De volgende Belgische financiële instelling die in Franse handen zal vallen is bekend : Ethias.
U kent het lange en droevige verhaal dat twintig jaar geleden begon. Na het barsten van de trotse Generale Maatschappij van België, die ruim een derde van de Belgische industrie beheerste, onder druk van Carlo de Benedetti en de Franse “redder” Suez, is alles wat meetelde in de energie, in de financiële sector, in de bouw, in de distributie voornamelijk Frans eigendom geworden. Economisch is België een Franse kolonie. Nu heeft een Parijse boekanier belangstelling voor het kwakkelende Ethias: een icoon van de Waals-socialistische onkunde waar een nieuw management en een nieuwe raad van bestuur falen.
De zoveelste ontankering van Belgisch financieel-economisch patrimonium staat voor de deur. Wat kan men daar tegen inbrengen? Wetten, houdingen, allianties, politieke vergrendelingen? Pijnlijk en eerlijk is de vaststelling dat in een globaliserende en liberaliserende wereld _ ondanks de opstoot van staatshulp door de financiële crisis en de recessie _ enkel het referentiekapitalisme redding brengt. Dat referentiekapitalisme is besmet door de ervaring die België er rond 1988 mee heeft opgedaan. De Generale Maatschappij was een voorbeeld van een holding met een waaier van dochters waar zij als referentie-aandeelhouder de macht uitoefende.
Wat zijn referentie-aandeelhouders? Netwerken van samenwerkende geldschieters die door hun gelijksoortige scholing, sociologische context, samenhangende maatschappijvisie een bolwerk van sociaal kapitaal hebben opgebouwd.
Sociaal kapitaal is de eigenschap om in een gemeenschap, staat, samenleving, stam, ideologie grotendeels dezelfde oogmerken te hebben, met gelijkgezinde middelen te kampen, naar een doel op een verdere tijdshorizon te gaan. Het begrip referentie-aandeelhouder is bezoedeld door de verblinding van de technocraten van Generale Maatschappij.
Zij waren krom, leeg, ideeënloos na ruim anderhalve eeuw “clubbishness”.’t Kan echter anders, begint men her en der, bij de Vlaamse financiële groepen, bij specialisten van de KU Leuven, opnieuw te begrijpen. Referentie-aandeelhouders zijn voor een open economie als de Vlaamse een recept voor verankering en groei voor de eigen burgers.
KBC is alsnog KBC gebleven omdat het gegrondvest is op twee pilaren van het referentiekapitalisme: de zogenaamde “families” en de Boerenbond. De families houden stand, worden gecoacht, getraind, aangesproken door Jan Huyghebaert, voorzitter van KBC Groep; de Boerenbond ankert in de aarde van Vlaanderen en is een oude en vaste gemeenschap van boeren en adviseurs met geldelijke eruditie. De referentie-kapitalisten van KBC hebben klappen gekregen door de huidige crisis, maar het water staat hen niet meer aan de lippen. Zij maakten de keuze: wij houden vol en zullen minstens in de volgende jaren trouw blijven aan onze belegging in de Vlaamse topbank.
Niet mag vergeten worden dat diezelfde lieden soms ook een uppercut ontvingen bij Fortis. Je zou na twee opdoffers om minder duizelig zijn. KBC wordt bescheiden afgeslankt, op vraag van de Europese Unie, en gelijklopend praat men discreet, opnieuw en voor de hoeveelste maal, met Rabobank over de (gezamenlijke?) toekomst.
Niets is zo dwaas als een management dat zich dient te richten naar een raad van bestuur die bestaat uit kapitalisten van over de ganse wereld.
De raad van bestuur van Fortis heeft geldkoffers verspeeld aan intercontinentale telefoongesprekken met bestuurders die in verre oorden woonden, wel voor iets of iemand zetelden in dat hoogste college van de Beneluxbank maar het was hun zoveelste klus als huurling. Zij lukten er amper in om mekaar fysiek te ontmoeten, eensgezind te handelen, vers geld op te trommelen. De atomisering van de aandeelhouders van Fortis en hun vertegenwoordigers in de raad van bestuur, heeft de implosie van de bank van Maurice Lippens versneld. Niemand blafte trouwens die zelfingenomen imperiumbouwer af in de raad van bestuur, noch bij het management_ elke manager heeft een hofnar nodig. Valère Croes, de duivel-doet-al van Lippens, durfde het aan om hem publiek te zeggen, na de overname van ASLK (een bescheiden stapje naar het grote Fortis), “Maurice, nu wordt uw hoed toch te groot.” Nooit is het weer goed gekomen tussen de heren.
In een raad van bestuur, overal, zeker hier in het kleine België met zijn grijpgrage zuiderbuur, is noodzakelijk dat een derde tot de helft van de leden verbonden zijn door afspraken, tradities, waarden, objectieven. Zo kan de bedrijfsleiding met gerust gemoed haar plannen voorleggen, investeringen suggereren, nieuwe domeinen betreden of oude verjongen. Een bedrijfsleiding die in de raad van bestuur schaduwbokst met een mijnheer Ying uit Beiing, een mevrouw Suarez uit Brazilië, een mister Johnson uit Seattle en een señor Ibarrira uit Bilbao (“It’s Tuesday, so this must be Belgium”, aldus de versleten grap, maar zij klopt) heeft koldereske fundamenten.
Moet het Vlaamse kapitalisme beschaamd zijn? Neen, zijn verjongingsgraad blijft gezond: in Leuven, Gent en Antwerpen _ ook daarbuiten _ groeien regelmatig nieuwe ondernemingen, die soms weer een ietsje te snel verkocht worden, maar men mag bescheiden optimistisch zijn. Vooral als men, wat te zelden gebeurt, kijkt naar belangrijke sectoren, die in de ogen van veel mensen oppervlakkig, weinig ernstig zijn als entertainment, audiovisuele starters, evenementenbouwers. De TV-producent Alfacam, een bedrijf van de eerste generatie, woont in Kontich in de gebouwen van de verdwenen metaalverwerker Sobemi waar de eerste colablikken van de banden rolden. Ter contrast: waar staan Solvay en UCB; iconen van wat er rest aan Franstalige topondernemingen? Niet ver. Inbev, de franskiljonse brouwer van Jupiler en Stella, danst de samba met de échte bazen van de ex-Belgische trots. Die wonen in Brazilië. Vlaamse aandeelhouders moeten referentie-kapitalisten worden en dus samenwerken.
Gui Celen , voorzitter van Pro Flandria, het netwerk van Vlaamse ondernemers en academici
http://www.proflandria.be/
3 reacties op dit bericht
Brussel: wordt de Europese wijk ommuurd?
E.J. BRON - 13 MAART 2010
In de Europese wijk in Brussel zitten de EU-autoriteiten. Hij is de politieke centrale van Europa. En tegelijkertijd een rovershol. Want nergens anders in Europa worden zoveel mensen op straat overvallen en beroofd. De kantoren van de rijke EU-ambtenaren bevinden zich direct naast de arme stadsbuurten van de immigranten. Men heeft lange tijd de andere kant op gekeken. En nu gist het aan alle kanten. De EU-afgevaardigden eisen nu hekken of muren tegen de immigranten ter bescherming van zichzelf.
Enkele dagen geleden hebben Marokkaanse rovers midden in Brussel een auto – met de moeder van drie kleine kinderen – aangehouden. Ze wilden haar auto hebben. Toen de vrouw weigerde uit te stappen, schoten de rovers haar gewoon een paar keer door het hoofd. De vrouw bloedde dood op straat, de rovers sloegen met haar auto op de vlucht en lieten haar gewoon liggen. De beide moordenaars waren in Brussel levende Marokkanen – hun namen: Isham E. (24) en Hassan E. (20). Ze werken in Brussel als ”veiligheidskrachten”. De vrouw werd doodgeschoten met het wapen van een juwelier, die ze kort daarvoor in zijn winkel hadden overvallen. In hun vrije tijd beroofden ze winkels en overvielen ze voorbijgangers. Zulke ”voorvallen” komen iedere dag in Brussel voor. De Duitse media berichtten tot nu toe etnisch neutraal over deze zware misdaden in Brussel. Ze noemden nooit de afkomst van de daders. Duitse lezers moeten blijkbaar de politiek correcte indruk krijgen, dat de Belgen gewoon steeds crimineler worden. Dat schijnt nu te veranderen. In eerste mediareacties lijkt een herbezinning plaats te vinden. Men schrijft nu de waarheid, ook wanneer die niet politiek correct is.
De Europese hoofdstad Brussel dreigt te ”verzinken in criminaliteit en anarchie”. Denkt u dat dit een grap is? Helemaal niet, want precies deze uitspraak doet nu letterlijk een van de meest gerenommeerde kranten van Europa, de Financial Times. Hij schrijft uit de EU-hoofdstad: ” (…) voert de Belgische metropool al lange tijd de internationale criminaliteitsstatistieken aan. (…) Er bestaan gebieden in de stad, geeft de Belgische minister van binnenlandse zaken Annemie Turtelboom toe, die de politie alleen met waterkanonnen, veel personeel met de nodige bewapening onder controle kan brengen.” Verder wordt er gezegd: ”In het stadsdeel Laken trokken gangsters in januari na een overval midden op straat hun Kalasjnikovs, doorboorden een politieauto en troffen een politieagent, gelukkig niet levensbedreigend. In Vorst laten politieagenten zich na diensttijd door collega’s naar de metro begeleiden. In Molenbeek verhandelen helers iedere dag ongehinderd honderden gestolen auto’s. Hier bloeit ook de wapenhandel. De politie weet dat modellen voor beginners € 50,- kosten. Voor een Kalasjnikov betaalt men tussen de € 200,- en € 300,-”.
Vooral EU-afgevaardigden worden overvallen. En die zijn nu verbaasd, dat de geïmmigreerde medeburgers uit de islamitische cultuurkring (in Brussel is bijna 40 % van de inwoners moslim) het goed vinden dat de blanke Europeanen worden beroofd, berichtte de Financial Times.
De socialistische Brusselse burgemeester Freddy Thielemans vindt deze ontwikkeling volledig normaal, raadt de slachtoffers van criminaliteit aan om rustig te blijven en gewoon af te wachten. Hij zegt: ”Wij moeten deze ontwikkeling doormaken, net zoals het Romeinse imperium of Londen in de jaren-80.” Brussel zal volgens informatie van Belgische wetenschappers over ongeveer tien jaar een zuiver islamitische stad zijn. En de daar wonende Europeanen zullen aan deze toestanden moeten wennen – of ze willen of niet.
EU-afgevaardigden, EU-medewerkers en diplomaten voelen zich in de Europese hoofdstad Brussel in toenemende mate onveilig. Er bestaan meerdere mogelijkheden: een veiligheidszone voor de EU-gebouwen, een muur of de verhuizing van de EU-autoriteiten naar een veilige stad. Men discussieert hier intussen heel openlijk over. Want zo kan het niet doorgaan.
Bron:
http://tinyurl.com/yknvg8g
Auteur: Udo Ulfkotte
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
Reageren kan op: www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp
moest hier staan ! madam trutenbom ! hulp, hulp !!
Het is...