.
Mariëtte Jorssen werd geboren te Antwerpen op 20 mei 1919 in een gezin, dat tijdens de moeilijke oorlogsjaren had proberen te overleven en zich weinig bemoeide met de politiek. Jet was een slim kind en ze behaalde het diploma van regentes in de Stedelijke Normaalschool voor Meisjes in de Lange Gasthuisstraat. Zij heeft twee jaar lesgegeven in een stedelijke lagere jongensschool en toen is zij terechtgekomen in een Vlaams-nationalistische Jeugdbeweging waar zij spoedig als vrijgestelde een behoorlijke functie bekleedde. Gedurende de oorlog verzeilde zij in de collaboratie, gedreven door een hunkering om Vlaanderen onafhankelijk te zien van het belgische juk. De Duitse bezetters speelden nadrukkelijk in op de samenwerking met Vlaams-nationalisten om althans dat gedeelte van de bevolking voor zich te winnen. Die politiek ging gepaard met het verlenen van monopolies, ruime financiële en materiële steun. Een strategie die elke minister de dag van vandaag nog toepast.
In 1944 trouwt Jet met de journalist-schrijver Karel de Cat die eveneens in de culturele collaboratie zit. Het jonge stel vlucht uit Antwerpen om de eerste wraakgolf te vermijden na de bevrijding, en na korte tijd keren ze terug en worden ze opgesloten en veroordeeld : naar de normen van de tijd, vrij bescheiden. Want na enkele maanden wordt Jet naar huis gestuurd waar ze bevalt van haar enige kind, Elske.
De als "zwarte" bestempelde lerares wordt niet terug opgenomen in het stedelijk onderwijs en zij moet voorzien in haar onderhoud met fabrieksarbeid. In haar schaarse vrije tijd gaat ze op zoek naar haar schrijverstalent, dat ze van dan af zal gebruiken om haar oorlogservaringen op te schrijven. Zoals het in die dagen gebruikelijk was, kwamen de repressieslachtoffers en hun families bij mekaar om hun hart uit te storten en ervaringen uit te wisselen. Jet luisterde en schreef over wat ze gehoord had en ze putte uit haar eigen bewogen leven.
Elske de Cat (1944-1954)
In 1951 verschijnt het eerste boek van Jet Jorssen "Vermist" over de tragische dood van haar broer tijdens de oorlog. Opnieuw slaat echter het noodlot toe als in 1954 Elske om het leven komt bij een auto-ongeval. Het immense verdriet om het verlies van een kind hangt als een loden mantel om de schouders van Jet en Karel. In 1956 krijgt zij eerherstel van de belgische staat en ze vindt terug een betrekking op haar niveau in het rijksonderwijs te Kapellen, waar zij Nederlands, geschiedenis en Frans geeft.
Na jaren van literair stilzwijgen verschijnt in 1960 haar tweede roman "Wat baat het, Agnes ?" die gevolgd zal worden door een stroom andere publicaties waarmee Jet Jorssen zeer vaak de thematiek van de oorlog zal verwoorden en de rol van de vrouw in die verscheurende en onmenselijke periodes uit de geschiedenis. Jet Jorssen is veel meer dan de schrijfster van de collaboratie en de repressie. In haar werk analyseert zij moedig de tekortkomingen, de menselijke fouten maar ook het idealisme en schetst ze de verscheurdheid van de kleine man die om te overleven tot keuzes gedwongen wordt die hij vaak niet eens begrijpt en die hem soms ongewild in een hoek drijft met de collaboratie of het verzet.
Haar opus magnum is ongetwijfeld de trilogie "Och, Siemeniskinderen" waarover we een apart artikel maken.
Met "Vrouwen aan het Front" uit 1981 sluit zij terug aan bij haar eerste werk "Vermist". Vlaamse soldaten aan het Oostfront en Vlaamse verpleegsters die de zijde van Duitsland kiezen omdat ze mee het communisme willen bestrijden. Niets wordt hiermede goed gepraat, veel wordt daarentegen afgeschilderd in al zijn ontluisterende werkelijkheid. Op het front zijn alle grote idealen verdwenen : overleven primeert. Wraak, wreedheid , diepe vriendschap en verbondenheid wisselen mekaar af in de hel der onmenselijkheid.
Het leven van Jet Jorssen blijft getekend door het verlies van haar dochtertje en haar vermiste broer. De littekens die oorlog en represie nalieten kon zij van zich afschrijven en ze was tevens voor velen het symbool van de moed, de onversaagdheid van een combattief Vlaanderen dat niets te maken wilde hebben met belgië.
Jet Jorssen was actief in de raad van bestuur van de Vereniging van Vlaamse letterkundigen en in het Davidsfonds. Verschillende onderscheidingen en prijzen werden haar toegekend : Ridder in de Orde van Leopold II (1971), Dr. F. Snellaertprijs van de Vereniging van Vlaamsnationale Auteurs (1977), Ereburger van de gemeente Kalmthout (1984). In 1985 werd in die gemeente trouwens het "Jet Jorssenpad" ingewandeld. Ridder in de Kroonorde werd ze in 1984. In het voorwoord van "Eva, adieu" (1990) nam zij - ongeneeslijk ziek zijnde - op ontroerende wijze afscheid van haar lezers. Zij stierf te Kalmthout op 27 juni 1990. Haar autobiografie "Pelgrimstocht naar God" verscheen posthuum in 1991.

Vrouwen in Vlaanderen schrijven nu".
Persvoorstelling, IPC, Brussel 22 juni 1977.
Van links naar rechts: Irina van Goeree - Jet Falter - Lucienne Stassaert - Eugenie Boeye - Jet Jorssen - Monda de Munck - Minister De Backer - Lia Timmermans - Bertien Buyl - Maria Messens - Daisy ver Boven - Maria Jacques - Clara Haesaert - Maria Vlamijnck - Mireille Cottenje - Ria Aerts - Alice Cant.
RAY
Met dank aan http://users.telenet.be/louis.jacobs/index.html
3 reacties op dit bericht
toekomstbeeld ?
Hopelijk mogen wij ons dan eerst nog zatdrinken voor ingreep plaatsvindt.
Diploma's :
Op GS gisteren en eergisteren .Promotie voor emigratie naar Canada en Nieuw-Zeeland.Tussen de vele ludieke reacties staan er ook ernstige tussen van Nederlanders die daar al een tijdje wonen.
In beide landen zijn de toelatingsvoorwaarden héél streng.Er wordt vooral naar hoogopgeleiden gezocht.Heel je verleden wordt uitgespit inclusief je medische toestand en geen strafblad aub.
Reacties vanuit Canada : mede door contradictorische administratie kan het toch nog voorkomen dat dokters en ingenieurs eerst een tijd moeten zien aan de kost te komen als taxichauffeur.Je moet kunnen bewijzen dat je jezelf voor een tijd(periode niet vermeld) financieel kunt behelpen omdat je maar pas later van de sociale zekerheid kunt genieten.
Reacties vanuit Nieuw-Zeeland ( op mijn vraag naar de situatie i.v.m. de islam).Ze zijn er wel maar er zijn geen zichtbare tekenen, net zo min als andere religies opvallen.In Christchurch hebben wij onlangs 1 moslimkoppel gezien met de vrouw in boerka.Hilariteit alom.Het bleek om karnavalsgangers te gaan.In Dunedin is er een zwarte man .Iederereen kent hem bij naam want hij is de enige zwarte.Een immigrant die een misdrijf pleegt wordt bij het tweede misdrijf het land uitgezet.Gaan de ouders niet akkoord dan vliegen zij er ook uit.Je moet op voorhand kunnen bewijzen dat je een baan zult hebben.Sociale uitkeringen bij werkloosheid zijn tot een strict minimum herleid.
Zucht....en haalt zijn zakdoek boven....
Nieuwsblad: poll van de dag
Vindt U een hongerstaking geoorloofd om een verblijfsvergunning af te dwingen ?
http://www.nieuwsblad.be/polls/
resultaten :
Nee 97,07%
Ja 2,93%
De Turtel is goe bezig en heeft haar start niet gemist !
Tussen al die...