Uitspraak van de dag - Cyrano

Telegraph : Herman van Rompuy & Barones Ashton slepen EU-topbenoemingen in de wacht

M. Van Rompuy is een poëzieschrijvend economist, praktisch onbekend buiten belgië tot hij plots verscheen als presidentskandidaat van de Europese regeringsleiders  die nooit de nationale leiders zal overschaduwen. Als betrouwbaar pleitbezorger voor Europese integratie, heeft hij ondermeer een Europese taks voorgesteld op alle financiële verrichtingen, om de EU-werking te financieren.Van Rompuy  is ook een fel tegenstander van de Turkse toetreding tot de EU, want hij heeft gewaarschuwd dat dit islamitisch land de christelijke Europese gedachte zou doen verwateren.

Barones Ashton (53) is nooit verkozen geworden maar werd steeds "aangeduid" zoals ook nu. Zij was verantwoordelijke voor de gezondheidszorg in haar kiesomschrijving van 1998 tot 2001.  In 1999 werd zij voorgedragen als barones en maakte daardoor deel uit van het Hogerhuis bij de Labourfractie. Zij heeft naar eigen zeggen "72 uren van haar leven besteed aan het uiteenzetten en verdedigen in het Hogerhuis van het Lissabonverdrag".  13 maanden geleden werd zij door Gordon Brown aangeduid als Britse vertegenwoodigster in de Europese commissie.  Zij wordt omschreven als uitermate saai.

 Algemeen Dagblad  Van Rompuy & Ashtonkrijgen hoge EU-posten

Veel bijzondere wapenfeiten heeft Van Rompuy als premier niet laten zien, maar hij wist wel een jaar lang de rust te bewaren in de regeringscoalitie. In de roerige Belgische politiek mag dat al een prestatie worden genoemd. De in Brussel geboren Vlaming Van Rompuy staat bekend als een wat cynische intellectueel, die veel belangstelling heeft voor cultuur en graag haiku's schrijft, een Japanse dichtvorm. Ook zijn broer Eric en zijn zus Tine zitten in de politiek. De eerste is een partijgenoot van Herman en een voorvechter van Vlaamse belangen, de tweede maakt deel uit van een extreem linkse splinterpartij.

Le Figaro : Van Rompuy, de uurwerkmaker van de onmogelijke compromissen.

Katholiek, intellectueel, gematigd, atlantist, hij lijkt de verloren herinnering aan de vreedzame samenleving van een belgische staat in ontbinding. Bescheiden blozend, uurwerkmaker van onmogelijke compromissen, beschikt hij over gewaardeerde eigenschappen in een Europa, dat droomt van macht, maar dat enkel beslist bij consensus en halve vergelijken. Ongewild is Tony Blair opgetreden als de gangmaker voor Van Rompuy : zijn flamboyante persoonlijkheid heeft de Europese hoofdsteden doen inzien dat ze niet gebaat zijn met een oncontroleerbare egotripper.

Van Malta tot Lapland heerst vreugde : ons Europees Continent heeft een President en het is verdorie een broer van Kuifje !  Zowel de Maltezers als de Zweedse en Finse Lappen hebben totaal geen idee wie deze bizarre man wel mag zijn, die over korte tijd geacht zal worden op wereldschaal op te treden als de evenknie van president Hoessein Obama, president Poetin en de Chinese opvolger van Mao,  president Hu Jintao. En wij, Vlamingen, moeten wij nu trots zijn, omdat zonder veel democratische poespas een der onzen aangeduid werd door de club van eerste-ministers van de EU ? 

Wij zijn van in onze Sturm und Drangperiode, die eigenlijk nooit gestopt is, enthousiast geweest over het project van een Verenigd Europa : de twee wereldoorlogen hebben vorige eeuw tientallen miljoenen doden gekost en miljoenen levens verwoest. In een samenwerkend Europa zal deze waanzin de wereld niet meer in brand steken.  Dat was onze overtuiging.  En die wordt vermoedelijk bewaarheid. Echter ten koste van een monstergedrocht dat de Europese burgers opgedrongen wordt en dat geleid wordt door onverkozen ambtenaren die  ons een robottenbestaan opleggen. 

Het straffe van de zaak is dat de Eurocraten nu het argument gebruiken, dat als 500 miljoen burgers een president mochten verkiezen, dit zou betekenen dat we een Europese superstaat waren ... iets wat u toch niet wil.  Zo worden wij gemanipuleerd en murw geslagen door sofismen à la Machiavelli.

Wij nemen geen deel aan de gevoelens van trots en welbehagen omdat het land B de eer krijgt de eerste grijze muis te leveren. De man die geen eerste-minster wilde worden, is nauwelijks een jaar later Europees president. Enkel omdat hij geen tegenstand oproept.  Zoals Frank Vanhecke het op zijn blog schrijft : " Ze zullen er daar in Europa geen last van hebben; geef hem maandelijks zijn 25.000 euro netto (of daaromtrent, de parlementaire vragen ter zake zijn ingediend) en hij verkoopt desnoods zijn familie, met een haiku bovenop, aan de échte Europese meesters. 

Van Rompuy, de premier van 10 miljoen belgen, wordt nu de president van 500 miljoen Europeanen, ofwel van België-in-het-groot : een figuur dat de wensen en wenken van de grote staten zal uitvoeren zoals hij hier de wensen van de rumoerige Franstaligen zoveel mogelijk inwilligde.

Wat ons echter hoopvol stemt, is de opvolging die ons te wachten staat.  Yves Leterme, de politicus-pechvogel die met zichzelf geen raad weet en van elke poging tot beleid een hilarisch of dramatisch gebeuren maakt. 

De CD&V ging vermoedelijk met Van Rompuy niet slecht scoren  met de  parlementsverkieziengen van 2011.  Of dat ook het geval zal zijn met Leterme bis is op zijn minst twijfelachtig. 

Nonkel Kruk : welkom !

Ray

.

Op 23.02.2009 schreven wij het volgende stukje over Lady Catherine Ashton. Daarmede weet u ineens, mochten er twijfels ontstaan, door welk soort gedachtengang deze socialistische vrouw geleid wordt. We noemden haar toen Tante Poco.

a. Ga illegaal naar Marokko, Turkije, Pakistan, Afghanistan of een van de vele Prachtlanden van deze planeet

b. Trek je niets aan van immigratieregels, visa, internationale wetten of andere belachelijke voorschriften.

c. Een je daar bent, eis je van de lokale overheid kosteloze medische bijstand voor jou en je hele familie.

d. Eis dat alle gezondheidswerkers vloeiend Nederlands spreken en dat in hospitalen en verzorgingshuizen al de voeding klaargemaakt wordt volgens jouw westerse eetgewoontes.

e. Eis dat alle wettelijke formulieren, aanvragen en inschrijvingsdocumenten in jouw taal vertaald worden.

f. Laat je bijstaan door advocaten en straathoekmadelieven om àlle sociale voordelen voor je op te eisen : leefloon, werkloosheidsvergoeding, terugbetalking van niet-betaald belastingen, etc.

g. Wijs elke kritiek af met de woorden: "Dit heeft te maken met onze cultuur en godsdienst, daar verstaan jullie niets van."

h. Behoud je oorspronkelijke identiteit. Hijs een grote vlag van je eigen land boven op je huis, hang ze voor je raam of aan je wagen.

i. Spreek thuis en in het publiek alleen Nederlands en zorg ervoor dat je talrijke kinderen hetzelfde doen.

j. Eis lessen over westerse cultuur in de moslimscholen.

k. Vraag een plaatselijk rijbewijs en het equivalent van een SIS-kaart.

l. Aan de hand van deze documenten  eis je al de andere legale voordelen op en beschouw je het bezit van deze documenten als een rechtvaardiging voor je onwettige aanwezigheid in Pakistan, Afghanistan of Irak.

m. Rijd met de wagen rond zonder verzekering of keuring en beschouw de plaatselijke verkeersregels als uitsluitend geldig voor de inboorlingen.

n. Dring erop aan dat alle lokale ambtenaren, gerechtsdienaars, agenten en iedereen die met je in contact komt Nederlands leert.

o. Organiseer protestmarsen tegen uw gastland en haar inwoners, zet je soortgenoten aan tot geweld tegen niet-blanken, niet-christenen en tegen de regering die je binnenliet.

p. Verlang dat je vrouwelijke familieleden zich niet moeten bedekken in het openbaar en dat ze geen burka, sluier of hoofddoek moeten dragen.

Maar laat ons niet dromen. Dit voorgaande zal nooit gebeuren in een van de Prachtlanden. Enkel in het Verenigd Koninkrijk, de USA, Canada, Australië of de landen van West-Europa. Dat is omdat we geregeerd worden door  linkse politiek correcte idioten en fantasten uit het centrum, die ons en onze kinderen naar de ondergang drijven.

 Justitie faalt in België maar niet op de manier waarop men het wil doen geloven.Eerst en vooral is de rechterlijke macht niet hetzelfde als de handhaving van rechtvaardige beginsels en wetten en regels uitgevaardigd door de wetgevende macht. De rechterlijke macht spreekt recht, en niets meer dan dat.

De uitvoering van de gerechtelijke beslissingen behoort tot de uitsluitende bevoegdheid van de uitvoerende macht. Het gebrek aan opvang, aan gevangenissen en celcapaciteit, het gebrek aan enkelbanden of een onvoldoende voorraad ervan en alle aspecten van de praktische organisatie van de uitvoering van gerechtelijke beslissingen is een verantwoordelijkheid van de uitvoerende macht.

Zij is het voor wie de uitvoering en handhaving van het rechterlijk gewijsde – het beschikkend gedeelte van de vonnissen en arresten- een plicht is, en geen privilege.

Vanaf het ogenblik dat de uitvoerende macht faalt in haar opdracht om de beslissingen van de derde staatsmacht niet te respecteren door ze niet of slecht uit te voeren, blijft ze als staatsmacht in gebreke en verliest ze daardoor haar grondwettelijke opdracht. Althans zo zou dat moeten zijn bij gebrek aan collusie, aan samenspanning tussen de uitvoerende en de wetgevende macht.

Bij het falen van de uitvoerende macht behoort de wetgevende macht de bestaande uitvoerende macht in gebreke te stellen en bij afwezigheid van gepaste onverwijlde reactie de macht te ontnemen  en een andere nieuwe uitvoerende macht aan te stellen in vervanging van deze die in gebreke bleef.

Alleen al het gebruik van het woordje onverwijld zal bij velen al een belletje doen rinkelen. Het is en mag echter niet de bedoeling zijn om hierop verder bordurend de rechterlijke macht als speelbal te laten fungeren van incivieke en ongrondwettelijke krachten om een geheel eigen, sektaire en egoïstische agenda verder te laten uitvoeren.

Laten we duidelijk stellen wat de taak van de derde onafhankelijke staatsmacht altijd geweest is en in het bestaande staatsverband ook moet blijven. Die derde macht spreekt recht ter handhaving en uitvoering door de uitvoerende macht. De handhaving van de regels die niet worden nageleefd en/of overtreden behoort tot het domein van het recht dat sancties oplegt bij wijze van straf : het zogenaamde strafrecht.

Beslissingen van de derde staatsmacht die betwistingen tussen partijen beslechten, behoren niet alleen gerespecteerd maar dikwijls ook onder dwang uitgevoerd te worden in de rechtsstaat. De uitvoerende macht behoort daarom ook beslissingen waarbij niet alleen gedingvoerende burgers of bedrijven maar ook in voorkomend geval zichzelf als partij in het ongelijk gesteld zijn, uit te voeren en deze status ook te handhaven als sterke arm van de wet. Desnoods tegen zichzelf, haar geledingen en vertegenwoordigers.

Deze handhaving en uitvoering behoort tot het zogenaamde burgerlijke recht.

Gemakkelijkheidhalve stelt men conflicten en meningsverschillen inzake arbeid en handel best onmiddellijk gelijk het laatst genoemde “burgerlijk” recht omdat een concensus en billijke regeling in der minne met respect voor de geldende en algemeen bindend verklaarde rechtsregels hier het hoofddoel is van het optreden van de derde staatsmacht en niet het bij wijze van waarschuwing of sanctie opleggen van straffen.

Gaius                                                                         

 Morgen aflevering vier: “Wat verkeerd liep.”

360° Stadsrondleiding : aanbevolen !

Hier Klikken

De Nederlandstalige versie konden we niet copiëren. Never mind.

Met dank aan Christina 

.

(Belga) De Brusselse arbeidsrechtbank heeft Fedasil woensdag veroordeeld tot een dwangsom van 500 euro per persoon, per dag dat er geen opvang wordt aangeboden aan asielzoekers. De rechtbank verwierp het argument van Fedasil dat het wegens overmacht niet aan zijn verplichtingen voor het verstrekken van materiële hulp aan asielzoekers kan voldoen. Dat meldt het Advocate Progress Lawyers Network Brussel.  
 
Fedasil werd reeds een aantal malen in kortgeding veroordeeld voor het niet verlenen van bijstand aan asielzoekers en illegaal in België verblijvende families met minderjarige kinderen. Woensdag bekrachtigde de Brusselse arbeidsrechtbank voor het eerst ten gronde dat de Belgische staat zich niet kan verschuilen achter de verzadiging van de opvangcentra om haar verplichtingen niet na te komen. "Fedasil en zijn bevoegde voogdijoverheden wisten dat de opvangverplichtingen zoals opgenomen in de opvangwet in de loop der jaren fors werden uitgebreid. (...) Derhalve was de vermeerdering van het aantal op te vangen personen wel degelijk voorzienbaar." Uit protest tegen de opvangcrisis hebben een aantal ngo's woensdag in Brussel symbolisch een tentenkamp opgezet om asielzoekers op te vangen. (KWO)

@ Metrotime

In Elsevier lezen we volgend fragmentje over de kansen van onze federale Werfleider om het te brengen tot Europese ploegbaas :

'Turkije is geen onderdeel van Europa en zal het ook nooit worden,' zo verklaarde de christendemocraat Van Rompuy in een toespraak tot het Belgische parlement in 2004, meldt de Europese nieuwssite EUobserver.

Tijdens die speech onderstreepte Van Rompuy 'de fundamentele christelijke waarden van Europa'. Die waarden zouden worden ondermijnd als Turkije lid zou worden van de EU.

Woordvoerders van de Belgische regering bevestigen tegen EUobserver dat Van Rompuy dit zo heeft gezegd, maar benadrukken dat hij toen nog in de oppositie zat.

@ Elsevier

Bestaat er nog eergevoel in de politiek ?  Kent iemand het begrip schaamte ?

 DEN HAAG -  De Raad van State heeft dit voorjaar kritiek geleverd op het voorstel van het kabinet voor de invoering van een kilometerheffing.

Dat blijkt uit het deze week door de raad geopenbaarde advies. Afgelopen vrijdag stelde het kabinet de tarieven vast en stuurde het wetsvoorstel naar de Tweede Kamer. Uit het advies van de Raad van State blijkt dat er zulke grote aarzelingen waren dat het kabinet volgens de raad het voorstel beter nog eens zou kunnen bekijken.

Kritiek is er onder meer op de op satelliettechniek gebaseerde heffing en de betrouwbaarheid ervan. Volgens de raad ademde het voorstel een „sfeer van onfeilbaarheid van de techniek” die niet onmiddellijk gedeeld wordt. Ook zijn er vraagtekens gezet bij consequenties van de keuze om de opbrengsten van de kilometerheffing enkel te besteden aan infrastructuur.

Na het advies in het voorjaar heeft de raad ook kort geleden nog het voorstel over de tarieven bekeken. Volgens de raad is er meer informatie nodig over hoe de tarieven precies tot stand komen.

@ de Telegraaf

Het Spionnencentrum heeft een dossier in voorbereiding over het vermeende brutale optreden in de gevangenis van Vorst. Tijdens een staking van de cipiers, moesten de meiden voor alle werk, de politie, de bewakingstaken overnemen.  Hierbij zouden federale agenten zich nodeloos brutaal hebben gedragen tegen sommige gevangenen. 

De omstandigheden worden onderzocht door het Comité P en de aslnog niet bewezen feiten kwamen ter sprake in de bevoegde Kamercommissie, waar Stefaan de Clerck en Annemie Turtelbaum wat blij waren zich te kunnen aansluiten bij de verontwaardigde volksvertegenwoordigers, want "racistische vernederingen" dat is wel het allerergste misdrijf dat kan bestaan. Is er iets afschuwelijkers dan een volksgroep bestempelen als "mestkevers" of "mentaal gehandicapten" ?  Neen toch ?

Dat het gevangeniswezen kreunt in al zijn voegen en het personeel al jaren met nooit uitgevoerde beloftes gepaaid wordt, wordt nu dankbaar weggemoffeld.  Overvolle gevangenissen, de terreur van de islam, politiek-correcte afkeuring als een moegetergde cipier durft reageren tegen een van zijn "gasten", onmogelijke werksituaties, daar hebben we het niet meer over. Het hoofdthema is dat  een gevangen moslim zou hebben moeten verklaren dat de profeet een pedofiel is.  Waar gaat dit heen ?  

Als uiteindelijk na jarenlang aanmodderen de cipiers er de brui aangeven, worden zij vervangen door de politie : alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.  Als morgen de chauffeurs van de Lijn in staking gaan, moeten de treinconducteurs van de NMBS hen vervangen ? Als de kamerleden en senatoren in staking gaan, worden zij dan vervangen door de cast van Familie en Thuis ?

Renaat Landuit had het in de commissie over  Abu Ghraib aan de Zenne. Een vijftal agenten zouden "racistisch" opgetreden zijn, volgens verklaringen van medegevangenen, een arts en enkele cipiers. De gevangenen zelf zaten uiteraard allen braaf en berouwvol in hun cel en hebben niets gezegd of gedaan.

Verbaast het, dat politie-agenten bij een opdracht die niet tot hun taakomschrijving behoort, hun boekje te buitengaan ?  Binnen hun eigen bevoegdheden worden ze voortdurend afgeremd, beperkt en moeten ze zich zeer veel laten welgevallen dat haaks staat op de functie die zij uitoefenen als handhavers van de openbare orde.  Wij praten geen geweld goed maar we vinden heel deze geschiedenis een fameus opgeklopte zaak. Wij hebben nog nooit een woord van afkeuring gelezen of gehoord over agenten en cipiers die  bedreigd, mishandeld, afgeslagen of gekneveld worden. Dat behoort tot het normale takenpakket van die mensen. Maar o wee, als een crimineel even een mep krijgt, dan staan de multiculs op hun achterste poten.

De enige verantwoordelijken voor dit mini-feitje uit Vorst,  zijn de politici die alles op zijn beloop laten, de problemen voor zich uitschuiven en niet bij machte zijn, de beschavingsproblemen die zij veroorzaken op te lossen.  Hoe meer criminelen wij invoeren en met open armen ontvangen, hoe onleefbaarder deze maatschappij zal worden. En dat is niet de schuld van de politie, noch van de cipiers.

Savat

Wie zal echter de Vlaamse extremisten in de gaten houden  en op internet de staatsgevaarlijke blogs en websteks controleren ?  

Tuur van Wallendael is uit het leven gestapt : de darmkanker die in hem woedde, heeft zijn lichaam vernietigd en Van Wallendael had reeds laten weten, dat hij zich niet tot het martelende einde wilde vastklampen aan een leven dat er geen meer was.

Van Wallendael was een typische exponent van het sterke Antwerpse socialisme, dat gedurende enkele tientallen jaren deze stad beheerst heeft na de oorlog. Hij behoorde tot dezelfde generatie,zij het enkele jaren jonger, dan zijn gewezen VRT-collega-journalist, Jan Ceuleers. Ook een Antwerpse stamboeksocialist uit het officiële en rode onderwijs.  Vader Ceuleurs was de bezieler van de destijds bekende Jeugdgemeenschap voor Kunstbeleven in de traditie van het socialistisch streven naar volks- en jeugdopleiding.

Goede studenten, die gedragen door de positieve tijdgeest van de jaren '50 en '60 een diploma behaalden en nadien carrière konden opbouwen bij de openbare omroep die zich ontworstelde aan de katholieke en CVP-invloed van een Jan Boon.  Met een duidelijke stempel van BSP-er (zoals de socialistische partij toen nog heette), waren deze jonge mannen de pioniers van wat intussen in een compleet verpolitiekte en gesyndicaliseerde sfeer, uitgegroeid is tot het linkse, progressieve propagandaministerie van informatie, de VRT.

Ik heb Van Wallendael gekend als medestudent op het Antwerpse Athenaeum, alhoewel wij in een andere richting zaten en onze  ontmoetingen zich meestal beperkten tot een oppervlakkig "hoi".

Later hebben wij nog enkele sporadische contacten gehad, toen Tuur al een televisiebekendheid was. Hij liet zich enkele malen zien  met zijn collega Herman de Prins in de Duifkens, het stamcafé van de KNS-acteurs op de Graanmarkt. Hij was geen hartelijk man, maar hij kon ontzettend Antwerps-grappig zijn. 

Toen hij ombudsman is geworden van deze stad, probeerde hij een zekere onafhankelijkheid na te streven, maar iedereen wist vrij vlug dat Van Wallendael een partijsocialistisch stadsambtenaar was, die nooit het schepencollege of de stedelijke diensten echt pijn zou doen. Zijn overstap naar de échte politiek verbaasde niemand en Tuur was populair. Omwille van zijn schermbekendheid, zijn scherpe humor en een aureool van "waarheidsdrang en zucht naar het schoon en het goed" dat in werkelijkheid uitmondde in een hechte partijtrouw.

Hij behaalde zeer veel stemmen  en hij durfde in interviews wijzen op fouten van de SP, zonder dat er daardoor iets veranderde en Tuur werd er nog geliefder door bij zijn achterban. De socialistische partij verschrompelde en onder burgemeester Cools verloor het college zelfs zijn meerderheid. 

Op een tamelijk onthechte manier wist Tuur het succes van het Vlaams Blok/Belang in Antwerpen te analyseren maar daarom was zijn afkeer van het Vlaams-nationalisme en de partij van Filip Dewinter er niet minder om.  Achter de grappige uithalen en woordspelingen, bleef Van Wallendael steeds een grimmige linkse militant die mentaal wel kon verklaren wat er aan de hand was, maar emotioneel niet in staat bleek afstand te doen van zijn geloof in een verwaterd ideaal. Hij was evenmin in staat zijn partij van koers te doen veranderen : de macht, niets dan de macht en het eigen gelijk heeft de socialistische partij herleid tot een verzameling verkrampte bourgeois, verzuurde blaffers en bij gebrek aan beters, verdedigers van een godsdienst die de maatschappij eeuwen terugvoert.

Tuur woonde in de nabijheid onze oude school.  Hij zal natuurlijk geweten hebben, dat "onzen athenee" een quasi islamitische school geworden is.  Bij de beelden die we vorige zomer gezien hebben naar aanleiding van het hoofddoekenverbod, zijn vele oud-studenten geschrokken (om het eufemistisch uit te drukken). Ik vraag me af wat op dat moment,  de politicus Van Wallendael gedacht en gevoeld heeft.

Hij zal in Antwerpen een beetje bekend blijven, omdat hij de promotor is geweest van de Permeke-bibliotheek aan het vergane en verloederde De Coninckplein.  Van Wallendael was ervan overtuigd dat deze zogenaamde cultuurtempel op de rand van de Seefhoek de integratie zou bevorderen. Tja ...

Hoi, Tuur, het ga je goed in de eeuwige jachtvelden.

Ray 

.

Ministerin Turtebaum stelt de aanwerving van 50 nieuwe politie-agenten in het vooruitzicht. Jan Schonkeren van het Vrije Syndicaat van het Openbaar Ambt is een beleefde jongen en hij dankt de ministerin voor de geste.  Helaas, zegt hij, hebben wij door de gevaarlijke omstandigheden meer dan 600 extra personeelsleden nodig.  Hoe zou dat nu komen ?  Er zijn toch geen problemen met de brave aanhangers van de godsdienst van de vrede ?  Je moet daar niets over zeggen, want dat is héél frustrerend : de islam hoort hier thuis, alsook al de miserie en herrie die dat met zich brengt.  Eigenlijk is die Schonkeren een ordinaire opruier, als u ons vraagt.  Sociale straathoekwerkers, subsidieslurpers, dat hebben we nodig, ja. 

.

 De eerste van de drie voornoemde pijlers of staatsmachten was in de eerste plaats de wetgevende macht bestaande uit de vertegenwoordigers van het “soevereine” en dus onafhankelijke volk. De algemeen geldende regels die chaos en anarchie moeten voorkomen, zouden door twee kamers van vertegenwoordigers van het volk worden goedgekeurd met een meerderheid van stemmen.

De monarchie overkoepelde de drie staatsmachten omwille van de symboolwaarde van een staatshoofd dat protocollair op dezelfde voet zou staan als de in Europa nog overblijvende gekroonde hoofden. Want dat was nog de regel. De nieuwe Belgen hadden niet de visie noch het lef om in het midden van een niet republikeins Europa “cavalier seul” te spelen. Vandaag is over de opportuniteit daarvan alleen speculatief te oordelen.

Hoe dan ook leek het arrogant en ook enigszins gevaarlijk om de eigen beslissingen niet te laten bekrachtigen door een derde zoals het al de eeuwen voordien de geplogenheid was geweest. De monarch had dus een evidente en nuttige taak. Hij zou de nieuwe wetten weliswaar niet meer moeten goedkeuren maar bekrachtigen, wat er meteen een officieel en protocollair tintje aan gaf en een afkoelingsperiode inbouwde om in voorkomend geval eventuele misbaksels te kunnen terugsturen naar afzender voor recyclage of afwerking.

De nieuwe samenleving van de nieuwbakken natie zou dus regels krijgen op basis van beslissingen die door iedereen moesten geëerbiedigd worden. Regels die niet gerespecteerd worden zijn zinloos. Daarom kreeg de nieuwe staat een tweede poot, een nieuwe macht naast de wetgevende met name de uitvoerende macht. Deze zou de sterke hand zijn die de regels van de wetgevende macht zou handhaven, doen respecteren en doen uitvoeren in de praktijk.

Volledigheidshalve en helemaal in de democratische geest van de westerse beschaving werd om de stabiliteit van de staatsstructuur te waarborgen een derde pijler naast de twee voornoemde staatmachten geschapen: de rechterlijke macht. Bij conflicten moest een onafhankelijke staatsmacht als scheidsrechter kunnen optreden.

Niet alleen tussen de twee andere staatsmachten maar ook tussen alle burgers van de nieuwe staat om hun onderlinge meningsverschillen en belangenconflicten te beslechten, maar ook om vast te stellen dat de gemeenschappelijke rechtsregels niet gerespecteerd zouden zijn en in voorkomend geval een sanctie voor dat gebrek aan respect te bepalen.

Hier ligt de finaliteit, het doel van de rechterlijke macht die onafhankelijk hoort te zijn van de twee andere staatsmachten. Deze staatsmacht voert niet uit, schept geen wetgeving maar spreekt alleen recht en niets anders. Wetgeving alsmede, handhaving en uitvoering ervan behoren niet rechtstreeks tot haar taak. In het uiterste geval kan de rechterlijke macht onduidelijkheden en contradicties door interpretaties omwille van de billijkheid en een gemeenschappelijk rechtvaardigheidsgevoel uit de wereld helpen, maar meer niet.

De Belgische grondwet van 1830 voorzag dus stabiliteit als draagvlak voor de samenleving door drie staatsmachten. Als het ware een driepikkel die altijd stabiliteit biedt voor het gedragen vlak dat zich hoogstens tijdelijk in een hellende toestand zou bevinden maar nooit of nimmer in een toestand van labiel evenwicht tussen vier poten. Aldus was er een rechtsstaat geboren en gegrondvest op deze drie machten die geacht werden elkaar voortdurend in stabiel evenwicht te houden.

Gaius                                                                         

Morgen aflevering drie: “De vaststellingen.”