Justitie faalt door misleiding : De vaststellingen (3)

360° Stadsrondleiding : aanbevolen !

Hier Klikken

De Nederlandstalige versie konden we niet copiëren. Never mind.

Met dank aan Christina 

.

(Belga) De Brusselse arbeidsrechtbank heeft Fedasil woensdag veroordeeld tot een dwangsom van 500 euro per persoon, per dag dat er geen opvang wordt aangeboden aan asielzoekers. De rechtbank verwierp het argument van Fedasil dat het wegens overmacht niet aan zijn verplichtingen voor het verstrekken van materiële hulp aan asielzoekers kan voldoen. Dat meldt het Advocate Progress Lawyers Network Brussel.  
 
Fedasil werd reeds een aantal malen in kortgeding veroordeeld voor het niet verlenen van bijstand aan asielzoekers en illegaal in België verblijvende families met minderjarige kinderen. Woensdag bekrachtigde de Brusselse arbeidsrechtbank voor het eerst ten gronde dat de Belgische staat zich niet kan verschuilen achter de verzadiging van de opvangcentra om haar verplichtingen niet na te komen. "Fedasil en zijn bevoegde voogdijoverheden wisten dat de opvangverplichtingen zoals opgenomen in de opvangwet in de loop der jaren fors werden uitgebreid. (...) Derhalve was de vermeerdering van het aantal op te vangen personen wel degelijk voorzienbaar." Uit protest tegen de opvangcrisis hebben een aantal ngo's woensdag in Brussel symbolisch een tentenkamp opgezet om asielzoekers op te vangen. (KWO)

@ Metrotime

In Elsevier lezen we volgend fragmentje over de kansen van onze federale Werfleider om het te brengen tot Europese ploegbaas :

'Turkije is geen onderdeel van Europa en zal het ook nooit worden,' zo verklaarde de christendemocraat Van Rompuy in een toespraak tot het Belgische parlement in 2004, meldt de Europese nieuwssite EUobserver.

Tijdens die speech onderstreepte Van Rompuy 'de fundamentele christelijke waarden van Europa'. Die waarden zouden worden ondermijnd als Turkije lid zou worden van de EU.

Woordvoerders van de Belgische regering bevestigen tegen EUobserver dat Van Rompuy dit zo heeft gezegd, maar benadrukken dat hij toen nog in de oppositie zat.

@ Elsevier

Bestaat er nog eergevoel in de politiek ?  Kent iemand het begrip schaamte ?

 DEN HAAG -  De Raad van State heeft dit voorjaar kritiek geleverd op het voorstel van het kabinet voor de invoering van een kilometerheffing.

Dat blijkt uit het deze week door de raad geopenbaarde advies. Afgelopen vrijdag stelde het kabinet de tarieven vast en stuurde het wetsvoorstel naar de Tweede Kamer. Uit het advies van de Raad van State blijkt dat er zulke grote aarzelingen waren dat het kabinet volgens de raad het voorstel beter nog eens zou kunnen bekijken.

Kritiek is er onder meer op de op satelliettechniek gebaseerde heffing en de betrouwbaarheid ervan. Volgens de raad ademde het voorstel een „sfeer van onfeilbaarheid van de techniek” die niet onmiddellijk gedeeld wordt. Ook zijn er vraagtekens gezet bij consequenties van de keuze om de opbrengsten van de kilometerheffing enkel te besteden aan infrastructuur.

Na het advies in het voorjaar heeft de raad ook kort geleden nog het voorstel over de tarieven bekeken. Volgens de raad is er meer informatie nodig over hoe de tarieven precies tot stand komen.

@ de Telegraaf

Het Spionnencentrum heeft een dossier in voorbereiding over het vermeende brutale optreden in de gevangenis van Vorst. Tijdens een staking van de cipiers, moesten de meiden voor alle werk, de politie, de bewakingstaken overnemen.  Hierbij zouden federale agenten zich nodeloos brutaal hebben gedragen tegen sommige gevangenen. 

De omstandigheden worden onderzocht door het Comité P en de aslnog niet bewezen feiten kwamen ter sprake in de bevoegde Kamercommissie, waar Stefaan de Clerck en Annemie Turtelbaum wat blij waren zich te kunnen aansluiten bij de verontwaardigde volksvertegenwoordigers, want "racistische vernederingen" dat is wel het allerergste misdrijf dat kan bestaan. Is er iets afschuwelijkers dan een volksgroep bestempelen als "mestkevers" of "mentaal gehandicapten" ?  Neen toch ?

Dat het gevangeniswezen kreunt in al zijn voegen en het personeel al jaren met nooit uitgevoerde beloftes gepaaid wordt, wordt nu dankbaar weggemoffeld.  Overvolle gevangenissen, de terreur van de islam, politiek-correcte afkeuring als een moegetergde cipier durft reageren tegen een van zijn "gasten", onmogelijke werksituaties, daar hebben we het niet meer over. Het hoofdthema is dat  een gevangen moslim zou hebben moeten verklaren dat de profeet een pedofiel is.  Waar gaat dit heen ?  

Als uiteindelijk na jarenlang aanmodderen de cipiers er de brui aangeven, worden zij vervangen door de politie : alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.  Als morgen de chauffeurs van de Lijn in staking gaan, moeten de treinconducteurs van de NMBS hen vervangen ? Als de kamerleden en senatoren in staking gaan, worden zij dan vervangen door de cast van Familie en Thuis ?

Renaat Landuit had het in de commissie over  Abu Ghraib aan de Zenne. Een vijftal agenten zouden "racistisch" opgetreden zijn, volgens verklaringen van medegevangenen, een arts en enkele cipiers. De gevangenen zelf zaten uiteraard allen braaf en berouwvol in hun cel en hebben niets gezegd of gedaan.

Verbaast het, dat politie-agenten bij een opdracht die niet tot hun taakomschrijving behoort, hun boekje te buitengaan ?  Binnen hun eigen bevoegdheden worden ze voortdurend afgeremd, beperkt en moeten ze zich zeer veel laten welgevallen dat haaks staat op de functie die zij uitoefenen als handhavers van de openbare orde.  Wij praten geen geweld goed maar we vinden heel deze geschiedenis een fameus opgeklopte zaak. Wij hebben nog nooit een woord van afkeuring gelezen of gehoord over agenten en cipiers die  bedreigd, mishandeld, afgeslagen of gekneveld worden. Dat behoort tot het normale takenpakket van die mensen. Maar o wee, als een crimineel even een mep krijgt, dan staan de multiculs op hun achterste poten.

De enige verantwoordelijken voor dit mini-feitje uit Vorst,  zijn de politici die alles op zijn beloop laten, de problemen voor zich uitschuiven en niet bij machte zijn, de beschavingsproblemen die zij veroorzaken op te lossen.  Hoe meer criminelen wij invoeren en met open armen ontvangen, hoe onleefbaarder deze maatschappij zal worden. En dat is niet de schuld van de politie, noch van de cipiers.

Savat

Wie zal echter de Vlaamse extremisten in de gaten houden  en op internet de staatsgevaarlijke blogs en websteks controleren ?  

Tuur van Wallendael is uit het leven gestapt : de darmkanker die in hem woedde, heeft zijn lichaam vernietigd en Van Wallendael had reeds laten weten, dat hij zich niet tot het martelende einde wilde vastklampen aan een leven dat er geen meer was.

Van Wallendael was een typische exponent van het sterke Antwerpse socialisme, dat gedurende enkele tientallen jaren deze stad beheerst heeft na de oorlog. Hij behoorde tot dezelfde generatie,zij het enkele jaren jonger, dan zijn gewezen VRT-collega-journalist, Jan Ceuleers. Ook een Antwerpse stamboeksocialist uit het officiële en rode onderwijs.  Vader Ceuleurs was de bezieler van de destijds bekende Jeugdgemeenschap voor Kunstbeleven in de traditie van het socialistisch streven naar volks- en jeugdopleiding.

Goede studenten, die gedragen door de positieve tijdgeest van de jaren '50 en '60 een diploma behaalden en nadien carrière konden opbouwen bij de openbare omroep die zich ontworstelde aan de katholieke en CVP-invloed van een Jan Boon.  Met een duidelijke stempel van BSP-er (zoals de socialistische partij toen nog heette), waren deze jonge mannen de pioniers van wat intussen in een compleet verpolitiekte en gesyndicaliseerde sfeer, uitgegroeid is tot het linkse, progressieve propagandaministerie van informatie, de VRT.

Ik heb Van Wallendael gekend als medestudent op het Antwerpse Athenaeum, alhoewel wij in een andere richting zaten en onze  ontmoetingen zich meestal beperkten tot een oppervlakkig "hoi".

Later hebben wij nog enkele sporadische contacten gehad, toen Tuur al een televisiebekendheid was. Hij liet zich enkele malen zien  met zijn collega Herman de Prins in de Duifkens, het stamcafé van de KNS-acteurs op de Graanmarkt. Hij was geen hartelijk man, maar hij kon ontzettend Antwerps-grappig zijn. 

Toen hij ombudsman is geworden van deze stad, probeerde hij een zekere onafhankelijkheid na te streven, maar iedereen wist vrij vlug dat Van Wallendael een partijsocialistisch stadsambtenaar was, die nooit het schepencollege of de stedelijke diensten echt pijn zou doen. Zijn overstap naar de échte politiek verbaasde niemand en Tuur was populair. Omwille van zijn schermbekendheid, zijn scherpe humor en een aureool van "waarheidsdrang en zucht naar het schoon en het goed" dat in werkelijkheid uitmondde in een hechte partijtrouw.

Hij behaalde zeer veel stemmen  en hij durfde in interviews wijzen op fouten van de SP, zonder dat er daardoor iets veranderde en Tuur werd er nog geliefder door bij zijn achterban. De socialistische partij verschrompelde en onder burgemeester Cools verloor het college zelfs zijn meerderheid. 

Op een tamelijk onthechte manier wist Tuur het succes van het Vlaams Blok/Belang in Antwerpen te analyseren maar daarom was zijn afkeer van het Vlaams-nationalisme en de partij van Filip Dewinter er niet minder om.  Achter de grappige uithalen en woordspelingen, bleef Van Wallendael steeds een grimmige linkse militant die mentaal wel kon verklaren wat er aan de hand was, maar emotioneel niet in staat bleek afstand te doen van zijn geloof in een verwaterd ideaal. Hij was evenmin in staat zijn partij van koers te doen veranderen : de macht, niets dan de macht en het eigen gelijk heeft de socialistische partij herleid tot een verzameling verkrampte bourgeois, verzuurde blaffers en bij gebrek aan beters, verdedigers van een godsdienst die de maatschappij eeuwen terugvoert.

Tuur woonde in de nabijheid onze oude school.  Hij zal natuurlijk geweten hebben, dat "onzen athenee" een quasi islamitische school geworden is.  Bij de beelden die we vorige zomer gezien hebben naar aanleiding van het hoofddoekenverbod, zijn vele oud-studenten geschrokken (om het eufemistisch uit te drukken). Ik vraag me af wat op dat moment,  de politicus Van Wallendael gedacht en gevoeld heeft.

Hij zal in Antwerpen een beetje bekend blijven, omdat hij de promotor is geweest van de Permeke-bibliotheek aan het vergane en verloederde De Coninckplein.  Van Wallendael was ervan overtuigd dat deze zogenaamde cultuurtempel op de rand van de Seefhoek de integratie zou bevorderen. Tja ...

Hoi, Tuur, het ga je goed in de eeuwige jachtvelden.

Ray 

.

Ministerin Turtebaum stelt de aanwerving van 50 nieuwe politie-agenten in het vooruitzicht. Jan Schonkeren van het Vrije Syndicaat van het Openbaar Ambt is een beleefde jongen en hij dankt de ministerin voor de geste.  Helaas, zegt hij, hebben wij door de gevaarlijke omstandigheden meer dan 600 extra personeelsleden nodig.  Hoe zou dat nu komen ?  Er zijn toch geen problemen met de brave aanhangers van de godsdienst van de vrede ?  Je moet daar niets over zeggen, want dat is héél frustrerend : de islam hoort hier thuis, alsook al de miserie en herrie die dat met zich brengt.  Eigenlijk is die Schonkeren een ordinaire opruier, als u ons vraagt.  Sociale straathoekwerkers, subsidieslurpers, dat hebben we nodig, ja. 

.

 De eerste van de drie voornoemde pijlers of staatsmachten was in de eerste plaats de wetgevende macht bestaande uit de vertegenwoordigers van het “soevereine” en dus onafhankelijke volk. De algemeen geldende regels die chaos en anarchie moeten voorkomen, zouden door twee kamers van vertegenwoordigers van het volk worden goedgekeurd met een meerderheid van stemmen.

De monarchie overkoepelde de drie staatsmachten omwille van de symboolwaarde van een staatshoofd dat protocollair op dezelfde voet zou staan als de in Europa nog overblijvende gekroonde hoofden. Want dat was nog de regel. De nieuwe Belgen hadden niet de visie noch het lef om in het midden van een niet republikeins Europa “cavalier seul” te spelen. Vandaag is over de opportuniteit daarvan alleen speculatief te oordelen.

Hoe dan ook leek het arrogant en ook enigszins gevaarlijk om de eigen beslissingen niet te laten bekrachtigen door een derde zoals het al de eeuwen voordien de geplogenheid was geweest. De monarch had dus een evidente en nuttige taak. Hij zou de nieuwe wetten weliswaar niet meer moeten goedkeuren maar bekrachtigen, wat er meteen een officieel en protocollair tintje aan gaf en een afkoelingsperiode inbouwde om in voorkomend geval eventuele misbaksels te kunnen terugsturen naar afzender voor recyclage of afwerking.

De nieuwe samenleving van de nieuwbakken natie zou dus regels krijgen op basis van beslissingen die door iedereen moesten geëerbiedigd worden. Regels die niet gerespecteerd worden zijn zinloos. Daarom kreeg de nieuwe staat een tweede poot, een nieuwe macht naast de wetgevende met name de uitvoerende macht. Deze zou de sterke hand zijn die de regels van de wetgevende macht zou handhaven, doen respecteren en doen uitvoeren in de praktijk.

Volledigheidshalve en helemaal in de democratische geest van de westerse beschaving werd om de stabiliteit van de staatsstructuur te waarborgen een derde pijler naast de twee voornoemde staatmachten geschapen: de rechterlijke macht. Bij conflicten moest een onafhankelijke staatsmacht als scheidsrechter kunnen optreden.

Niet alleen tussen de twee andere staatsmachten maar ook tussen alle burgers van de nieuwe staat om hun onderlinge meningsverschillen en belangenconflicten te beslechten, maar ook om vast te stellen dat de gemeenschappelijke rechtsregels niet gerespecteerd zouden zijn en in voorkomend geval een sanctie voor dat gebrek aan respect te bepalen.

Hier ligt de finaliteit, het doel van de rechterlijke macht die onafhankelijk hoort te zijn van de twee andere staatsmachten. Deze staatsmacht voert niet uit, schept geen wetgeving maar spreekt alleen recht en niets anders. Wetgeving alsmede, handhaving en uitvoering ervan behoren niet rechtstreeks tot haar taak. In het uiterste geval kan de rechterlijke macht onduidelijkheden en contradicties door interpretaties omwille van de billijkheid en een gemeenschappelijk rechtvaardigheidsgevoel uit de wereld helpen, maar meer niet.

De Belgische grondwet van 1830 voorzag dus stabiliteit als draagvlak voor de samenleving door drie staatsmachten. Als het ware een driepikkel die altijd stabiliteit biedt voor het gedragen vlak dat zich hoogstens tijdelijk in een hellende toestand zou bevinden maar nooit of nimmer in een toestand van labiel evenwicht tussen vier poten. Aldus was er een rechtsstaat geboren en gegrondvest op deze drie machten die geacht werden elkaar voortdurend in stabiel evenwicht te houden.

Gaius                                                                         

Morgen aflevering drie: “De vaststellingen.”

Domme Zwarte Piet kijkt bewonderend toe hoe de Sint vuur maakt

@ www.geenstijl.nl

 Bron : Rasmussenreports

Het gaat slecht met het Amerikaanse links-liberale weekblad Newsweek. En dat is een understatement. Stunts als Sarah Palin in hot pants op de cover zetten, zijn een schreeuw om aandacht, in de hoop het slinkende lezersbestand te stoppen.  "Hoe los je een probleem als Sarah op ?  Zij is slecht nieuws voor de Republikeinse Partij en voor alle anderen ook". Uit deze tekst blijkt het linksige  en chagrijnige karakter van Newsweek.

Vorige week werden een dozijn medewerkers ontslagen. Dat was al de derde ontslagronde in minder dan twee jaar, schrijft Daily Finance. Ook het aantal advertentiepagina’s blijft  keihard slinken en de oplage is in januari 2010 nog maar de helft van wat het was voordat de crisis in 2008 uitbrak.

Vergelijkingen met verzuurde linkse persuitgaven in eigen land moeten we niet aanhalen.  Kijk en luister naar de verdrietige commentaren bij de 0000 (VRT voor de nieuwelingen onder onze lezers).

Erik Arckens blijft, in tegenspraak tot de berichten hieromtrent in de media, wel degelijk lid van het Vlaams Belang en blijft deel uitmaken van de Vlaams Belang-fractie in het Vlaams Parlement Arckens zal omwille van gezondheidsredenen nog enige tijd verder afwezig blijven in het Vlaams Parlement en weigert verder alle commentaar. 

PROTOCOL 1

Artikel 1

Discussiedocumenten van de Commissie (groenboeken, witboeken en mededelingen) worden bij publicatie door de Commissie rechtstreeks aan de nationale parlementen toegezonden. De Commissie zendt de nationale parlementen ook het jaarlijkse wetgevingsprogramma en alle andere instrumenten voor wetgevingsprogrammering en beleidsstrategie, op hetzelfde tijdstip als aan het Europees Parlement en de Raad.

 Lees Verder bij Het Vrije Volk : hier klikken

Het intolerante Onkruidvat Paul Goossens tuigt de nouveau-riche, Yves Desmet af : de heren regimeprofiteurs liggen in de clinch over de islam.  Deze zogenaamde vrijzinnigen bevechten mekaars liefde voor de verwerpelijke levensvorm die de islam is. Worstel u doorheen een loodzwaar stuk van de linkse fascist Goossens via dit bruggetje. 

 De Belgische grondwetgever van 1830 creëerde een voor zijn tijd zeer vooruitstrevend stuk wetgeving. De grondwet, of “La Constitution” zoals ze toen genoemd werd, was de stichtingakte van een nieuwe natie. De bedoeling was een fundament te scheppen waar de toekomstige samenleving zou op gebouwd worden. De grondwet zou als richtlijn dienen en de toetssteen zijn voor elke toekomstige wetgeving op het territorium.

De grondwet definieerde een staatsorde op basis van enkele regels en principes die werden geacht aanvaard te zijn door de meerderheid van de bevolking die louter toevallig binnen het nieuwe “territorium” woonde. In de mate dat deze bevolking ervan op de hoogte was en over de nodige middelen beschikte om zich een idee te vormen waarover het ging, was dit allicht ook zo.

Het was een zogeheten liberale grondwet omdat de gedachte van vrijheid voor elk individu een aanvaard principe was. Gelet op de toenmalige achtergronden was dat niet verwonderlijk. De Franse revolutie had amper veertig jaar daarvoor plaatsgegrepen, quasi simultaan met de nog zeven jaar durende Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog volgende op de Amerikaanse “declaration of independance” in 1776

De Belgische grondwetgever van 1830 had een uitgesproken centralistische visie. Uiteraard en logischerwijze om te voorkomen dat de nieuwe in oppervlakte piepkleine natie weer de speelbal, het slagveld of slachtoffer zou worden van een geopolitiek machtsspel dat met de nederlaag van het Franse bewind ook op het betrokken territorium voorlopig beëindigd leek.

Dat de grote breuk tussen Noord- en Zuid-Europa er dwars doorheen liep, was de minste van hun zorgen en vormde bovendien geen enkel cultureel probleem omdat de grote naties van de tijd nog steeds geleid werden door een grote “verlichting” van de geesten die de eeuwenlang aanslepende miserie van godsdienstoorlogen en religieuze conflicten intellectueel had bedwongen door het invoeren van de rede als werkzaam drijvend mechanisme achter de lekenstaat, zonder concessies te doen aan de glorie van het verleden en de daaraan gekoppelde staatsordeningen.

Het was dan ook niet verwonderlijk dat de auteurs van deze grondwet drie pijlers, drie staatsmachten daar stelden. De nieuwe constitutionele en parlementaire monarchie was in de eerste plaats niet zozeer democratisch maar vooral zich zelf verdedigend tegen politieke invloeden van buiten het territorium.

De zo genoemde bemoeizucht van de Oostenrijkse en Nederlandse monarchen en de terreur van het Franse republikeinse bewind lagen te vers in het geheugen om zich al te veel zorgen te maken over de democratische legitimiteit waarop de Amerikaanse constitutie zich zeer uitdrukkelijk had beroepen. Dat is eveneens een reden waarom de grondwetgever zich niet de moeite getrooste om een vertaling te maken van haar teksten. “La Belgique sera latine.”was immers een evidentie. “Ou ne sera pas”,werd er nadien als feitelijk overbodig pleonasme bij gevoegd als uitleg voor diegenen waarvan gedacht werd de onafhankelijkheid niet genegen te zijn.

Gaius                                                                         

Morgen aflevering twee: “De drie machten.”