De Waalse liberale senator Alain Destexhe heeft een boek geschreven : "Le mouvement flamand expliqué aux francophones", "de Vlaamse Beweging uitgelegd aan de francofonen". We hebben het boek niet gelezen maar we citeren uit een persartikel in la libre Belgique.
Destexhe heeft in het verleden al meermaals stenen in de Franstalige kikkerpoel geworpen door ondermeer te wijzen op de Waalse verspilzucht, de wankele economie en de grote verschillen met het nijvere Vlaanderen. Ook ditmaal steekt hij de nek uit door zijn landgenoten nauwer in contact te brengen met de ware geschiedenis van de Vlaamse Beweging en waar nodig de francofonen op hun fouten te wijzen. Dat is prijzenswaardig en moedig.
Zo wordt ondermeer gezegd dat de Grondwet pas sedert 1967 een officiële Nederlandse vertaling kent en dat Gent pas in 1930 een Vlaamse universiteit werd. Men zegge het voort ! Anderzijds wijst hij de Franstalige belgicisten er op dat de door hen gewraakte en misprezen eentaligheid van Vlaanderen een gevolg is van de Franse onwil om over het ganse belgische grondgebied de tweetaligheid in te voeren. De Fransen weigerden zonder meer deze blijk vanluttele erkenning aan het Nederlands...
De taalwetten bevestigden dat er voor Vlamingen in Wallonië geen sprake was van culturele rechten, van welke aard dan ook. Destexhe noemt nadrukkelijk de gemeentes Ter Hulpen, Eigenbrakel en Waterloo, die zich met hand en tand verzetten tegen de plannen om net zoals de zes Vlaamse tegenhangers in de Rand, faciliteiten toe te kennen. Walen kregen die faciliteiten wel in Vlaanderen, Vlamingen moesten zich koest houden en aanpassen in Wallonië. Het is goed dat een Franstalige deze door velen gekende anomalie opnieuw te berde brengt.
Tijdens de grote stakingen tegen de eenheidswet in de jaren 1960/61zijn de Walen niet achtergebleven met hun eisen tot Waalse autonomie. Het Waalse FGTB (ABVV) werd toen geleid door André Renard die herhaaldelijk opriep om België te splitsen en voor Wallonië een eigen statuut eiste, desnoods bij Frankrijk. Destexhe wijst erop dat de autonomie gedachte een Vlamse exclusiviteit is maar ook in Waalse geesten rondgewaard heeft.
Dit alles rechtvaardigt echter volgens Destexhe niet het Vlaamse radicalisme en "de onzetttende eisenbundel" (son effrayant cahier de revendications). De auteur wenst alleszins "dat zijn Franstalige landgenoten beter op de hoogte geraken van de Vlaamse Beweging en haar fenomenale succes bij de bevolking ... Er bestaat een historische continuïteit die ons laat begrijpen dat de eentalige gebieden moeten gehandhaafd blijven met een strikte grens."
Tot daar dit boek. De partij van Alain Destexhe treedt op in kartel met het FDF.
Zover we de bespreking van la libre Belgique kunnen geloven, is dit alleszins een goedbedoelde poging om in te brengen in de dialoog. Dat men plots "Haha, zit dat zo ..." zal uitroepen in Wallo-Brux valt te betwijfelen. Toch lijkt een "dank u" op zijn plaats aan een Franstalige die zich inspant voor een stuk waarheid. De dialoog is wat ons betreft, in orde, zolang die ions ledit naar de volledige autonomie en tegemoetkomend als we zijn, zullen we het in de taal van Alain Destexhe zeggen : "Chacun pour soi".
Ray
http://www.lalibre.be/actu/belgique/article/428570/les-flamands-selon-destexhe.html