Minder mensen graag ... Sir David Attenborough

.

Als Angeltjes een mep uitdeelt aan iemand van de linkerkant, dan schrikken sommigen : oei !  Het schijnt in Vlaanderen inderdaad het exclusieve voorrecht van links te zijn, om te schelden en te schimpen op al wie niet bereid is op het marstempo van  "links-links" mee te marcheren. 

Tussendoor proberen wij enig tegengas te geven, tot spijt van wie het benijdt.

Hugo Concentratiecamps van de Morgen heeft een vlijmscherpe pen en het wordt als normaal ervaren, dat hij politieke en ideologische tegenstanders de grond inboort.  Wij hebben al heel wat afgelachen met de schrijfstijl van Concentratiecamps.  Ook als hij onrechtvaardig grof uit de hoek komt tegen ideeën en personen die ons nauw aan het hart liggen. Rechts is veel ruimer van opvattingen dan klein links.

Ditmaal heeft hij het over iemand die ook in onze laagste schuif zit :

Het bordeel binnen ldd zal alleen maar groter worden. Dat krijg je als een partij die alleen maar bestaat uit overlopers, gemankeerde acteurs en gefrustreerde universiteitsprofessoren succes dreigt te hebben. Ze vechten elkaar de tent uit, deze plechtige communicanten van macht na een verloren leven. Stel dat er nog enkele ministerportefeuilles in het mandje van de verzuring zouden liggen- alles wat bij ldd armen en benen heeft, zal gebroken worden. Inclusief schedelbreuk. Hollanditis op zijn LPF's.   De zelfverklaarde democratie jmdd wil, na de maagdenoorlog, zelf de lijsten samenstellen.  Wie dan nog misnoegd is vliegt eruit ! Linea recta de woestijn in. Mooi!  Maar wat zou ldd nog zijn met aftrek van misnoegdheid? Meer dan een bingoavond voor zwakzinnigen ?? Zelf is dd gebouwd op eeuwige misnoegdheid. Neem hem het foeteren af en je houdt een inhalige middenstander over, zo grijs en grauw dat hij glimlachrondjes moet geven in het dodenrijk Benidorm.  Thuis in oostende wil niemand nog weten van zijn bestaan.  Zelfs duivenmelkers - dat curiosum van tolerantie- niet !
Zou dd ooit gehoord hebben van verzoening? van common sense?  Van fragiel minderheidsdenken. Niet in dit ondermaanse !  Jm kan alleen per mokerslag en per houdgreep leven. Democratie van de wurggreep.  Mag.  Maar politiek is toch van een ander soort lijflustigheid dan een sportschool in de vroegere ddr. Zijn extreem liberaal getoeter ten spijt kan ik dd niet anders zien dan als afstands oostblokgeboefte.  ( en nu komt de kers op de taart!  hij leest vast angeltjes)!!!
Een krant die zichzelf respekteert, weegt niet op het stemgedrag van zijn lezers.  Dus, lieve lezer: stem rustig voor ldd.  Wat je dan krijgt aan de macht ?? Een gesticht!! Met een laatste keuze tussen diarree en constipatie ! Zelfs niet als de geweldige akteur deruwe, als hark in smoking, met anne de batzelier een tango komt dansen ! 

Terwijl Jean-Claude Van Cauwenberghe (PS) op kosten van de belastingbetaler op tiendaagse rondreis is doorheen de Verenigde Staten, bevindt zoonlief Philippe zich opnieuw in nauwe schoentjes.

Naar aanleiding van de PS-schandalen in Charleroi, die vanaf 2005 stelselmatig aan het licht zijn gekomen, voerde de politie onlangs opnieuw verschillende huiszoekingen uit, onder meer bij Philippe Van Cauwenberghe. Een andere huiszoeking vond plaats bij aannemer Michel Vandezande, die reeds in verdenking was gesteld van onder meer verzekeringsfraude en corruptie. De speurders namen op beide adressen verschillende documenten in beslag.

Waar gaat het om? La Libre Belgique (06.04.09) schrijft dat de firma Vandezande aanzienlijke werken heeft uitgevoerd in een huis van Philippe Van Cau. Het bedrag dat Vandezande daarvoor aanrekende, was 10 tot 15 keer lager dan de normale kostprijs. Een duidelijk geval van onderfacturering, dat ook de speurders niet ontgaan is.

Van Cauwenberghe werd verhoord, maar het is vooralsnog niet duidelijk welke gunsten de PS’er aan Vandezande verleend heeft in ruil voor de erg lage factuur. Wij houden u op de hoogte.

@ VB

Het wordt pathetisch om zien hoe de hoofdredacteur van Knack, Karl Van den Broeck, kronkelt als een net besneden piemeltje, om zijn nazi-haat tegen Vlaams Belang in leven te houden.

Hoe meer deze narrige heraut van de onverdraagzaamheid meent te moeten optreden als de spreekbuis van verschrompelend links, hoe meer hij op onbegrip zal stuiten bij de doorsnee burger met gezond verstand.

Het gaat nog maar eens over Koen Dillen en zijn inmiddels beruchte Mitterand-biografie. En blij dat wij zijn, dat deze onthullingen zo lang nazinderen in de media.  De sluwen van de linkse kerk houden zich gedeisd en zwijgen, maar de domme kloten blijven roepen, niet beseffend dat elk woord over deze schandalige affaire hen telkens opnieuw besmeurt. Daarom zijn het domme kloten.

U weet het, vorige week verscheen een petitie, ondertekend door 36 Vlaamse intellectuelen met de meest uiteenlopende gevoeligheden en uit diverse sectoren. Zonder ons naiëf te koesteren in het warme pleidooi van de tekst, zijn we zonder meer opgetogen over de strekking die het literaire cordon veroordeelt, de moed waarmede gewezen wordt op de griezelige censuur en tegelijk wordt de politieke onvolwassenheid aangeklaagd, die het literaire wereldje met zijn lawaaierige maar kleine aanhang beheerst. En en passant een degelijke argumentatie  voor de vrije verkoop van Inch' Allah van Dewinter.

In Knack verscheen daarop een scheldstuk van Piet de Moor, niet tegen het zwarte schaap Koen Dillen, maar vooral tegen de 36 ondertekenaars van de petitie. Gebrandmerkt en geschandvlekt voor de rest van hun dagen, omdat zij afwijken van het uitgestippelde pad. Puur concentratiekamptaal, apart, boeiend, gedurfd en diep onmenselijk.

Karl Van den Broeck, och arme, het kind van de rekening van zijn vader Walter, staat er bij met grote kaplaarzen, een rode armband van de SS (Socialistische Sukkels) en zijn pruik gekapt in een Adolfblesje.  Of Knack een goede zaak gedaan heeft met de aanwerving van deze theatercriticus uit de Kempen, die 18 jaar bij de Morgen heeft gekampeerd, is onze affaire niet.  Al wie denkt bij Knack ooit Verleyen te evenaren in diens wispelturigheid en talent, kan zichzelf blij maken, maar niet de kritische lezers.  Knack is hoe langer hoe meer het blad van warhoofden geworden : volle gas vooruit, dan op de rem en boenk met het kopje tegen de voorruit.

Vandaag kent de pathetische wanhoop van Karl, het kind van de rekening van Walter, een nieuw hoogtepunt : die zwarte Koen Dillen -en zijn 36 volgelingen- weet niet wat censuur, vervolging en uitsluiting is.  Het leed dat de zwartzak overkomt, is niets, vergeleken met het schrijnende onrecht dat de Grote Auteur Dimitri Verhulst meemaakt met zijn fantastische oeuvre  Godverdomse dagen op een godverdomse bol.  Dit boekje verscheen op 300.000 goedkope exemplaren en werd gratis meegegeven bij aankoop van een Humo.  Later werd het in een betere editie commercieel aangeboden en in Nederland zijn er enkele diep-protestantse boekhandels die het boek wegmoffelen, uit de rekken weren en één boekhandelaar heeft het niet ingenomen.  De afwijzing van deze bijbeladepten heeft te maken met de dubbele vloek in de titel.  Nou, nou ...

Karl van den Broeck, de hoofdredacteur van Knack, verbaast zich erover dat er geen protesten rijzen tegen deze niet te tolereren censuur. Want dit is pas erg ! Uitroepteken,  en nog één !

Verhulst is met zijn boekje in de geschreven pers geloofd, door radio en televisie geïnterviewd en elke keer verhief hij zichzelf -terecht, wie zou die kansen laten liggen ?-  met zijn lelijke boerendialect en zijn gespeelde onbehouwenheid tot een literaire vedette. Dimitri Verhulst zat ook in het eerste Canvas boekenprogramma van Jan Leyers  met een Marokkaanse vrouwelijke collega die hij zorgvuldig spaarde. Boers maar politiek-correct.

Dit alles om te zeggen, dat je volkomen bezopen, wanhopig en ontdaan van realiteitszin moet zijn, om een parallel te trekken tussen de literaire lotgevallen van Koen Dillen en 't godverdomse gezeik van Dimitri Verhulst dat gretig bewonderd wordt door Knack, het blad van en door warhoofden.

Ray

HIER KLIKKEN

Een briljant geschreven stuk door Philip Claeys met klinkende argumenten.

Philip Claeys - Euro-parlementariër

In de Engelse talentenjacht Britains got talent 2009 gaat men op zoek naar mensen die nooit de kans hebben gekregen succes te oogsten voor het voetlicht met hun speciaal talent.

Voor twee jaar was er de "ontdekking" van de telefoonverkoper, Paul Potts die een aardige tenorstem bezat en iedereen verraste met zijn vertolking van Nessun dorma uit Turandot, maar vooral opviel wegens zijn bescheidenheid en gebrek aan présence. Of deze man veel zal bereikt hebben in het operagenre weten we niet.

Vorige week werd de stunt nog eens overgedaan met een 47-jarige mevrouw die er vrij gewoontjes uitziet maar die de zaal én de jury plat kreeg met een sterke vertolking van I dreamed a dream uit Les Misérables.  Wij moeten u naar de video leiden met een bruggetje, want ITV geeft het fragment niet vrij buiten Youtube : klikt u op de foto van de jury.

In het oudste Nationale Park van de Verontschuldigende Staten van Obama, Yellow Stone, (Wyoming/Montana) bevindt zich een geyser die om de 70 minuten in werking treedt.  Dit is een van de beste amateurvideo's die we  op Youtube vonden.

In het Antwerpse Sportpaleis was het op Paaszondag feest : daar werd niet de terugkeer gevierd van de Klokken van Istanboel met Paaseitjes maar de geboorte van de profeet Mohammed.

Ruim 15.000 Turken waren aanwezig op deze  door het Turkse Ministerie van Religieuze Zaken georganiseerde bijenkomst. De sprekerd van dienst was Dr Ali Bardakoglu, de hoogste geestelijke leider uit Turkije, die het had over waarden en normen en dan weten we dat deze man zeker niet zal aangedrongen hebben bij zijn Europese landgenoten dat zij zich naarstig moeten integreren.

Op 15 januari stond in Hasselt de Turkse premier Erdogan zijn landgenoten aan te sporen zichzelf te blijven en dat werd ook op groot gejuich onthaald.

Ali Bardakoglu knipt een lint

Het heeft er alle schijn van dat door de lakse aanpak van het islamfundamentalisme het  land B de geliefkoosde verzamelplaats voor islamitische massabijeenkomsten aan het worden is. 

De islam is een vermenging van levenswijze, maatschappelijk gedrag, politiek en godsdienst.  Het wordt echter alleen voorgesteld als een religie en als dusdanig infiltreert de islam zich in Europa en verdringt hij onze Westerse cultuur en samenleving. Wie dat niet in ziet, is ofwel dom ofwel een verrader.

Ray

Pst : de foto bovenaan is enkel illustratief geplaatst bij dit artikel.

2000 is Elsschotjaar (1882-1960). De expo “Van De Ridder tot Elsschot” zet de toon voor de rist herdenkingen die lopen tot mei 2001 en vormt de aanloop tot 31 mei.  Dan is de Antwerpse schrijver precies 40 jaar dood. In het museum ontdubbelt de man zich tot Alfons De Ridder en Willem Elsschot: de huisvader en de schrijver. Er worden nogal wat familieprenten uit de oude doos gehaald, waaruit de pater familias naar voren treedt.  Pa De Ridder heeft nauwelijks wat van de schrijver Elsschot. We zochten de drie overblijvende kinderen Anna, Jan en Ida op. Hun getuigenissen maken een uitzonderlijk portret van Alfons De Ridder.  Deze bijlage van Gazet van Antwerpen is een eerbetoon aan de fiere Antwerpenaar die Elsschot was. Aan de man van het grote, kleine oeuvre met de uitgepuurde stijl. Ze is er om te lezen en te bewaren.  In de buurt van uw verzamelde werk van Elsschot, natuurlijk.

 Dat schreef Martine Cuyt, literair redactrice bij Gazet van Antwerpen, als inleiding bij de  “Bijlage bij het Elsschotjaar 2000”.

Dat  “lezen en bewaren”  hadden wij al gedaan. We gaan nu nog een stapje verder met deze waardevolle “Bijlage bij het Elschotjaar 2000”, halen er naar Angeltjes-normen de belangrijkste brokken uit en schotelen ze de lezers van deze rubriek voor. Omdat voor hen alleen het allerbeste goed genoeg is. En onder hetzelfde motto: lezen en bewaren!

                            “HIJ LEERDE MIJ GELUKKIG ZIJN”

                        Dochter Anna De Ridder (intussen overleden- Raymond)

Wat was vaders geliefkoosde bezigheid?

Aan zijn pijpeke trekken. Dat denk ik tenminste. Of misschien nog iets liever: zijn sjiek van links naar rechts bewegen in zijn mond. Ik zag dat aan de dikte van zijn  kaak.

Waar had hij een zwak voor?

(Zonder aarzeling met gegier). Voor mij. Ik ging nogal veel naar huis. Mijn oudste zuster woonde in Brussel, Idaake in Mechelen, Jan in Parijs en Walter in Brussel. Papa (lees pepaa) deed altijd open. “t’Is ons Anna,” zei hij op een dag. “Kom binnen. Als er gebeld wordt doe ik altijd zelf open want ik verwacht een Hollandse journalist.” Ik hoorde de Hollandse journalist vragen: “Willem Elsschot, u heeft vele kinderen, niemand die u opvolgt met schrijven?” Ik hoorde hem antwoorden: “Neen, geen enkel.” En toen: “Er is er wel een waarin ik mij totaal terugvind: Anna. Zoudt ge haar graag leren kennen? Draai u om, ze staat daar achter u, met een voorschot aan.” Ikke weg, terug naar de pompbak. (Giert het uit).

Hoe was hij als vader?

Streng, maar rechtvaardig. Als ge een beetje intelligent zijt, neemt ge belangrijke dingen niet licht op.

Kon u met hem praten?

Zeker.  Als hij in zijn lederen stoel zat met velouren kussen, dan haastte ik mij altijd in de zetel tegenover hem. Vroeg hij: “Beginnen wij eraan, Anna?” Dat waren serieuze gesprekken over klassieke muziek, geweldige discussies soms ook. Ons onderwerp van gesprek liep meestal uit op lachen. Hij was kolosaal spiritueel.

Over zijn boeken gesproken met hem?

Neen. Nooit. Ik weet niet wat de reden was.  Hij moet wel gevoeld hebben dat er boeken waren die ik zo goed als van buiten kende, allez, bij wijze van spreken bijna van buiten. Hij had wel een idee van wie wat gelezen had.  “Mijn kleinzoon Willem heeft nooit wat gelezen van mij”, zei hij een keer tegen me.

Wat vond hij erg?

Op een bepaald moment vroeg ik hem: “Pa, waar zoudt ge niet mee kunnen leven?” “Wat ik erg vind?” vroeg hij. “Ik vraag het u”, zei ik. “Ten eerste liegen”, antwoordde hij. “Als ge dat ondervonden hebt, is het nooit meer hetzelfde. Ten tweede: gierigheid, daar kan ik helemaal niet mee leven.” En ten derde ben ik vergeten.

Hoe noemde hij u?

Anna. Vic (haar echtgenoot. Raym.) noemde mij wel eens Anneke, maar dat had hij niet gaarne. Aan een naam torn je niet, zei hij altijd.

Waarin gelijkt u op uw vader?

Da’s moeilijk te zeggen. Laat dat de anderen maar doen. (Wanneer Jan Maniewski  er een jeugdfoto van Elsschot bij haalt, gelijken voorhoofd en kin). 

Wat was de meest kenmerkende houding van papa?

Na ’t eten deed hij graag een dutje. Dan klopte hij eerst zijn pijp uit en legde een gazet over zijn gezicht, want er mocht geen vlieg in de omtrek zijn. Bij zijn dutje had hij niet graag kinderen rond de oren.  Ik woonde nog in de Lemméstraat, omdat wij nog geen woonst hadden gevonden. “Curieus, hè”, zei pa. “Ik was half in slaap en toen dacht ik: hier vliegt een dol  rond mij.” Mijn zoontje Willem had de hele tijd rondjes zitten lopen rond zijn fauteuil

Ik zie hem nog in die fauteuil zitten. Aan zijn gezicht en de manier waarop hij aan zijn pijp trok, wist ik dat hij aan het denken was.

Wat was zijn lievelingsgerecht?

Da’s heel gemakkelijk: stokvis. En pilaf, een Arabisch gerecht: rijst met schapenvlees. Goh, wat nog, hij was zo’n kleine eter. Zure vis, ja, maar geen pekelharing, die aten wij ’s nachts op als we waren gaan dansen. Vroeg ons moeder ’s morgens: “Waar is nu die haring naartoe?” En ik en mijn broer Willem: “Als we dat eens wisten.”

Wat dronk Elsschot graag?

Een goed glas wijn, op het goede moment. Een heel goeie borrel. Nooit Belgische jenever. “heeft geen smaak”, zei hij. Schiedam, Bols, wat ben ik allemaal gaan kopen….

Wat heeft u van hem geleerd?

Gelukkig zijn, niet knorren. Ik had mijn energie van bij mijn geboorte en die zou ik behouden.

Nog een mooie anekdote?

Er was eens een huishouden met een kat en een papegaai en dat kwam niet overeen. Die papegaai met zijn grote mond zat altijd af te geven op die kat. Op een keer had de poes de papegaai te stekken, trap af, kelder in. En toen zei de papegaai tegen de kat: “Wij gaan nogal ne gang, he poezeke?” (Lacht aanstekelijk) Hij vertelde dergelijke dingen graag, werkte graag met woordspelingen: “Henrieke?”  “Aan watte, ma?” Maar vuile, vulgaire moppen, dat niet. Dat kon hij niet verdragen.

Welk boek van Elsschot is u het liefst?

Het schoonste? Da’s navenant uw eigen humeur. Als ik een beetje in de put zit, ga ik zeker niet “Villa des Roses” lezen.

Ik vind de boeken magnifiek, ik heb ze gelezen en herlezen. En iedere keer ontdek ik er iets nieuws in. Weet ge dat ik spijt had dat ik die mensen allemaal kende? Zo scherp beschreef hij ze.

Weet ge wat ik onlangs nog eens heb herlezen? “Het Tankschip”. En da’s mij kolossaal meegevallen. Het tweede deel is zo plezierig dat ik ben moeten stoppen met lezen van het lachen. Van een geestigheid, ja, da’s nu het woord, geestigheid!

Wordt Elsschot naar waarde geschat?

Hangt af van de tijd.  Voor de moment heel erg. Alleen als ge afgaat op het feit dat op school Elsschot verplicht is. Om te lezen en dus te leren.

Wat is de grootste legende over Elsschot?

Dat hij van school is gesmeten. Daar is niets van aan. Dat heeft hij me zelf verteld. Hij wilde daar weg. Hij had een “kazaksken” klaarstaan en tijdens de recreatie is hij het afgebold. Hij wou ermee stoppen.

Wat moet er gebeuren in dit Elsschotjaar?

Ik wil al lang een brief schrijven aan Leona Detiège. Krijgt ge briefkes in uw bus: “Antwerpen, houd uw stad rein.” Allez, kijkt nu naar dat beeld van vader:  om te schreien, beschilderd, de duiven doen er hun gevoeg op. Allez, die duiven zou hij nog “plezant” gevonden hebben. Maar die spuitbussen, nee.

Ze hebben vader daar in een kot gezet, met bankskes rond waar de mensen hun boterhammeke eten en achteraf hun buskes hier en buskes  daar gooien. Ja, het beeld is helemaal, pepaa, maar moesten ze hem dan hoog op een paard zetten, zoals Leopold?

Dames en heren, houd uw stad rein, gaat maar eens zien naar het Mechelseplein.”

P.S. Voor het eerstvolgende interview schakelden wij Martine Cuyts bandopnemertje aan  en legden ons oor te luisteren bij dochter Ida De Ridder.  

Raymond                 

Deze video is opgenomen door de camera's van het RATP, hij duurt 6 minuten en is bijzonder onaangenaam om te bekijken. De Franse blog waar we dit fragment vonden noemt het voorval symptomatisch voor het schadelijke klimaat in de randsteden waar de moslim-koeltoer het maatschappelijke leven beheerst.  Een van de aanvallers roept tot het slachtoffer "stront-Fransman". Een politie-agent die deze video in beperkte kring heeft getoond, zodat hij op het internet terchtkwam, is tijdelijk geschorst voor deze daad. 

 @ Bivouac-ID