"Hoe verder van Rome, hoe dichter bij u" - Deltastichting

pericoloso sporgersi
Na de jongste verkiezingen is er in Italië opnieuw een zogenaamde rechtse regering aan de macht gekomen, voor premier Berlusconi zijn vierde al. In tegenstelling tot vorige rechtse regeringen kan de recentste in elk geval wel rekenen op solide meerderheden in Kamer en Senaat, en lijkt de meerderheid ook veel minder gefragmenteerd te zijn dan vorige edities.
Nochtans moet Silvio Berlusconi niet rekenen op veel vakantie of wittebroodsweken, het harde werk zal, aldus een pregnante commentaar in Financial Times op 21 mei 2008, wel onmiddellijk moeten worden aangepakt. Italië staat voor enorme uitdagingen en Berlusconi moet vooral rekening houden met een sterke partner, de Lega Nord.
Waarom wij dit allemaal in deze rubriek vertellen? Uit de opsomming in het gezaghebbende financiële dagblad blijken er duidelijke analogieën met België, leest u even mee? Het dagblad ziet de volgende uitdagingen:
1. De echte winnaars van de parlementsverkiezingen in Italië waren vooral de regionalisten, of zelfs de separatisten: de reeds genoemde Lega Nord en de Beweging voor Autonomie van Sicilië. Fiscaal federalisme zal met andere woorden hoog op de agenda komen, want de meerderheid in Kamer en Senaat hangt van hun stemmen af; Zo ligt er een voorstel van de Lega Nord op tafel om minstens 90% van de belastingen die in het noorden worden geïnd, ook in het noorden te houden. De Beweging voor Autonomie van Sicilië wil op haar beurt de olie-inkomsten van Sicilië in Sicilië houden. Nu reeds wordt een gedeelte van de inkomsten in de streek gehouden en geïnvesteerd, maar voor de nationalisten van de Lega Nord en de Beweging voor Autonomie van Sicilië romen de ‘Ladri di Roma’, de dieven van Rome, nog altijd een te groot stuk af. Berlusconi zelf wil in wettelijke regels vastleggen hoeveel van het belastinggeld vooral nog naar de regio’s kan worden ‘herverdeeld’, zodat exorbitante transfers in het vervolg sterk zouden worden afgeremd. Tezelfdertijd wil hij regionale en lokale besturen steeds meer fiscale en financiële verantwoordelijkheid geven door maximale kostprijzen af te spreken voor administratieve en andere overheidsdiensten.
2. Een andere uitdaging ligt in de wijziging van de kieswet. Elk jaar wil Berlusconi de Italianen hierover een referendum voorleggen. Momenteel heerst een ingewikkelde kieswet van geblokkeerde lijsten – waarbij de partijleiders enorm veel macht toebedeeld krijgen – van proportionele regels en allerlei regionale en lokale blokkeringen. Volgens opiniepeilingen zouden Italianen willen kiezen wie in het parlement komt, door zowel voor partijen als voor kandidaten te kunnen kiezen. Grote partijen zouden eerder willen gaan voor het meerderheidssysteem, waardoor – althans naar hun mening – politieke stabiliteit beter kan worden gegarandeerd. Berlusconi is met zijn partij alvast gewonnen voor dit meerderheidssysteem, maar een partij als de Lega Nord zou hierbij pluimen kunnen moeten laten, en is dus tegen. Een tijdbom onder Berlusconi’s regering dus.
3. Daarnaast is er de grote belastingshervorming die voor de deur staat. Berlusconi is als échte liberaal natuurlijk gewonnen voor zo laag mogelijke belastingen – liefst van allemaal zelfs géén belastingen. Natuurlijk heeft hij ook enkele interessante belastingsvoorstellen op papier gezet – zoals bijvoorbeeld het voorstel om de belasting op arbeid te laten verminderen. De toestand schreeuwt, aldus de Financial Times, om correctie: elke Italiaanse werknemer betaalt momenteel een marginale belastingvoet van 60%. Maar Berlusconi stelde echter een dusdanig grote waslijst op van belastingreducties, dat men zich ook ter rechterzijde vragen begint te stellen over het uiteindelijk resultaat voor de begroting. Quid als de staatsinkomsten dermate verminderen dat allerlei noodzakelijke staatsinvesteringen niet meer mogelijk zijn? Quid als daardoor de tanende dienstverlening van allerlei staatsinstellingen onmogelijk wordt gemaakt?
In enkele buitenlandse persorganen werd België – in het kader van allerlei schandalen – voorgesteld als het Italië van het noorden. Blijkbaar delen beide staten nu ook dezelfde institutionele problemen. Benieuwd hoe het verder afloopt, zowel in Italië als in België.
(P.L.)
@ Nieuwsbrief juni - Deltastichting








1 reactie op dit bericht
Soms heb ik de indruk ...
... dat de maffia meer zeggingsschap heeft in het belgische bestuur dan in dat van Italië zelf.