Tot welke verrassende vaststellingen het openen van een verloren gewaande e-mail kan leiden.
En hoe een maatschappelijk fenomeen kan evolueren in nauwelijks enkele jaren tijd!
Dat zit hem zo.
We schrijven april 2003 en ik had mijn jongste zoon, die in Hoogboom woont en die kickt op filmdiva Charlotte Rampling, willen verrassen door het opnemen van een film waarin zij een hoofdrol speelde en door hem die vervolgens te laten bezorgen.

Tijdens dezelfde periode was ik jarig geworden en had ik van hem onder meer een e-mail ontvangen waarop ik als volgt reageerde:
“Dag Son,
Ik opende eindelijk nog eens mijn inkomende mail en las zojuist uw message van … dezer mij toegestuurd ter gelegenheid van mijn verjaardag. Wat een rake formulering! Als dat uit uw eigen vingers komt is dat gewoon prachtig. En als ge daarvoor ergens te leen zijt geweest, is dat nog altijd even mooi. Alleszins bedankt.
Terloops gezegd en springend van de hak op de tak: ik vergat tijdens onze recente samenkomst te Hoogboom te peilen naar uw mening over de film met Charlotte Rampling die ik recentelijk opnam en met brother Dirk meegaf met de bedoeling hem bij u te deponeren langs de gebruikelijke kanalen. Ik weet dat Ramplingetje sinds heuglijke tijden een van uw uitverkoren actrices is. Na het bekijken van de tape begrijp ik waarom. Zij is eenvoudig steengoed en als die dan ook nog eens meer dan gewoon oogt, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Het verwonderde me wel dat een actrice van dat niveau het nog nodig vindt uit te kleren te gaan omwille van de kunst. Zal wel veel te maken hebben met filmmakers die al vroeg ontdekten dat veel bloot ook veel brood op de plank brengt. Ik vind het een minpunt dan weer dat het erop leek dat men uiteindelijk niet meer wist welke kant uit te gaan en dat men daarom ten einde raad maar besloten had het slot eraf te knippen. Daarmee blijkbaar een andere trend volgend die wil dat men het aan de kijker overlaat zelf maar iets te bedenken. Seksscènes kunnen niet expliciet genoeg zijn, voor de verhaallijnen daarentegen beroept men zich op de fantasie van een gewillig publiek.
Groetjes aan allen wie u lief zijn en tot binnenkort.”
Tot daar de inhoud van mijn mail. Waarvan ik onthoud dat ik-weliswaar geen fervente cinefiel zijnde- het op dat tijdstip toch al heel verrassend vond dat topactrices het blijkbaar noodzakelijk vonden zich tot blootscenes te lenen om hun brooddoosje gevuld te krijgen. Terwijl men amper enkele jaren eerder al een gespecialiseerde bioscoop diende binnen te gaan om actrices van lagere rang zich aan dergelijke rollen te zien overgeven.
Een voor mij volgende belangrijke stap in de opgang van naakt waren naar schatting amper een drietal jaren later op tv de beelden van zo’n tweehonderd bietekwieten (ik vind er geen ander woord voor) die ergens in Brugge gedurende ettelijke uren en bij een bijna ijselijke temperatuur in Adams- en Evakostuum voor de camera poseerden van een of andere Amerikaanse kunstpaus. Gewaag u zelf maar even zonder kleren op straat en u vliegt sowieso het boekje op. Omwille van het toverwoord KUNST mag dit plots allemaal wel en liefst dan nog zo massaal mogelijk. A la bonheur.
Ik dacht dat we het hiermee stilaan gehad hadden, maar nee, het verschijnsel is zelfs de laatste tijd nog in een stroomversnelling terecht gekomen. Het volstaat even te vergelijken met de dag van vandaag: bloot, bloter, blootst. En het is niet met druppeltjesmaat dat het op ons afkomt, neen het is een ware stortvloed. Het is echt de spuigaten aan het uitlopen Men moet al heel erg zijn best doen en heel veel geluk hebben om er niet mee rond de oren geslagen te worden. En ja, men heeft een nieuwe magische formule gevonden: liefdadigheid. Naakt omwille van het goede doel! En dit alles veelal om te behagen.
Ik erger me blauw aan de almaar oprukkende platvloersheid in de allereerste plaats op tv, ik heb tenvolle begrip voor de menselijke zwakheid, maar we moeten dit mankement ook niet verheerlijken zoals dat in praatshows, realityprogramma’s en spelletjes haast dagelijkse kost is Al dat ambigu en seksueel getint geleuter, het zadelt me op met een onbehaaglijk en misselijkmakend gevoel.
Wil dat nu zeggen dat we terug naar de tijd van de overplakte tepels moeten bij de ingang van de bioscoop? Dat zeker niet, alles volledig terugdraaien gaat nu eenmaal niet meer, wat niet belet dat een gulden middenweg altijd moet mogelijk zijn. Waar deze nieuwe richting ligt moet ieder maar voor zichzelf uitmaken.
Ik weet het: belgië heeft niet de exclusiviteit van het fenomeen, het is integendeel wereldverspreid Ik ben er me ook van bewust dat ik nu tegen de windmolens aan het vechten ben van zowel de geschreven als de beeldende pers, dat ik me bovendien blootstel aan de banbliksems van velen onder u (oubollig, enggeestig, verkrampt, belerend, opgeheven vingertje enz.) maar ik houd toch voet bij stuk: stop die ordinaire nonsens! Vandaag!
Als afsluiter toch nog dit: het is een evidentie dat er ruimte moet blijven voor alle aspecten van het fenomeen, met alles evenwel op zijn juiste plaats: bloot krijgt een retourtje naar de blootbladen, seks hoort in de paringsclubs thuis en prostitué(s) vliegen terug naar hun schimmige etalages.
Raymond
1 reactie op dit bericht
in de avv/vvk gazet !