.
Mariëtte Jorssen werd geboren te Antwerpen op 20 mei 1919 in een gezin, dat tijdens de moeilijke oorlogsjaren had proberen te overleven en zich weinig bemoeide met de politiek. Jet was een slim kind en ze behaalde het diploma van regentes in de Stedelijke Normaalschool voor Meisjes in de Lange Gasthuisstraat. Zij heeft twee jaar lesgegeven in een stedelijke lagere jongensschool en toen is zij terechtgekomen in een Vlaams-nationalistische Jeugdbeweging waar zij spoedig als vrijgestelde een behoorlijke functie bekleedde. Gedurende de oorlog verzeilde zij in de collaboratie, gedreven door een hunkering om Vlaanderen onafhankelijk te zien van het belgische juk. De Duitse bezetters speelden nadrukkelijk in op de samenwerking met Vlaams-nationalisten om althans dat gedeelte van de bevolking voor zich te winnen. Die politiek ging gepaard met het verlenen van monopolies, ruime financiële en materiële steun. Een strategie die elke minister de dag van vandaag nog toepast.
In 1944 trouwt Jet met de journalist-schrijver Karel de Cat die eveneens in de culturele collaboratie zit. Het jonge stel vlucht uit Antwerpen om de eerste wraakgolf te vermijden na de bevrijding, en na korte tijd keren ze terug en worden ze opgesloten en veroordeeld : naar de normen van de tijd, vrij bescheiden. Want na enkele maanden wordt Jet naar huis gestuurd waar ze bevalt van haar enige kind, Elske.
De als "zwarte" bestempelde lerares wordt niet terug opgenomen in het stedelijk onderwijs en zij moet voorzien in haar onderhoud met fabrieksarbeid. In haar schaarse vrije tijd gaat ze op zoek naar haar schrijverstalent, dat ze van dan af zal gebruiken om haar oorlogservaringen op te schrijven. Zoals het in die dagen gebruikelijk was, kwamen de repressieslachtoffers en hun families bij mekaar om hun hart uit te storten en ervaringen uit te wisselen. Jet luisterde en schreef over wat ze gehoord had en ze putte uit haar eigen bewogen leven.
Elske de Cat (1944-1954)
In 1951 verschijnt het eerste boek van Jet Jorssen "Vermist" over de tragische dood van haar broer tijdens de oorlog. Opnieuw slaat echter het noodlot toe als in 1954 Elske om het leven komt bij een auto-ongeval. Het immense verdriet om het verlies van een kind hangt als een loden mantel om de schouders van Jet en Karel. In 1956 krijgt zij eerherstel van de belgische staat en ze vindt terug een betrekking op haar niveau in het rijksonderwijs te Kapellen, waar zij Nederlands, geschiedenis en Frans geeft.
Na jaren van literair stilzwijgen verschijnt in 1960 haar tweede roman "Wat baat het, Agnes ?" die gevolgd zal worden door een stroom andere publicaties waarmee Jet Jorssen zeer vaak de thematiek van de oorlog zal verwoorden en de rol van de vrouw in die verscheurende en onmenselijke periodes uit de geschiedenis. Jet Jorssen is veel meer dan de schrijfster van de collaboratie en de repressie. In haar werk analyseert zij moedig de tekortkomingen, de menselijke fouten maar ook het idealisme en schetst ze de verscheurdheid van de kleine man die om te overleven tot keuzes gedwongen wordt die hij vaak niet eens begrijpt en die hem soms ongewild in een hoek drijft met de collaboratie of het verzet.
Haar opus magnum is ongetwijfeld de trilogie "Och, Siemeniskinderen" waarover we een apart artikel maken.
Met "Vrouwen aan het Front" uit 1981 sluit zij terug aan bij haar eerste werk "Vermist". Vlaamse soldaten aan het Oostfront en Vlaamse verpleegsters die de zijde van Duitsland kiezen omdat ze mee het communisme willen bestrijden. Niets wordt hiermede goed gepraat, veel wordt daarentegen afgeschilderd in al zijn ontluisterende werkelijkheid. Op het front zijn alle grote idealen verdwenen : overleven primeert. Wraak, wreedheid , diepe vriendschap en verbondenheid wisselen mekaar af in de hel der onmenselijkheid.
Het leven van Jet Jorssen blijft getekend door het verlies van haar dochtertje en haar vermiste broer. De littekens die oorlog en represie nalieten kon zij van zich afschrijven en ze was tevens voor velen het symbool van de moed, de onversaagdheid van een combattief Vlaanderen dat niets te maken wilde hebben met belgië.
Jet Jorssen was actief in de raad van bestuur van de Vereniging van Vlaamse letterkundigen en in het Davidsfonds. Verschillende onderscheidingen en prijzen werden haar toegekend : Ridder in de Orde van Leopold II (1971), Dr. F. Snellaertprijs van de Vereniging van Vlaamsnationale Auteurs (1977), Ereburger van de gemeente Kalmthout (1984). In 1985 werd in die gemeente trouwens het "Jet Jorssenpad" ingewandeld. Ridder in de Kroonorde werd ze in 1984. In het voorwoord van "Eva, adieu" (1990) nam zij - ongeneeslijk ziek zijnde - op ontroerende wijze afscheid van haar lezers. Zij stierf te Kalmthout op 27 juni 1990. Haar autobiografie "Pelgrimstocht naar God" verscheen posthuum in 1991.

Vrouwen in Vlaanderen schrijven nu".
Persvoorstelling, IPC, Brussel 22 juni 1977.
Van links naar rechts: Irina van Goeree - Jet Falter - Lucienne Stassaert - Eugenie Boeye - Jet Jorssen - Monda de Munck - Minister De Backer - Lia Timmermans - Bertien Buyl - Maria Messens - Daisy ver Boven - Maria Jacques - Clara Haesaert - Maria Vlamijnck - Mireille Cottenje - Ria Aerts - Alice Cant.
RAY
Met dank aan http://users.telenet.be/louis.jacobs/index.html
6 reacties op dit bericht
Uit jaloezie noemen wij goedboerende rechtse partijen.....
met de mest van de mei-68-mesthoop nog aan onze kleren en in den binnenkant van onze schedelruimte !
polls..
Ik word wel lastiggevallen door callcenters voor het aansmeren van vanalles en nog wat.
@ senior
Nu begrijp ik waarom men in het nieuws op Radio 1 er in ene adem aan toevoegde:
"de peiling is niet representatief"
ik dacht nog allé, meestal zeggen WIJ dat...
De echte ware poll!!
De K.U.L heeft in opdracht van de OOOO et le Standaerd een
peiling gedaan naar de kiesintentie's bij het jonge publiek.
Duizend studenten/tinnen werden op de oude markt te Leuven aan de tand gevoeld,tussen twee slokken stella in,naar hun pol.gedacht.
Het moet daar nogal een hilarische toestand geweest zijn!
18% stak de middenvinger omhoog! lees:CD&v/NV-a
13% stak twee vingers in de neus! lees: SP.a/ V.P
9% lieten lul en of tieten zien! lees: Open-VLD
3% scheten ter plaatse een soepbord vol! lees: groen!
7% waren te dronken om au serieus genomen te worden! lees:LDD
50% dansten,zongen en hadden dolle pret! lees: Vlaams belang.
Twee aangeschoten francofone studentinnen uit Liège op doorreis naar Brussel hadden het lef te roepen Vive Joêlle Milquet en Leterme
n'est pas capabele de pisser dans un urinoir.
Dit hadden die twee beter niet gezegd.Prompt werden zij door enkele
CD&v-ers opgepakt,in een auto geduwd en in ijltempo naar de
sans papiers in de begijnhofkerk gebracht waar ze de mannelijke
kansarmen "gratis" moesten bevredigen op de manier dat de gelukkige wenste!De "clou" van die historie was dat één van die studentinnen
sexuologie studeerde...awel van stage gesproken!!!
Dit...beste angeltjeslezer waren de feiten die zich afgespeeld
hebben tijdens die beruchte bevraging.Vaneigens zijn die nu verdraaid en gemanipuleerd door de aanvragers.Anders stond de KUL voor LUL.
Oppassen, geblazen!
Als links blijft achteruit gaan , door de jeugd die massaal rechts zal stemmen, dan is het revolutie.
Men weet toch dat links hun verweer altijd moord en brand betekend. Ze zullen de asielzoekers,krakers en ander vakbondsschorem wel het vuile werk laten doen.
Ik had het kunnen weten ...
ze zijn er nie goe van op de 0000
Hebt U een nachtploeg in dienst op de redactie Heer Ray ?
Of wat 'overuurtjes' geklopt met juffrouw Ellen