In de "multiculturele maatschappij", waar wij tegen heug en meug deel van uitmaken, wordt de toon gezet door allerlei figuren die in een "normale maatschappij" nuttige taken zouden verrichten als schoenpoetser, pakjesdrager of enveloppensluiter.  Helaas, wij leven in een multicriminele gemeenschap en deze overbodigen bewijzen hun nut in allerlei welzijnscircuits met vage sociale en soi-disant humanitaire doelstellingen.

Wij hadden nog nooit van het CAW gehoord. Dat staat voor Centrum Algemeen Welzijnswerk en het wordt bemenst door diversiteitsmedewerkers.  Bemand mag je niet zeggen, want dat is een discriminerende uitdrukking in die middens. 

Het CAW heeft vastgesteld dat zich in de gevangenissen van het land B communicatieproblemen kunnen voordoen tussen "gevangenisgasten" enerzijds en bewakend personeel anderzijds. Ons verwondert het, dat het politiek-correcte CAW spreekt over bewakers ; waarom niet "bedienend personeel", de cipiers staan tenslotte ten dienste van de tijdelijke gasten ?

Om het de gasten, die geen Nederlands kennen, naar de zin te maken hebben de slimme menschen van het CAW een systeem uitgedokterd waarvan u hierboven een afbeelding ziet. 

Een Nederlandsonkundige gevangenisgast uit, laten we zeggen Zweden, wil gaan wandelen.  Hij wenkt een bediener en zegt in het Zweeds : أريد أن المشي

De domme cipier begrijpt dit natuurlijk niet en haalt alsdan het handige CAP-kaartje boven, waarop de gast met de vinger op het eerste beeldje priemt, dat een ijsberend personage vertoont. De dommige cipier begrijpt nu wat van hem verwacht wordt.  Het kaartje is multifunctioneel en kan door beide partijen gebezigd worden. Het is als het ware, een wonderdocumentje. 

En zo heeft het CAP maanden, zoniet jaren, gestudeerd om 15 verschillende begrippen tot uitdrukking te brengen via een simpele tekening. Met nummer 13 kan de gast zelfs duidelijk maken dat hij het zat is en de gevangenis wil verlaten.

Menig penitentiair beambte heeft in de loop der jaren voldoende kennis opgedaan van diverse talen en velen trekken zelfs hun plan met enkele woorden Russisch of Bulgaars.  De  linksige diversiteitsmedewerkers, veelal net afgestudeerd, zonder één cent ervaring maar gewapend met de arrogantie van de muis die zich een olifant waant, dringen nu ook door met hun waanzinnige opvattingen tot achter de gevangenismuren om de delicate samenlevingsproblemen aldaar overhoop te halen.

Het is zoals onze vriend Jean het gisteren verwoordde in een van zijn tussenkomsten : het wordt tijd dat er wat meer respect ontstaat voor de misdaad en de crimineel. Behandel het slachtoffer van de crimineel als een potentiële schuldige en nu komt er nog bij : de cipier is een onmondige idioot die niets kent en die als een analfabeet gebruik maakt van leeskaartjes aap, mies, noot, banaan.

Savat

"In Chinese tuinen wandelen erg gele meisjes die oranje theeliedjes zingen"

(dubbele haiku uit 1955 - Ray)

Deze foto toont aan dat in Iran de oppositiegeest diep verankerd zit bij menigeen.

Weggeplukt bij de webstek Taalrespect :

Beste taalgenoten,

Tijdens de maand augustus verbleef ik met mijn vrouw in Australië.
Op zaterdag 29 augustus logeerden we in Kings Canyon Wilderness Lodge, in Kings Canyon.
Onze gastheer was aangenaam verrast om Belgen te ontmoeten want hij had onlangs bezoek gehad van niemand minder dan onze Eerste Minister !

“Zouden we even kunnen vertalen wat die man in zijn gastenboek had geschreven?” vroeg de uitbater van de Lodge.

Groot was onze verbazing dat onze Premier niet schreef in de taal van de gastheer, maar nog groter was onze verbazing wanneer we Van Rompuy’s boodschap konden lezen in het Frans !!! Begrijpen wie kan? Is dat de manier om ons land in het buitenland te vertegenwoordigen?  

Dit moest ik toch absoluut even melden.

H.v.d. Poel - Wommelgem

Het profiel van de president

‘A moi les désirs. A moi les maîtresses.’ Aldus Laarmans vol goede moed in Kaas. Hieronder enkele namen van vrouwen die een rol hebben gespeeld in het leven van Alfons De Ridder. Als vriendinnen of eventueel als geliefden. Over zijn minnares Liane volgt een aparte bijdrage.

Willem Elsschot had een grote bewondering voor Georgette Hagedoorn, die sinds de jaren dertig een diva was van het Vlaamse en Nederlandse toneel.  Samen met haar toenmalige man, acteur en regisseur Ben Royaards, woonde ze lang in Antwerpen. Alfons De Ridder stuurde haar zijn boeken.

Op 16 augustus 1943 bedankt ze laat, maar daarom niet minder goed gemeend:

"U hebt me een reuze plezier gedaan, met Uw boek, en ik hoop van ganser harte dat mijn plannen om er eens gedeelten uit voor te dragen, nog eens waarheid zullen worden. Ik hoop dat U uit mijn stilzwijgendheid niet hebt geconcludeerd dat ik een ondankbaar schepsel ben. Mijn verhuizing naar Nederland is schuld van alles. Voor mijn vertrek dank ik U dus nog echt hartelijk. In de hoop U nog eens te ontmoeten zend ik U mijn hartelijke groeten."

Vanuit New York laat ze haar ‘Mon cher public adoré’, waaronder De Ridder, weten het hele seizoen op reis te zijn, ‘ver van u’. Op Boormaniaanse wijze maakt ze van de gelegenheid gebruik om haar Philips langspeelplaat ‘No P  10906 R – 33 – à f 12,50’ aan te bevelen. ‘Want al kunnen wij elkaar dan voorlopig niet zien... U kunt mij in ieder geval horen!.’

‘Georgette Hagedoorn was zijn idool’, zegt Paul Claessens, die met Elsschot naar een optreden van haar ging. ‘Hij bewonderde haar uitstraling. Zij was de grote dame van de kleinkunst. Ze stond toen een hele avond alleen op de planken. Hij vroeg me achteraf of hij niet even  naar haar toe kon, om haar uit te nodigen voor een drankje. Zo gezegd, zo gedaan, maar we hebben die avond zonder Georgette Hagedoorn wat gedronken op de Graanmarkt. Volgens mij was ze doodop.’

Acteur Jules Royaards, zoon van Georgette: ‘Ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder na voorstellingen met Fons of de familie De Ridder op stap is gegaan. Mama was heel erg gesteld op Willem Elsschot. Als ze in Antwerpen kwam, probeerde ze altijd naar hem toe te gaan. Met of zonder oom Pom – Marinus Nijhoff.’

In tegenspraak met haar brief met getekende tranen, ‘omdat ze niet aanwezig kon zijn op De Ridders verjaardagsfeestje’, komt ze toch. Haar naam is terug te vinden op diverse exemplaren van de menukaart. Wanneer Nijhoff een jaar later sterft, krijgt Hagedoorn morele steun uit Antwerpen.

Minder dan twee jaar voor Elsschots dood ‘verzoekt’ ze haar lieve vriend om een citaat voor op haar nieuwe programmaboekjes. ‘Allé mijn dierbare Fons, doe dit nog even voor Uwe teder beminnende en naar U verlangende Georgette.’ De brief wordt afgesloten met een getekend hartje waardoor een pijl en daaronder iets wat op een druppel lijkt.

In de jaren zeventig speelt Hagedoorn in De verlossing van Elsschot. Bij veilingen een paar decennia later, worden brieven van Elsschot aan Hagedoorn voor erg hoge bedragen verkocht. De koper blijft anoniem, maar de brieven zouden ‘behoorlijk ver’ gaan. Vermoed wordt dat de geveilde, met ‘Voor Haar’ gesigneerde boeken voor Georgette Hagedoorn waren bestemd.

Louise in de film Villa des Roses

Het dienstmeisje Louise Créteur uit Villa des Roses heeft echt bestaan. De Ridder is tijdens zijn tweejarig verblijf in Parijs verliefd op haar geworden en heeft haar vervolgens achtergelaten. Later gaat hij weer op zoek naar haar. Zoon Jan De Ridder heeft op verzoek van zijn vader op een gegeven moment zelf een privé-detective ingezet. Zonder resultaat, zegt Jan. Volgens de dochter van De Ridder oudste vriend Ary Delen is Louise ooit in Antwerpen geweest, toen Alfons al enkele kinderen had, maar weer afgedropen. Jan heeft zijn vader één keer horen praten over Louise met mensen die haar kenden. Toen zei De Ridder in het Frans dat hij werkelijk van haar had gehouden.

Anna Christina van der Tak was een collega van Alfons De Ridder bij de Werf Gusto in Schiedam. Zij zou hem hebben aangespoord om zijn memoires over het Parijse familiepension op papier te zetten en het zou ook zij zijn die het boek op goed Nederlands zou hebben gecontroleerd en gecorrigeerd.

Volgens dochter Anna  De Ridder zou er wel degelijk een romance zijn geweest tussen Christina en Alfons. Maar dat wordt dan weer nadrukkelijk ontkend door Ida: ‘Zij was bejaard, een juffrouw en preuts’.

Toch zou ze volgens Anna wel degelijk een man hebben gehad, ‘maar die pleegde zelfmoord’.

Haar familie was aanvankelijk welgesteld, maar kreeg in de loop der tijden te kampen met financiële moeilijkheden. Het bedrijf van Anna’s vader ging uiteindelijk failliet en een tante nam de zorg voor het meisje op zich. Zelfs na het vertrek van Willem Elsschot is Anna nog enige tijd bij de Werf  Gusto gebleven, om haar carrière af te ronden als privé-secretaresse bij de scheepswerf van Piet Smit in Rotterdam. Zij is nog lang contact blijven houden met Alfons tot die haar met naam en toenaam als personage neerzet in Kaas. Naar verluidt zou dit de reden geweest zijn dat de twee gebrouilleerd raakten. Waarna Alfons haar van een afstand bleef volgen.

Anna Van der Tak stierf op 22 juli 1939, twee dagen na haar vijfenzeventigste verjaardag.

Raymond

Vrij bewerkt naar "Een man van woorden" door Martine Cuyt                                              

12-11-2009, 14:28 geschreven door Jean

Jan Greshoff (1888 - 1971) hier rond 1935

Als er iemand is die de naambekendheid van Willem Elsschot een literaire boost heeft gegeven, dan is het ongetwijfeld zijn vriend Jan Greshoff. Zo deinsde hij er bijvoorbeeld niet voor terug Elsschot ‘De eerste cosmopoliet in de Vlaamse literatuur’ te noemen. Volgens hem waren bovendien Elsschot en Jan van Nijlen de enige Vlaamse schrijvers die niet overschat werden, maar eerder onderschat.

Bekend is ook hoe Greshoff Elsschot na tien jaar zwijgen (na Lijmen dat in 1923 verscheen)) weer aan het schrijven kreeg. Elsschot had zich aangesproken gevoeld toen Greshoff bladerend in Lijmen had opgekeken en gezegd: ‘1923’. Voor de schrijver van het boek had het als een verwijt geklonken en gewerkt als een zweepslag. In veertien dagen schreef Elsschot Kaas, als goot hij melk in de vorm.

Greshoff stuurt op 28 september 1923 Lijmen als drukwerk naar de uitgever Alexander Stols, maar uiteindelijk zal het werk verschijnen bij de Wereldbibliotheek, “monsterlijk” geïllustreerd door Henri van Straten, vindt Greshoff. Jan Greshoff wordt, op eigen verzoek de literaire agent van de Antwerpse schrijver en kwijt zich voortreffelijk van zijn taak.

Wanneer Van Kampen in 1934 de novelle Een ontgoocheling heruitgeeft, wordt die voorafgegaan door een studie van Greshoff, die een ware schokgolf teweeg brengt in de Vlaamse en Nederlandse gemoederen. Niet alle Vlamingen zijn Pallieters, laat hij weten. En de neiging om uit Vlaanderen alleen maar rustieke en opgewonden verhalen te aanvaarden, heeft volgens hem het Nederlands publiek ongunstig gezind gemaakt tegenover Willem Elsschot.

Vervolgens begint hij aan de rehabilitatie van de schrijver. Zeg maar de lancering in Nederland. Hij loopt zodanig hard van stapel dat zelfs De Ridder ongemakkelijk wordt bij zoveel lof.

In 1933 verdeelt Greshoff de hefboomfunctie, benevens zichzelf, over zijn vrienden Ary Delen en Jan van Nijlen. Op die manier slagen zij er in hem over deze waanvoorstelling heen te helpen.

Greshoff bestempelt precies de literair stille jaren tussen de publicatie van Lijmen en Kaas als de belangrijkste van De Ridders leven. ‘Omdat daarin, na een tijd van vertwijfeling, de innerlijke noodzaak van zijn schrijverschap zich onmiskenbaar openbaarde.’

Nadat Greshoff er in slaagt Lijmen van een kleine Belgische uitgever over te hevelen naar een belangrijkere, met name de Wereldbibliotheek, krijgt Elsschot een brede schare geestesverwanten rond zich heen geschaard.

In november 1937 maakt Greshoff een uiterst belangrijk statement in een brief aan Elsschot: ‘De Vlaamse collega’s zullen steeds met Elsschot in hun maag zitten, hetzij omdat Elsschot buiten den toon valt, of omdat hij niet Rooms Katholiek is of omdat hij weigert het gat der letterkundige machthebbers te lekken.’  En de zweep knalt weer wanneer hij in dezelfde brief schrijft: ‘Ik denk nog heel dikwijls aan het vervolg op Lijmen. Dat is een prachtig gegeven.Laat het door niets uit je hoofd halen.’

Op 20 februari 1939 krijgt ‘Beste Jan’ deze Elsschottiaanse brief:

Jan van Nijlen beweert dat ge over een paar maanden naar Z. Afrika trekt. Om daar eens rond te kijken, soit. Maar met de bedoeling daar te blijven? Dat moet ik je ernstig ontraden want ik geloof dat het een land is, zonder boomen en zonder negers. En dan de boeren zelf, dat is het ergste. In jou plaats zou ik hier blijf en nie gaan nie.

Maar niets weerhoudt Jan Greshoff ervan zijn plan uit te voeren. Hij vertrekt inderdaad richting Kaapstad in 1939 met zijn echtgenote en twee zonen, Jan en Kees. Deze laatste leeft met de gedachte zich vroeg of laat aan het schrijven te zetten en heeft overigens verschillende werken van Elsschot in zijn bibliotheek.

Via Angèle Manteau komt het Greshoff ter ore dat ze Elsschot (en anderen) heruitgeeft tijdens de oorlog.

‘Elsschot was niet landelijk, niet lyrisch, niet gemoedelijk, niet goedleefs. Hij was te nieuw. En al wat werkelijk nieuw is, wordt aanvankelijk en steevast verworpen door de spraak- en faammakende gemeente’, schrijft Greshoff jaren later vanuit Zuid Afrika.

Nadat Greshoff zich later vrij kritisch over Elsschot heeft uitgelaten (onder meer over Het dwaallicht en Het tankschip), voelt Elsschot zich diep gekrenkt. De verhouding tussen beiden verzuurt. De afstand is behalve letterlijk nu ook figuurlijk geworden.

Een nieuwgevonden brief van Greshoff, van 20 november 1952, is aandoenlijk. Hij wil opnieuw contact zoeken met zijn oude vriend, aanhaken bij een lang geleden verleden.

Beste Fons,

Ken je me nog? Weet je dat ik nog leef?

Hoe maak je het? Heb je de schrijver geheel en voor goed stop gezet? Ben je gezond, opgewekt, vol goeden moed?

Mag ik je, verwijzende naar onze oude vriendschap, een dienst verzoeken?

Er woont in dit verre land een stille bewonderaar van je, een voortreffelijke kerel, waar je het zeker goed mee zoudt kunnen vinden. Die man zou je (en mij ook) zielsgelukkig maken als je hem een boek van je wilde opsturen met een eigenhandige opdracht erin geschreven. Ziehier zijn naam en adres:

Wim Hardonk

Postbus 437

Germiston (Transvaal)

Zuid Afrika

Ik denk dikwijls aan de heerlijke tijd dat (je) mij en ons beider vrienden je nieuwe werk voorlas.

Het gaat alles goed. Ik ben als een kluizenaar en teer op mijn oude herinneringen. Een tijd zoo heerlijk als die in België heb ik sindsdien niet meer gekend.

Bij voorbaat hartelijk dank, met niets dan goeds en hartelijks voor jou en de jouwen,

Steeds je oude

                            Jan

Willem Elsschot voldoet aan de bede, maar houdt er blijkbaar het zwijgen toe, waarop Greshoff hem op 1 december 1952 een herinneringsbrief stuurt, ook deze keer zonder succes.

Een paar jaar voor Elsschots dood zoekt Greshoff hem in Antwerpen op, samen met Marnix Gijsen. Over het verloop hiervan bestaan er helaas geen gegevens.

De allerlaatste brief schrijft Greshoff op 31 oktober 1955 vanuit New York. Elsschot heeft hem dan al ondubbelzinnig laten weten dat hij niet meer schrijft, dat het hem niet goed gaat. Greshoff is ontmoedigd omdat Elsschot hem niet op de hoogte heeft gebracht van een Amerikaanse vertaling die hij toevallig heeft ontdekt in een boekenhandel.

Niets zou me liever zijn dan dat het je in elk opzicht wèl ging. De reden van deze brief schuilt in een bittere teleurstelling. Gisteren, bij Clark Stillmann, zag ik een exemplaar van je Verzamelde Gedichten, kloek en fraai in Moffrika gedrukt. Het bestaan hiervan was mij niet bekend. Ik behoef zoo iets kostbaars niet ten geschenke te ontvangen, doch men kan mij toch van het verschijnen ervan op de hoogte stellen.

Jij weet toch hoe oprecht en innig ik met je werk heb meegeleefd. De middagen dat je iets nieuws bij mij kwam voorlezen of dat wij daartoe bij jou kwamen, staan in mijn herinnering gegrift. Mijn genegenheid voor Fons De Ridder evenaarde mijn bewondering voor Willem Elsschot. Ik vergeet mijn vrienden niet en blijf mij steeds aan hen gebonden voelen.

Jan Greshoff junior: ‘Ik kan je alleen vertellen dat mijn vader een ongelofelijk enthousiasmerend iemand was. Als hij mensen aan het schrijven wilde krijgen, deed hij daar alles voor. Sprak en schreef hij daar met ophef over. Altijd had hij voorstellen, advies en aanraders klaar. En hij kreeg ze ook aan het schrijven. Elsschot niet in het minst.’

‘Hij was overtuigd van de kwaliteit van het werk van Elsschot. Tot op het laatst. Hij schreef eerlijk zijn mening. En bij Het tankschip en Het dwaallicht had hij meer kritiek, dat klopt.’

‘Recensies hadden niets te maken met vriendschap. Ik kan me niet voorstellen dat Elsschot daarover is gestruikeld. Mijn vader heeft altijd op een eerlijke wijze kritiek geschreven. Of dat nou om Ter Braak ging of om Elsschot.’

Greshoff junior heeft één herinnering aan de Lemméstraat, waar hij Elsschot met zijn broer Kees en vader en moeder ooit bezocht. Haarscherp ziet hij voor zich hoe de vrouw en een dochter van de schrijver het eten op tafel brachten, maar zelf niet aan de maaltijd deelnamen. ‘Dat vonden wij hoogst opmerkelijk’, zegt Jan. ‘Dat zijn Kees en ik nooit vergeten. Wij waren gewend dat moeder overal bij was.’

Raymond 

(Vrij bewerkt naar “Een Man van Woorden” door Martine Cuyt)

In november 2008 ontdekte Filip Dewinter dat er op de bekende mediawebsite Youtube een videoclip verspreid werd waarin Dewinter met de dood bedreigd werd. In het raplied van de groep “The Cicatris” werd regelrecht opgeroepen tot moord.

De tekst van het nummer was dan ook bijzonder duidelijk : “'Kanker-racist met een grote mond, je zal sterven door middel van een dodelijke schotwond', 'De uitspraken die je maakt zal je betalen met je leven, op een dag of nacht zullen ze je het afnemen', 'Bekend raken zal je zeker doen, met een kogel in je kop en je kan er niets aan doen', 'Het is tijd voor rellen, tijd voor revolutie, dood aan Filp Dewinter zijn de woorden van Cicatris', 'Ik heb me klaar gemaakt en ik zal niet wachten. Het duurt niet lang voordat we jou gaan pakken', 'Schoten in het donker, een mes in je rug (...) Heb je niks geleerd van Theo Van Gogh en Pim Fortuyn ?'”.

Filip Dewinter nam deze bedreigingen ernstig en diende vorig jaar onmiddellijk een klacht in bij de Procureur des Konings in Antwerpen. De federale gerechtelijke politie onderzocht de zaak en kon de beide “rappers” uit West Vlaanderen identificeren en verhoren. Het Antwerpse parket vond voldoende bewijzen voor deze strafbare feiten en verwees beide daders door naar de correctionele rechtbank.

De beide verdachten moeten zich morgen 13 november verantwoorden voor de rechters in kamer 5c van het Antwerpse justitiepaleis.

De heren zullen zich vermoedelijk verschuilen achter de vrije artistieke expressie en de vrijheid van meningsuiting.

Ray

(met dank aan Stradi)

Wie wordt volgens u de door niemand verkozen Euro-President ?

 Herman van Rompuy - Belgie
Tony Blair - Engeland
Jean Claude Juncker - Luxemburg

 Wolfgang Schüssel - Oostenrijk
Vaira Vike Freiberga - Letland
 Jan Peter Balkenende

of een andere zwanslap ?

De poll bevindt zich bovenaan de linkerkolom van deze pagina

foto's : overgenomen vanhttps://blog.seniorennet.be/sociaal/

Met dank aan : The West is the very best

(zeer warm aanbevolen : klik op de gekleurde tekst)

Geachte Heer Burgemeester,
Beste Bart,

Via de media vernam ik dat uw bevoegdheid, toegewezen aan de Burgemeester, om een advies te geven bij de regularisatie van een illegale vreemdeling, ter harte wenst te nemen.

U kondigde aan dat U in een persoonlijk gesprek met de kandidaten de kennis van het Nederlands van deze illegale vreemdelingen wenst te toetsen.

Ik kan U voor dit initiatief alleen maar feliciteren. In uw advies zult U ongetwijfeld met kennis van zaken de mondigheid van de kandidaat-geregulariseerde, of het gebrek eraan, meedelen.

Sta mij toe U toch te waarschuwen voor het dreigende gevaar waardoor uw prachtig initiatief zou kunnen gecorrumpeerd worden.

U zal zich herinneren uit uw VLD voorzitterschap dat er in Brussel, niet ver van de Melsenstraat, in de Zwarte Onze Lieve Vrouwenstraat, een of andere dienst gevestigd is van de Belgische ziekteverzekering. In deze dienst worden personen die beweren invalide te zijn medisch onderzocht, zij krijgen al dan niet een vergoeding uit de door de belastingbetaler gespijsde kas van de ziekteverzekering.

Enkele van de geneesheren die deze onderzoeken verrichtten stelden vast dat hun te onderzoeken groep van personen een relatief groot aantal “nieuwe Belgen” bevatte, bovendien leden die allemaal aan dezelfde kwaal. Na onderzoek bleek dat één en dezelfde persoon, overigens wel degelijk een invalide, zich herhaaldelijk aanbood maar dan wel telkens met een andere identiteit.

Hij had de identiteitspapieren van één of andere geloofsgenoot bij zich. Deze invalide had hieraan bijna een voltijdse bezigheid, de ziekteverzekering betaalde een groot gedeelte van haar budget hierdoor uit.

Wees dus voorzichtig en identificeer uw gesprekspartner zeer grondig, als het er toch maar 14 zouden zijn zoals U veronderstelde dan kan U ze misschien allemaal tezamen laten komen, je weet maar nooit.
In ieder geval veel succes met uw onderonsjes in het Nederlands.

Met beste groeten,


Hugo Coveliers

De stad Mechelen heeft een nieuwe logo gekozen, dat u hierboven ziet. Vele vrienden uit de Dijlestad zijn niet erg opgezet met dit ontwerp en er klinken alom luide protesten. Bart Somers (VLD) wimpelt de negatieve kritieken weg. "Ik moet er ook nog aan wennen" zegt hij schuddebollend en met wijdopengesperde ogen en rimpels in de losse voorhoofdhuid.  "Wacht nog even, er volgt een heel verhaal over de betekenis, dat zijn we nog aan het verzinnen..."

Mechelaars : u verdient beter.

Savat, de Maneblusser

"Een gore donderdagmorgen toegewenst, beste Angeltjesvrienden vanwege uw Fan, Fatima."

Dank u Fatimaatje, ook wij groeten u graag :

Wij openen de gordijnen, begroeten de donkere luchten, rillen de kougolven uit ons lichaam, grijnzen boosaardig, want wij behoren tot de categorie der slechte menschen, masseren onze gal, drinken een kop bittere thee, zweren dat we nooit meer onreine gedachten zullen koesteren (we zagen zonet een foto van Kristien Hemmerechts op het net) en we gaan ons nu vermeien met onze vakantiefoto's. Het leven is soms een achterwaartse vlucht.

Ray

In Antwerpen is een carrousel  van valse contracten ontstaan voor tewerkstelling van illegalen en geregulariseerden. Het OCMW houdt  de laatste twee jaar een lijst bij van bedrijven die betrapt werden op deze schriftvervalsing ten laste van de overheid. Of het OCMW deze informatie overmaakt aan justitie is niet duidelijk.  De linkse warhoofden treden met veel branie op (liefst met verborgen camera's en nep-journalisten van de openbare omroep) om een dwaze kont die niemand materieel benadeelt, maar aan verdwaasde Hitler-adoratie doet, terwijl vreemdelingen die de staat bedriegen en geld afzetten, ontzien worden. "Och arme, die sukkelaars, laat ze maar stelen en roven : het is toch maar belastinggeld, nietwaar en dat is er in overvloed".

Er zou een fatsoenlijke  wetgeving moeten bestaan die linksen verbiedt ooit wat met geld te maken te hebben : geen enkele beslissing met financiële repercussie mag toevertrouwd worden aan socialisten, groenen, linkse fascisten, drugadepten, ongewassen boomhangers, vrienden en vijanden verenigd rond de persoon van Caroline Gennez. U mag het lijstje aanvullen en vervolgens overmaken aan uw persoonlijke volksvertegenwoordiger om er een keurig wetsvoorstel bij te schrijven : die mensen zullen wat blij zijn originele wetgeving te mogen klaarmaken voor u, hun kiezers.  Het is eens wat anders dan onderling ruziemaken.

Het voorbije jaar "bezondigden" zich een 25-tal flutbedrijven - meestal van allochtone origine - aan deze praktijken : de belgische of Vlaamse staat geld afhandig maken.  Op dat vlak zijn vele vreemdelingen meer dan behoorlijk belgisch geïntegreerd  : 50 nepcontracten of meer zijn geen uitzondering. 

Deze valse arbeidscontracten worden gebruikt om de regularisatiedossiers te staven, maar ook om leefloon van het OCMW af te dwingen. En later andere sociale voordelen in te pikken.

De  overheden zijn op de hoogte zijn van deze fraudecarrousels. Het Antwerps OCMW – dat nochtans beschikt over een intern meldpunt – treedt nauwelijks op en geeft amper informatie door. Dergelijke  valse documenten zijn in eerste instantie het gevolg van de lakse vreemdelingenwetgeving en de absurde regularisatieprocedure. Niet alleen in Antwerpen, maar in het hele land is  een grootschalige handel in dergelijke documenten  ontstaan.

De federale overheid, de sociale inspectie en het parket zien dit alles al jaren door de vingers. Verschillende overheden zijn dus ook medeplichtig aan deze vorm van administratieve oplichting en regularisatiefraude.  

Savat