Twee columns over Fusie
Ik heb Geert Wilders vaker op een terras in Antwerpen zien zitten. De ene keer is de Mozartkop net iets meer gebleekt dan de andere keer, maar aan de vouw in de broek verandert niets. En aan zijn bruingespikkelde diplomatenschoenen ook niet. De domste schoenen die ik ken: stiksels in de punt. Je ziet hem zitten en je denkt: doe mij maar Fred Bervoets, in zijn eeuwige plunje.
Natuurlijk spreek ik Wilders niet aan, waarom zou ik? Een gecoiffeerde darm kan niet taalgevoelig zijn. Over inhoud kun je het met deze dorpsgek sowieso niet hebben. Dan nog liever Jean-Marie Dedecker: ook schijthuis bij geboorte, maar hij kan tenminste eten.
Wilders droomt nu van een fusie tussen Vlaanderen en Nederland. Hij zegt het zo: "Gebruik het momentum. Vlamingen en Walen zijn elkaar zat. Wij, Nederlanders, hebben meer gemeen met de Vlamingen dan Vlamingen met Walen." Fusioneren, die handel. "Dan hebben we er nog een haven bij: Antwerpen."
Havens zijn fusioneerbaar, maar verwantschap? Volksaard? Koninginnedag? Ajax en Germinal? Bloedworst en saté? De ijdelste filosoof der filosofen, Etienne Vermeersch, heeft daar geen probleem mee. Etienne wil van de Walen af. Waarom denk je? Hij heeft er genoeg van intellectueel grensgeval te blijven. Hij wil wel eens van Europa zijn, toch van Benelux. Karel De Gucht achterna, maar dan met citaten.
De grens in Wuustwezel is een definitieve grens. Er is geen ontkomen aan. Ineens worden auto's fietsen, ineens verschrompelen villa's tot rijtjeshuis. Van filet americain naar bami goreng: wie kan dat opbrengen in één mensenleven? Tussen Claus en Mulisch ligt een autostrade, met tolpoorten van taal en liefde.
Allicht wordt zelfs Wilders ooit islammoe. En: de Europese verkiezingen komen eraan. Dan moet je toch een boodschap hebben voor Brasschaat-Nederlanders. Een soort institutionele verwantschap kunnen suggereren.
Brasschaat: het laatste IJzeren Gordijn.
Hugo Camps
© 2008 De Persgroep Publishing - De Morgen
************************************************************************************************************************
Column Savat van Angeltjes : Fusie
Ik heb Hugo Camps eenmaal meegemaakt in een restaurant te Brussel vele jaren geleden. Toen hij nog net geen hoofdredacteur was van het Belang van Limburg. Hij was op de versiertoer met een van die dames die hun netten bij voorkeur uitwerpen in de Wetstraat en omgeving ; vermoedelijk zat hij hier met een gedumpt exemplaar van Van den Boeynants, dat verblind door woede het eerste het beste mannelijk exemplaar aan haar haak had geslagen. Tweemaal pech dus voor het vrouwtje want Camps op vrijersvoeten is als het verdriet van de dinosaurus als de prooi gaan lopen is. Doe mij maar Eddy Merckx, tegen zijn zin in een vies bordeel.
Natuurlijk sprak ik Camps niet aan, waarom zou ik ? Tussen zijn treurige, misnoegde plooien zag ik zijn oren niet. En mijn taal zou hem niet bevallen : ik spreek normaal Nederlands (met een Antwerpse tongval natuurlijk) en Hugo drukte zich uit in Parmantig Hoogfrans dat kreunde onder de Limburgse notenbalken en doorspekt was met heu’s en haa’s, die jammer genoeg geen voortekenen waren van het biologische spel dat Camps beoogde. De dumpsloerie leek totaal niet onder de indruk van wat zich tegenover haar aan tafel bevond.
Camps kon niet verbergen dat hij aandrong op een fusie tussen het eigen schonkige lijf en de dartele vormen van het vrouwtje. Fusie en seks kan je overal bekomen, maar echte liefde ? Na de nachtmerrie met Camps in de slaapkamer, wacht je het ijselijke ontwaken : wat bevindt zich tussen de verborgen huidplooien bij die man, wat beklagenswaardig gezeur staat je verder te wachten ? En vooral die slepende taal.
Tot de ober richtte Hugo zich natuurlijk ook in het Frans, zoals het een onderdanige jongen uit het bronsgroene eikenhoutgebied past. De man diende onbewogen op, zo’n ober maakt veel mee en stellen die compleet niet bijeen horen, komen zich vaker warm eten om toch iets aan die avond over te houden.
Of de door de plooienman zo driftig begeerde fusie heeft plaatsgevonden, kan mij geen barst schelen. Ik hoop voor hem het beste op dat vlak, want waarom niet genereus zijn voor een medemens die het zwaar heeft in dit leven ? Het moet een ramp zijn in deze wereld Hugo Camps te heten, gezegend te zijn met een groot schrijverstalent en de instelling van een kettinghond te bezitten.
Als deze beschaving tot stilstand komt, zullen de nazaten van Hugo trots mogen beweren : "Onze voorvader heeft er het zijne toe bijgedragen. Kom, het is tijd voor het vrijdaggebed".
Savat van Angeltjes
@ 2008 - La vie en rose












11 reacties op dit bericht
Heer Savat: een schrijversparel
Daar kan die armtierige, vadsige, verontgelijkte zuipschuit in geen lichtjaren aan. Hij kan er een punt aan zuigen.
ff weggeplukt:
De embonpoint van Hugo Camps
Gepubliceerd door Leo De Bock
Nestbevuilers van de ergste soort.
En maar trappen tegen dat klotenspel, want voor iets anders zijn ze totaal ongeschikt.
Wat een stelletje zure azijnpissers krijgen hier een forum!!!
Laten we ze doodzwijgen, negeren, en elk blad wat zich verlaagt hun waanzin te publiceren uit de handel halen.
Door dergelijke rotte eikels heeft Vlaanderen een slecht imago, eveneens door de aanwezigheid van coburgers en franskiljons.
Heel snel stoppen met die geldverslindende, nutteloze én waardeloze clubjes te subsidiëren.
Vlaanderen MOET zijn onafhankelijkheid uitroepen en werken voor zijn economie, werkgelegenheid, vergrijzing én pensioenen IN VLAANDEREN, al het overige gelul gewoon naast zich neer leggen, ook al komt er waanzin van die ordinaire europazakkenvullers, tot op heden nog géén enkele betrouwbare klaploper tegen gekomen, u wel????? Wel massa's geldwolven, daar is het land 'B' zeer rijk aan.
zoiets noemt zich 'democraten'!!!! hallo!!!!
Bedankt Savat !
Dank voor deze column. Na lezing hiervan ga ik voor de rest van de dag al fluitend door het leven.. Nee, echt, u hebt mijn dag goed gemaakt of, om het eens NIET in het Engels te zeggen: "jy het my dag gemaak !"
De azijnpisser.
Ooit heb ik deze keuteldraaier,H.Camps,genaamd als gastspreker horen
reutelen tijdens de première van de film "The day after" Dit is reeds jaren geleden.Ik wist zelfs nog niet dat die "treurwilgsmoel" bestond.
Toen reeds kreeg ik een onaangenaam gevoel van binnen toen ik die
monotone muggenzifter hoorde mekkeren over de gevolgen van een
nucleaire oorlog.
Hij was zowat de Al Gore die het ons eens allemaal fijn uit de doeken kwam doen,alhoewel ik er van overtuigd was dat die beterweter het verschil niet kende tussen een atoombom en een voetzoeker.
Nu en dan komt deze azijnpisser nog in de media (T.V) om de overschot
van zijn galsappen te kunnen lozen,zeker als hij er het V.B mee kan besproeien!Met de jaren is hij triestiger,nukkiger,en malkontenter geworden, net zoals een sexueel gefustreerde rukker!Niks aangenaam is er met deze zuurpruim nog te beleven.Als hij zijn mond opendoet komt er evenveel warmte uit als bij een geopende koelkast.
Triestig schrijvertje...mij gedacht.
uit de reeks "triestige vlaamse figuren"
Whisky
Toen hij nog enigszins "geloofwaardig" was en zijn ontslag bij 't belangske nog niet te sprake kwam werd hij gevraagd door de JCI's van Waregem om er een of ander panelgesprek te modereren. Meneer was al bij aanvang zo zat als een kanon maar toch moest er een fles whisky i.p.v. water op zijn tafel staan.
Het is spijtig, triestig en wraakroepend dat we als Vlaams-nationalisten dan toch onze energie moeten steken in dergelijke drankorgels.
Niet te verwonderen dat een zichzelf benoemde "kwaliteitskrant" (sic, sic, kots) een dergelijke spons zijn behoefte laat doen.
Jongens toch !
hugo cramp !
Inderdaad, camps is een schrijverstalent dat zich moet prostitueren aan zijn linkse broodheren. het oordeel over zijn "plooien" , vetranden en lijfgeur waarmee hij moet leven, laat ik liever over aan de betaalde tafeldames waar hij mee "uitpakt". en zolang "le matin" op haar huidig nivo blijft, kan deze slijmerige jongen zijn gal nog een tijdje over vlaanderen kotsen.
Hugo
Van een eikel gesproken!
Zijn we nog niet verlost van die haatzaaiende eikel?
In dat haatcentrum is nog plaats voor hem, straks wordt dat in zijn geheel gedumpt, ergens in de woestijn, de plaats waar het thuishoort, liefst inclusief die griezelige eikel.
Hugo de verwarde
Het duurde tot men hem daar ook beu was.
Mogelijk ook rancune in dit artikel van hem. Het is tenslotte zijn handelsmerk.