunnen scanderen; onze samenleving en onze mannier van leven verwerpelijk en decadent vinden, duidelijk maken dat hier niet alleen het democratisch recht op vrije meningsuiting en dus ook betogen wordt gegarandeerd maar dat hier ook een ander fundamenteel recht geldt namelijk het recht om – wanneer het hen niet aanstaat – te vertrekken en terug te keren naar hun land van herkomst.  

Aan het politiek hooliganisme zoals we dat de jongste dagen in deze stad hebben meegemaakt, moet een einde komen. Het paniekvoetbal van het stadsbestuur moet plaatsmaken voor een kordaat en gespierd beleid dat naast het recht op vrije meningsuiting ook en misschien wel vooral het recht op identiteit, geborgenheid en veiligheid van de Antwerpenaren garandeert! Er moet streng en kordaat opgetreden worden ook ten aanzien van allochtone relschoppers en politieke-religieuze hooligans. Het vervolgingsbeleid van het parket is ter zake een lachertje. Met uitzondering van enkele administratieve aanhoudingen wordt overigens niemand gerechtelijk vervolgd voor de incidenten. Nochtans is het mijn overtuiging dat gekozen moet worden voor een lik-op-stuk-beleid waarbij allochtonen die zich bezondigen aan dit soort van incidenten en verantwoordelijk zijn voor geweldplegingen en vandalisme – of het nu in Brussel in Antwerpen of elders in ons land is – de Belgische nationaliteit wordt afgenomen en het land worden uitgewezen. Tot slot moet het integratie- en vreemdelingenbeleid over een andere boeg worden gegooid. Inderdaad naar het Nederlandse model moet gekozen worden voor confrontatie in plaats van overdreven tolerantie want we willen baas zijn en blijven in ons eigen stad en in ons eigen land !

Het gaat om de uitreiking van het beste tv-moment van het voorbije jaar op de Nederlandse televisie. Totaal onbelangrijk, maar onze rebelse vrienden van www.Geenstijl.nl  dongen plots mee naar de eerste plaats.  Dankzij het pijnlijke fragment van het interview met Ella Vogelaar :  zij bleef halsstarrig zwijgen op de vragen van de reporter.

Dat stukje ontluisterende televisie (dat mee het ontslag van Vogelaar in de hand werkte) won dus niet in de uitzending die door de socialistische VARA werd geproduceerd maar wél het eigen Vara-moment van de linkse ordinaire miljonair Paul de Leeuw. 

Waarop GeenStijl even later met een document uitpakte op zijn webstek met een tussentijdse stand van de bellers naar het programma, waarbij overduidelijk bleek dat het GS-interview met lengtes voorsprong niet meer in te halen was.  Daar gaat nu heel de herrie over : de  rode VARA ontkent en GS houdt vol dat de omroep de boel belazert. Een lezersreactie bij Else4 met een hoog inpolitiek-correct gehalte vonden wij wel het citeren waard :

cb op dinsdag 13 januari 2009 19:21

Voor socialisten is leugen en bedrog de gewoonste zaak van de wereld wanneer het gaat om hun eigenbelang. Vandaar dat ze het zo goed kunnen vinden met moslims. Die hebben hetzelfde principe wat betreft liegen voor de goede (lees islamitische) zaak.

Behalve voor

Gladde  Audenaert & Geert Versnikkelt

Els Schelfhout is een CD&V-senator die voor enige tijd samen met Pol Van den Driessche (uit hetzelfde CD&V senaatsbedje) pleitte voor meer respect in de politiek.  Het duo herhaalde eigenlijk wat Marianne Thyssen al eerder had gezegd : "Respect, godverdomme, dat is wat ik wil." Het is trouwens opmerkelijk hoe veel parlementaire initiatieven die twee CD&V-senatoren samen hebben genomen : over Pater Damiaan, over respect voor de rechtsstaat, alstublief,(tot Leterme was het niet doorgedrongen). Over Tibet schreven ze met hun beidjes een brief aan hun collega prins Philippe de Belgique en dat er iets moest gedaan worden aan het trekken en duwen bij het bestijgen van een voertuig van de Spoorwegen, kortom, het klikte respectvol  tussen die twee. Als we Pol niet beter kenden, zouden we er iets durven bij denken. Maar die Els kennen we niet, en wat wij niet kennen, betrouwen niet. Zeker niet als het tjeven zijn die hun kinderen "kids" noemen, zoals u hieronder kan lezen.

Let wel, wij staan volledig achter die oproep voor respect : het moet maar eens gedaan zijn met Yves Leterme,  Nonkel Kruk te noemen of onze geëerde Heer Minister van Buitenlandse Affaires : Napoleon, 't poenpakkertje.  Het is wel juist, maar je mag dat niet zeggen. Na een drukke redactievergadering, kwamen wij  tot het besluit de richtlijnen van Marianne, Els en Pol (de heilige Triovuldigheid) te volgen.

Zo gezegd, zo gedaan.  Wij,  dus al onze lezers kwijt maar elke dag keurig met een pak respect in de pen, de politiek besproken en besprenkeld met veel wijwater en zoetstof en voor de Nonkel een rolstoel meegebracht in plaats van een kruk, en voor Napoleon een gezadeld  wit paard voorgereden met een verhoogje, zodat hij niet moet wippen bij het opstappen, alles zeer respectvol. 

We hadden gehoopt ooit een schouderklopje in ontvangst te mogen nemen van het senatoriale duo Van den Driessche-Schelfhout, maar lacie, Van den Driessche is inmiddels uit de Eerste Kamer verdwenen want hij zat daar als vervanger van Nonkel Yves Leterme, alias, de Kruk. Die zien we even niet meer.  Pols politieke carrière was kort, kwam moeilijk op gang maar kreeg kleur dankzij Els.

Het zij zo, het leven van een tjeef is dikwijls een calvarieberg maar de beloning volgt in het Hiernamaals.  Voor Pol mag dat best een moslimbeloning zijn.

Maar wat horen wij nu over Els, de pleitvrouw voor respect ? Op bezoek in Congo, heeft zij, Madonna achterna, een kindje meegenomen en daarbij heeft ze bewust de adoptiewetgeving aan haar gerespecteerde en elegante laars gelapt. Marijke Dillen zal morgen in het Vlaams parlement een eitje pellen met Els.

Andere stellen die hemel en aarde moeten bewegen om een kindje te adopteren, leven jaren in spanning en emotie, mevrouw de senator regelt haar eigen adoptie ter plekke, sans problèmes. Er zijn Artsen zonder Grenzen, Advocaten zonder Grenzen en nu ook Adoptiesenators zonder Grenzen.

't Is zoals Geert Versnick : voor het liberale kamerlid geldt de wet op het roken in restaurants niet. Voor Els Schelfhout, de CD&V senator gelden de regels van de adoptiewetgeving niet. Hoezeer wij haar ook het kindje gunnen maar dit is misbruik maken van de positie die men bekleedt : geen respect voor de rechtsstaat, Els ! Wat zal Pol daar van zeggen ?

Savat

Quote :

 " Well, I'm New York City born and raised
   But nowadays, I'm lost between two shores
   LA's fine, but it ain't home
   New York's home but it ain't mine no more "  

( uit ; " I am, I said " van "Neil Diamond" )

.

Gezien dit kleine thuislandje, slechts door één enkele kustlijn wordt begrensd, kan er hier geen sprake zijn van " zich wat verloren te voelen tussen twee kusten ", zoals kunstenaar/dichter/zanger "Neil Diamond " het zo ontroerend bezingt in een van zijn vele gevoelige songs.

.
Met enige verbeelding valt er wel een parallel te trekken, tussen het strand van "Sint Anneke" en de boorden van de "Brugse Reien". En hoewel er slechts 100 km liggen tussen Vlaanderen' s schoonste en de "koekenstad",  i.p.v. "Neil Diamond" zijn sentimentele kloof van 3.000 km ( tussen NY en LA ), kan de heimwee even sterk knagen in een ziel, die zich meer dan helft van de huidige levensloop, thuis heeft gevoeld in "de stad aan de stroom". Waarbij de af en toe tussen " liefde  & haat " balancerende verhouding, steeds minzaam naar het eerstgenoemde wist over te hellen.

.

Na de eerste 12 maanden "scheiding" was het zo erg, dat een beeld van de O.L.V.-kathedraal volstond om een hele film aan herinneringen, in een ijltempo aan de wat waterige ogen laten voorbij te trekken. Zonder woorden begreep mijn directe omgeving impulsief, wat er gebeurde en werd de nodige sereniteit gegund om onder te kunnen duiken in een, - door het sterke gemis, - allicht wat te idealistisch en selectief, positief gekleurde inhoud van een nostalgische tocht door 't verleden.

.
Op den duur bleek het knagende verlangen sterk genoeg om er een vijfdaags hotelverblijf voor over te hebben, om nog eens eindeloos in al die vertrouwde straatjes en hoekjes te verdwalen, alsof de klok terug gedraaid kon worden en meteen een stukje van de eigen al opgebruikte levensweg, terug werd geschonken.
.
De overheersende euforie duwde alle evidente minpunten wat achteloos naar de achtergrond en spijts de realiteit van een evolutie, waaraan een steeds verder groeiende stad niet blijkt te kunnen ontsnappen, werd het totaalbeeld nog als gunstig genoeg bevonden, om mee naar de nieuwe thuis te nemen en er voldoende houvast aan te hebben om weer een tijdje gewapend te zijn, tegen de nog altijd wat vreemd aandoende omgeving, waarin een ander dialect en een volledig andere mentaliteit, op tijd en stond eraan herinnerden dat men hier als een "aangespoelde " wordt beschouwd.
.
Nadat de inburgering al 5 opeenvolgende jaarkalenders had versleten, hadden de opstootjes van dat nog steeds sluimerende verlangen weer een cumulatief hoogtepunt bereikt en drong een ditmaal wat beknopter bezoek zich toch weer onweerstaanbaar op. Zodat het wat vergrijsde plakboek kon aangepast worden, aan de - meer dan eens krantenkoppen scorende - turbulenties, in die nog altijd zo fascinerende stad.

.
De torenhoge benzineprijs maakte de stap naar het station wat eenvoudiger en tussen drommen dagjesmensen, - waarbij nogal wat Oma's en Opa's, die hun joelende kleinkinderen een uitstapje naar de zoo hadden beloofd -, was het goed om wat weg te zinken in de eigen dromen, met uitzicht op een ontmoeting met een "oude geliefde".

.
Of het de ontijdige grijze herfsthemel was of de te lange afwezigheid, valt moeilijk uit te maken, maar dit keer was het weerzien nogal pijnlijk ontnuchterend. De herinnering aan "zoals het ooit geweest was", vormde een al te scherp contrast met een heleboel zaken , die nog onafgewerkt en troosteloos stonden te wachten op "zoals het mogelijk zou moeten worden".
.

Het ooit zo bloemrijke "Astridplein", dat reeds herhaaldelijk in een bodemloze bouwput werd herschapen, oogde nu meer als een kille stenen woestijn, met enkel het schaarse groen van het koppige onkruid ertussen. Terwijl de inplanting van een of ander cultureel gebouw op het "De Coninckplein", de inzet wilde zijn van een goedbedoelde renovatie, blijft de huidige aanblik eerder troosteloos.
En de Groenplaats liet een zeer stoffige indruk na, waaraan de bonte terrasjes eromheen weinig kunnen veranderen en enkel de lokale verkopers met hun bloemenrekken, een kleurig lichtpuntje proberen te zijn in de verder grijze totaliteit.
.

Het vertrek vanuit een nog steeds in de steigers staand stationsgebouw, kwam ruim een uur vroeger dan gepland. En spijts de imposante verbouwingswerken, nodigen de  kille stenen "zitbanken" ( als rustplaats na een dagje slenteren en voor de aankomst van de trein ), - zeker niet uit, om spoedig terug te keren.
.
Silver Wolf

U herinnert zich dit verhaal van voor enkele dagen :

'Wij willen hier roken! Heeft iemand daar een probleem mee?', vroeg Kamerlid Geert Versnick (Open VLD) enkele dagen geleden in het Gentse restaurant Steendam 66. Toeval of niet, Thomas Siffer van Story zat in hetzelfde restaurant te eten en had er een probleem mee. Er volgde een verhitte discussie. Zo verhit dat Siffer zijn hart luchtte in een brief aan onze redactie.

Story -hoofdredacteur Thomas Siffer liet Geert Versnick nog maar weten dat hij liever geen rokers had of de volksvertegenwoordiger en schepen in Gent diende hem meteen van repliek.Volgens Siffer en zijn vrienden klonk het zo: 'Allez, die sukkel beleeft ook een keer zijn moment van glorie. Jullie zijn toch al klaar met eten? Zie u daar zitten achter uw schamel glaasje wijn.' En ook nog: 'En ge gaat straks te voét naar huis ook, zeker?'

'Ik wees Versnick erop dat ik van een volksvertegenwoordiger, meer dan van iemand anders, verwacht dat hij de wetgeving respecteert', schrijft Siffer in zijn lezersbrief. Maar Versnick antwoordde: 'Ik ben tégen die wet. Dus vind ik dat mijn vrienden mogen roken.'

Toen de twee vrouwen in Versnicks gezelschap een sigaret opstaken, herhaalde Siffer dat hij dat niet kon waarderen. 'Maar de volksvertegenwoordiger zei : 'Och ventje, wie zijt gij? Wie denkt gij eigenlijk dat gij zijt? Wat heb jij hier te vertellen?' De eigenaar van het restaurant kwam ertussen. Hij zei dat hij al vijfhonderdduizend frank betaald had aan boetes wegens vluchtmisdrijf, snelheidsovertredingen en dronkenschap. Een boete voor roken kon er voor hem nog wel bij.'

'Je zou van een politicus verwachten dat hij de restauranthouder uitlegt dat die niet zomaar aan een wet kan morrelen', meent Siffer. 'Maar neen. Het hele gezelschap, Versnick op kop, keerde zich radicaal tegen ons, tegen vier mensen die liever hebben dat het restaurant rookvrij blijft.'

De discussie escaleerde en Versnick maakte een dreigement, aldus Siffer. ' Ik zal u eens een paar pletsen tegen uw kop geven' , zei Versnick. 'Toen was ik zo onthutst dat ik hem vroeg of hij wel besefte wat hij gezegd had. Maar hij herhaalde: ' Ik ga u een paar pletsen tegen uw kop geven als ge niet rap maakt dat ge hier weg zijt. '

Siffer wil naar eigen zeggen de polemiek niet opzoeken. 'Ik wilde enkel als gewone burger met een normale lezersbrief melden dat er politici zijn die het niet nodig vinden het goede voorbeeld te geven. Ik probeer elke wet zo goed mogelijk na te leven, zelfs als ik er niet mee akkoord ga. Ik verwacht van een volksvertegenwoordiger hetzelfde. Neen, ik verwacht van zo iemand zelfs méér. En vooral, ik verwacht dat ze niet op de vuist willen gaan met mensen die er een andere mening op na houden.'

Geert Versnick zelf minimaliseerde de feiten en noemt de versie van Siffer 'onjuist'. 'Hij heeft de controverse voor een stuk zelf gezocht', reageert hij. 'Ik zat daar bovendien als privépersoon en niet in officiële functie. Er is uiteindelijk ook niet gerookt. End of story .'

Thomas Siffer: 'Het is simpel: het gezelschap van Versnick heeft wél gerookt. Punt aan de lijn. Daar zijn genoeg getuigen van. Dus hebben we nu ook te maken met een volksvertegenwoordiger die liegt. Maar misschien was hij gisteren niet in functie, en vindt hij dat hij dan mag liegen.'

Vandaag is bekend geraakt dat de tweede man in het gezelschap van Versnick de directeur van de federale gerehtelijke politie is, de lichtjes fatterige Glenn Audenaert. Die weet natuurlijk van niets. Of wat dacht u ?

Wat hebben die arrogante kwasten van liberalen met de politie ? Eerst Dewael grote vriend met Koekelberg, de grote baas van de federale politie tot er twee vrouwen tussenkomen.  Nu de 19e eeuwe kapitalist Versnick met de chef van de gerechtelijke politie en twee dames.  Zijn er weer canapébenoemingen op komst ?

Bij heel wat SP-a militanten en leden heerst weinig enthousiasme over de uiteindelijke arrivee van Bert Anciaux in hun partij.

De kartelsamenwerking tussen Spirit, het partijtje van Anciaux en de socialisten, was nog min of meer verteerbaar op louter electorale gronden maar nu een meute nieuwkomers van links-liberalen huize zich komt binnenwringen, is dit een zware beproeving op de traditionele trouw van de vrienden van de "partaai".

Voor de meeste stamboeksocialisten is en blijft Anciaux een te mijden nationalist met een hoog tjevengehalte, waar men totaal geen affiniteit mee gevoelt. 

Bert mag zich laten nationaliseren tot Antwerpse Buildrager, een echte socialist kan hij nooit zijn, want vader Vic bezat ook geen lidkaart en was zelfs op momenten een fel tegenstander van de rode elite. (Met dank aan de socialistische kameraad die mij vanmorgen deze vergelijking met de buildrager aan de hand deed - de buildrager is het beeld van Constant Meunier  dat opgedragen is aan de havenarbeiders en naast het Antwerpse stadhuis staat opgesteld).

Bij de diverse SP-a strekkingen in Antwerpen is men over een zaak eens : Anciaux is persona non grata

Men is in socialistische kringen zéér goed op de hoogte van het politieke gewriemel dat de carrière van Bert Anciaux (en zijn familie) kenmerkt.  De vele uitschuivers, het politieke zoeken naar onderdak, de persoonlijke machtshonger van de familie, alles wordt met argusogen gevolgd.  Anciaux vertegenwoordigt een mentaliteit die ongekend is bij de echte socialisten waar trouw aan leiding en partij van generatie op generatie doorgegeven wordt.  Althans bij diegenen die over zijn gebleven ... In de Morgen plaatst Yves Desmet een erg juiste omschrijving van  socialisten : Bij het klassieke kader blijft de overtuiging ruim geworteld dat je om lid te worden van sp.a er eigenlijk het best al lid van bent.

Niet alleen Anciaux wordt met wantrouwen bejegend maar zeker ook de stoet zetelzitters die hij mee binnensluist en die ongetwijfeld verwachten op een verkiesbare plaats terecht te komen.  Alweer een streep door de rekening van menig trouw partijsocialist die op iets gehoopt had.

De zigzag-carrière van Anciaux valt niet in goede rode aarde en wat dat nog minder doet, zijn de partijpolitieke slaloms en wringerijen die het beeld opleveren van een wispelturig man die geleid wordt door ambitie, en voor wie partijdiscipline onbekend is. Bert kent alleen zichzelf en zijn eigen waanbeelden en heeft achter zich telkens een puinhoop nagelaten. Hij is een charlatan.

De zogenaamde "goede Vlamingen" die hun politieke wagentje vasthaken aan de ouderwetse traditionele partijen, zijn nooit meer gebleken dan dolende avonturiers, op zoek naar zichzelf.

Ray

Een zoekopdracht ingeven in Google levert een uitstoot van 7 gram koolstofdioxide (CO2) op.  Mat twee zoekopdrachten had u net zo goed een keteltje water kunnen aan de okok brengen, want de uitstoot is hetzelfde. Dat berekenden wetenschappers van de universiteit van Harvard en daar mogen wij hen dankbaar voor wezen.

De 7 gram CO2 komt van de elektriciteit die wordt verbruikt door de computer waarop de zoekopdracht wordt gedaan, en van de energie die de data centers van Google gebruiken om de opdracht uit te voeren.

Per dag worden wereldwijd zo'n 200 miljoen zoekopdrachten via het internet gedaan.

Bron: BBC

Beste lezers, het gaat niet alleen om Google maar om heel het verdomde wereldomspannende internet.  Internet is goed voor onzin en liedjes die de burgers een goed gevoel geven en hen rustig houden.  Ook de vele seks-steks zijn in feite rustpunten. 

Helemaal anders wordt het verhaal, als de burgers zelf aan de slag gaan met het verspreiden en verzamelen van informatie.  Dààr schuilt het gevaar en dan kunnen wij niet anders dan beamen, dat we met de wetenschappelijke gegevens van Harvard  in de hand, internet aan banden moeten leggen in het belang van het Milieu en de Gebrainwashte medemensch. 

Op de lange duur heeft iedereen een mening en dat gaat ons te ver.

Ray

Juffrouw Ellen denkt aan ons. Wij ook. 

Wij zitten voortdurend aan onszelf te denken.

Verander de naam Rotterdam in dit artikel door deze van een van onze Vlaamse steden en het verhaal klopt.

 
Veertig jaar geleden? Toen was het Oude Noorden nog gezellig. Voor brood en vlees toog je naar bakker Van der Helm en slagerij Both. De Sint Agathastraat, waar Koos Rouss (76) toen al woonde, was ‘een grandioos straatje’. ,,Zodra het kon, gingen we met een kissie bier buiten zitten. En heerlijk voor de deur barbecuen. Dat gebeurt niet meer, en niet alleen omdat je op straat geen alcohol meer mag drinken.’’

Voor autochtone ouderen als Koos Rouss moet meer aandacht komen, stelt het Sociaal Platform Rotterdam (SPR) in ‘Witte Senioren’, het allerlaatste advies dat zij uitbrengt en 19 januari aanbiedt aan wethouder Jantine Kriens (PvdA, welzijn). In de sterk veranderde stadswijken voelt een groot deel van de achtergebleven ouderen zich ontheemd. Hun vertrouwde middenstanders maakten plaats voor toko’s en Turkse bakkers. Buurtgenoten trokken weg. Was in de jaren zeventig en tachtig vooral aandacht voor de nieuwe minderheden, die zich zo snel mogelijk thuis moesten voelen, gaandeweg werden de ‘witte’ ouderen zélf een minderheid. Ze zijn volgens het SPR volledig verdwenen uit het blikveld van politici en bestuurders. Met meer aandacht, geld, een betere samenwerking tussen huisartsen en ouderenadviseurs en ontmoetingsplekken met elan, moeten zij de erkenning krijgen die zij verdienen.

,,Geluk is : ergens bij horen,’’ zegt Hans Becker, lid van het SPR en bestuursvoorzitter van Humanitas Rotterdam. ,,De witte senioren stopten de afgelopen jaren met werken en verloren als het tegenzat hun partner. En dan veranderde hun wijk ook nog. Wijkgebouwen richtten zich voornamelijk op allochtonen. Winkelstraten veranderden snel, mede doordat allochtone ondernemers in de jaren tachtig alvast mochten beginnen zonder vergunning. Waar hoor ik nog bij, gingen de achtergebleven ouderen zich afvragen.’’ Vandaar een van de aanbevelingen van het SPR om meer ‘overdekte dorpspleinen’ aan te leggen, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, maar ook ouderenadviseurs én huisartsen te vinden zijn.

Een groepje koffie drinkende ouderen in seniorencomplex Humanitas Bergweg knikt instemmend zodra zij horen over dit ‘steuntje in de rug’. ,,Echt thuis voelen we ons niet meer in het Oude Noorden,’’ bekent de 68-jarige Jo Schaap. ,,Hollandse winkels zijn er bijna niet meer. Ik mis een lekkere warme bakker. Bij de Turkse bakker koop ik niks, al krijg ik geld toe.’’ En als je dat hardop zegt word je voor racist uitgemaakt, weet het groepje.

Waarom niet weggetrokken naar de randgemeenten, zoals zo veel van hun wijkgenoten deden? ,,Je bent hier toch opgegroeid,’’ klinkt het. Dat is precies waar het SPR op doelt als het stelt dat de senioren zich ondanks alles tóch nog verbonden voelen met hun buurt. ,,Zij wonen er tenslotte nog steeds en pleiten actief voor verandering,’’ schrijft het platform.

Jo en Koos beseffen dat ze hun vertrouwde winkels niet terugkrijgen. ,,Maar misschien kunnen we wel eens geld krijgen voor onze feestavondjes. Want wíj krijgen nooit ergens subsidie voor.’’

 @ Algemeen Dagblad

Het wordt een hoogdag bij de Openbare Nullen vandaag : een verder strategisch offensief door de VRT,  om het Vlaamse internet in te palmen, als ware het een virtuele Gazastrook.  Dankzij ons aller milde financiële bijdragen uiteraard.  Er worden video's aangeboden, over door de redactie zelf uitgezochte onderwerpen. Moeder, daar zaten wij nu net op te wachten : een kijkbibliotheek, geleid door Chinese kampcommandanten.

Stukjes uit Terzake, nieuws onderverdeeld in schuifjes, het Weer, het seksuele verkeer in de mediawereld en nog wat. Technisch klopt het allemaal nog niet, want bij het aanklikken van sommige onderwerpen, gebeurt er niets.  Dat is het normale handelsmerk van de belgische Omroep : onbetaalbare technische apparatuur die bediend wordt door syndicale kleuters. Zeg eens Euh ... in het Rood, het Geel en het Blauw en u bent aangeworven.

Velen kijken niet meer naar de Vlaamse Televisie, wat niet verwonderlijk is met dit beschamende en eenzijdige  aanbod, dus kan u nu bij internet  terecht om geselecteerde video's te bekijken. Dat was de redenering.  Het regime geeft niet vlug forfait. 

Wanneer komen die honderden medewerkers van de 0000- nieuwsredactie van deur tot deur aanbellen om hun boodschap voor te lezen, zoals de bijbelgetuigen van Jehova ?

Het Gelaarsde Vrouwtje in uw living met een kopje koffie en sluwe, insinuerende vragen waarom u geen Max Havelaar schenkt en of u wel beseft  de kapitalisten van Miko te  bevoordeligen ? 

De meest hyperkinetische verslaggever ooit bij de VRT, Lieven Verstraete, die zich zelfs niet laat begroeten zonder u te onderbreken.

Elisabeth Bimbo met slingerharen en lichtjes geopend mondje, zich compleet onbewust van de mogelijkheid dat er andere meningen bestaan dan die van haar bazen.

Als mensen zoals Lex, Yves of Peter met hun gazettenpraat een bepaalde richting volgen, kunnen we daar mee lachen of ons aan ergeren, maar in principe zijn die heren de uitvoerders van commerciële belangen (zolang ze niet betoelaagd zijn door de gemeenschap). De VRT leeft voor meer dan 4/5 van openbare gelden (de sponsoringinkomsten die zij binnenrijven met allerlei foefelconstucties en de luttele merchandising zijn een apart hoofdstuk in de wangeschiedenis van de openbare omroep). Eens te meer begeven zij zich op terrein waar zij niet thuishoren en proberen ze de commerciële gazetten te overtroeven.

Dit is zonder meer concurrentievervalsing, die echter door niemand gecontesteerd wordt in dit land waar corruptie en wetteloosheid verheven zijn tot nationale deugden.

Benieuwd, hoe er zal gereageerd worden in Vlaanderen op de ontwerpen die Eurocommissaris Neelie Kroes aan het voorbereiden is inzake de nationale, openbare omroepen.

Savat.

.

. 

Anciaux doet zijn overstap naar de SP-a naar eigen zeggen zonder garantie op een mandaat. 'Ik doe het voor de inhoud, niet voor de postjes'. Behalve ééntje.

Overstap van Brugs parlementair rijt wonde LLD en N-VA open : 'De N-VA is verworden tot de eenmanszaak van Bart De Wever. Ik ga liever naar de eenmanszaak van Dedecker, zolang er maar geen principes mee gemoeid zijn in de politiek.' aldus de overloper.

 De Leuvense reclameman Wim Schamp wil Lijst Dedecker verbieden om nog langer gebruik te maken van de naam en het logo van de partij. Eigenaar Schamp wil beide producten per opbod verkopen voor het goede doel. De disc-jockey uit Wilrijk treedt op als veilingmeester tegen een bescheiden commissie.

Yves Leterme kreeg koersfiets van de maffia in Moldavië Maar hij weigerde nadrukkelijk het koffertje met verzorgingsproducten.

VB dient klacht in tegen vrt na uitzending 'Panorama'. Wij weten van niets : wat is Pornorama ?  

Waarom zoudt u een abonnement nemen op de Vlaamse kranten, als u gratis en totaal vooringenomen voorgelicht bent bij Angeltjes ? De scherpste pennen van Vlaanderen, de meest politiek-incorrecte stellingnames, de mooiste vrouwen van het land, de onverbiddelijkste tegenstanders van de multicriminele maatschappij, de meest onaangepaste muziek die u ooit beluisterd heeft en géén verdampingsflaminganten maar recht-door-zee-nationalisten. Jammer dat dit lekkers niet beschikbaar is voor de Franstaligen : zij zijn inderdaad gediscrimineerd.