Justitie faalt door misleiding : Valse probleemstellingen produceren schijnoplossingen (12)

Daar waar de rechterlijke macht als organisch geheel zou moeten functioneren en vruchten dragen onder vorm van rechtvaardige beslissingen als oogst, zo ook is elke informatisering een organisch proces dat weliswaar gesaboteerd,onderbroken, stilgelegd en afgelast kan worden maar nooit een totale mislukking kan zijn. Zo ook de smalende opmerking dat de vredegerechten elk apart een andere en dus geheel eigen oplossing hebben uitgedokterd toont duidelijk aan dat de inrichtende en uitvoerende macht niet weten of wisten waarmee ze bezig waren. De definitie van het beoogde doel ontbrak of was verkeerd geformuleerd.
Indien het alleen de bedoeling zou geweest zijn een centrale nationale databank te maken van alle genomen en al dan niet in kracht van gewijsde getreden beslissingen is het niet bestaan ervan volgens ingewijde informatici een regelrechte schande. Het hele proces van inleiding tot eindbeslissing controleren en gestroomlijnd laten verlopen in een unieke en beveiligde omgeving is immers een onrealistische wens.
Opdracht daartoe geven is een bewijs van eigen onkunde. Eerst moeten vooraf de administratieve processen apart ieder op zich gestroomlijnd worden en pas na langdurige observatie en overleg op elkaar afgestemd en mogelijk gefusioneerd worden. Een van de reeds lokaal gerealiseerde informatiseringen is per definitie de beste. Het getuigt van een fatale hoogmoed om als manager te beslissen hiervan abstractie te maken en het bevelen dat de illusie in een handomdraai moet of kan gerealiseerd worden, gewoon absurd.

De informatisering van justitie of de rechterlijke macht is dus niet mislukt. Ze is alleen bezig, allicht met vallen en opstaan doch alleen in de perceptie van ondeskundigen mislukt. Als “mission impossible” in het kader van een organisch gebeuren als informatisering is zulke hervorming altijd gedoemd om te mislukken.
Een centraal loket als middel tot toegankelijkheid van het gerecht is evenzo een illusie. Vooreerst omdat de rechterlijke macht bestaande betwistingen moet beëindigen en gepleegde inbreuken moet bestraffen. Het recht kan nooit het voorwerp zijn van bediening of zelfbediening. De rechterlijke macht moet alleen de dienstverlening inzake rechtspraak waarborgen. De manier waarop en de omstandigheden waarin dit laatste gebeurt is duidelijk aan hervorming toe. Een politiek geïnspireerde en bemande vorm van loket om voorgekauwde richtingaanwijzende adviezen te vertrekken om zich te laten bedienen van rechtspraak “à la carte” is niet alleen een illusie maar ook een ongewenst idee.
De generaties politieke benoemingen en hun gevolgen op het moreel, de werklast voor de enen en het gewild en gezocht gebrek er aan voor anderen, is een belangrijke oorzaak van de malaise maar niet de enige. Een algemene permanente en uniforme levenslange vorming opleggen aan rechters is een poging om een enkel probleem geïsoleerd te behandelen.
Elke tijdsbesteding heeft weliswaar een zekere kostprijs maar ook een onzekere rendabiliteit. De rendabiliteit controleren is slechts een vorm om de kostprijs op te drijven. Bij gebrek aan oorspronkelijke kwaliteit maakt dit het geheel nog ondoorzichtiger er en het bestreden probleem recurrent.
Zo is de eenheidsrechtbank ook een schijnoplossing. De volheid van rechtsmacht berust nu al bij de rechtbanken van eerste aanleg. Deze van naam veranderen is slechts een esthetische ingreep om het verdwijnen van de kantonaal georganiseerde vredegerechten en politierechtbanken te verantwoorden.
Gaius
Morgen aflevering 13: “De echte problemen.”












