Wij houden ons zelden bezig met de godsdiensten, omdat wij aanhangers zijn van de scheiding van kerk en staat en voor de rest laten wij ieder zijn overtuiging. Wij vrezen enkel dat bij verdere escalatie van het moslimfundamentalisme (wat statistisch onvermijdelijk is) het christelijk fundamentalisme zal uitbreiden. Zoals in Nederland waar een aantal Christen-Unie aanhangers zich goed voelen bij sommige ethische islam-stellingen.

Wie op termijn weer in verdrukking zal komen, zijn de "minsten van de minderen, de lageren dan honden, de a-religieuzen, agnosten en atheïsten". Of zoals een gematigde en wijze Egyptenaar mij ooit zegde : "Vertel nooit dat je niet in god gelooft, want wij mogen je op staande voet doden". Prettige vooruitzichten : men zegge het voort, urbi et orbi. 

Allah : "Ik zal angst zaaien in de harten van zij die niet geloven. Daarom, sla hun hoofden af en sla elke vingertip van hen af" (Koran 8:12)

Mohammed : "Bevecht ieder die voor de voeten loopt van Allah en dood zij die niet in Hem geloven" (Ibn Ishaq 992)

Jezus : "Bemin uw evennaaste als uzelf"

Een door Israëlische soldaten neergeschoten 15-jarige Palestijn, Al-Farmawi, is levendig naar huis gekeerd: hij is waarachtig “heropgestaan”.  Palestijnse bronnen hadden,  zoals gebruikelijk, foutieve berichten de wereld ingestuurd.  Het “passieverhaal” kreeg een andere wending toen de jongen ineens heelhuids thuis aankwam.

Wat was er gebeurd?

Hulpverleners hadden dinsdag bekend gemaakt dat de jongen bij een protestactie aan de grens door Israëlische soldaten was neergeschoten.  Het Israëlisch leger ontkende – ze hadden – in een poging om de protestactie uiteen te drijven – voor de voeten van de betogers geschoten.  Niemand werd daarbij geraakt. 

In werkelijkheid was de jongen meerdere dagen in een smokkeltunnel naar Egypte vastgeraakt.  

Palestijnse bronnen maakten intussen bekend dat de jongen “mogelijk” bij interne meningsverschillen om het leven was gekomen.  Later verklaarde het Palestijns ministerie van gezondheid dat ze foutieve informatie ontvangen hadden en dat er geen lijk gevonden was. 

Nog maar eens een voorbeeld van de gestructureerde foutieve beeldvorming die de Palestijnen over de Israëliers verspreiden.  Ze doen er immers alles aan om de internationale pers te doen geloven dat de Israëliers schietgrage moordenaars zijn… 

Bron: PI - bewerkt/vertaald door Floriaan Terbeke

Johan

Het Fedasilhoofdbestuur groeide tot 150 medewerkers. Een waterhoofd voor een opvangnetwerk dat amper staande bleef onder het gewicht van te veel asielzoekers. De nieuwe directeur-generaal bezweek en vertrok na een halfjaar ziekteverlof, met stille trom en een mooie ontslagregeling. Bob Pleysier, ex-directeur en opdrachthouder van het federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers (Fedasil), schrijft opvangcrisis op conto van wanbeheer en machtsmisbruik door Franstalige socialisten.   

250.000 euro aan dwangsommen, 1 miljoen euro aan hotelrekeningen, een toenemend aantal asielaanvragen en een budget dat van 250 tot 350 miljoen is opgelopen: Bob Pleysier ziet de opvangcrisis steeds verder uit de hand lopen. Het gevolg, schrijft hij, van flagrant machtsmisbruik en wanbeheer door Marie Arena en haar opvolgers.
Drie jaar geleden begon de PS zijn machtsgreep op het asielbeleid. De annexatie van Fedasil (het agentschap voor de opvang van asielzoekers) via de ministers Arena en Dupont was daarbij een belangrijke koevoet. Dat die strategie zou uitmonden in een nooit geziene opvangcrisis, een ontsporing van het budget en een algemene apathie in de opvang, was wellicht niet bedoeld, maar is geklasseerd als collateral damage.

Marie Arena, zot van glorie, gediplomeerd in onkunde

 
Minister Arena wilde eerst en vooral een wet met haar naam. Er moest een 'opvangwet-Arena' komen die in gulden letters de rechten van de asielzoekers zou vastleggen. Maar de geschiedenis haalde de charmante bewindsvrouw in en de wet werd uiteindelijk met minder bling bling gepubliceerd door minister Dupont. Die creëerde daarmee vooral een hindernissenparcours voor de asielopvang en bovendien de basis voor de dwangsommen die Fedasil nu dagelijks mag betalen.

Isabelle Küntzinger (PS) vervangt Pleysier : " Je t'aime encore plus quand tu n'es pas là"  (Frans chanson uit de oude doos)

 
En dan moest het eigenzinnige Fedasil naar de hand gezet worden. Consultancybureau Deloitte mocht voor een miljoen euro aantonen dat een probleemloos werkend agentschap dringend aan herstructurering en een nieuw directiecomité toe was. De directeur-generaal (ondergetekende) werd weggedetacheerd (met behoud van wedde) en vervangen door de PS-getrouwe adjunct-directeur Isabelle Küntziger (met fikse verhoging van wedde). Directeur Communicatie Mieke Candaele, met Open Vld-signatuur, werd gedegradeerd (met behoud van wedde) en aan de zijlijn gezet. Minister Dupont promoveerde een kabinetsmedewerkster tot tweede in lijn.
 
De opvolgers - eerst opnieuw Marie Arena, waarvan zelfs Di Rupo begreep dat er grenzen zijn aan het fatsoen, en nu Philippe Courard - bleven als staatssecretaris sporen op de PS-partijlijn. Dat mocht wat Vlaamse koppen en federaal geld kosten. Premier Leterme (CD&V) en zijn tijdelijke stand-in Van Rompuy lieten begaan. Meer zelfs, de lastige Open Vld-minister van Migratie Turtelboom werd van het dossier gehaald en het asielbeleid werd op het politiek gewestplan ingekleurd als privéterrein voor PS en CdH. Twee jaar werk van de minister werd vakkundig uitgevlakt.
 
En in Fedasil werd de zuivering verdergezet. Joan Ramakers, de directeur Opvang, die aan de wieg stond van alle georganiseerde asielopvang in België, bedenker van de Rode-Kruisopvang en van het spreidingsplan voor de OCMW's en inspirator van opvangcentra in Kapellen en Ekeren, werd weggedegradeerd uit het hoofdbestuur naar het verre Arendonk. Verder kon niet want dan zat hij in Nederland.
 
En in de plaats kwam een stoet ambtenaren. Het Fedasilhoofdbestuur groeide tot 150 medewerkers. Een waterhoofd voor een opvangnetwerk dat amper staande bleef onder het gewicht van te veel asielzoekers. Dus opnieuw consultants om de "beslissingsprocessen te faciliteren". De nieuwe directeur-generaal bezweek en vertrok na een halfjaar ziekteverlof, met stille trom en een mooie ontslagregeling. Fedasil huurde een privébewakingsfirma in om met geuniformeerde spierballen die lastige asielzoekers van haar deur weg te bluffen.
 

Het komt allemaal in orde : de familie volgt.

Intussen hadden Wathelet en Courard een regularisatie à la Française in elkaar geknutseld met de onderhuidse instructie om genereus te regulariseren. Onechte arbeidscontracten mochten met de mantel der liefde bedekt worden en aan werkgeversorganisaties werd uitgelegd dat 'knelpuntberoep' een rekbaar begrip is. De hoogte van die regularisatiegolf kent Wathelet nu meer dan drie maanden na het afsluiten van de termijn, nog steeds niet. Een van de redenen daarvoor zou zijn dat die asielzoekers tegelijkertijd verschillende dossiers indienen en of vervolledigen en en passant nog een tweede, derde, tiende maal asiel aanvragen. Hij vergeet even dat PS en CdH-mandatarissen dat zelf adviseerden toen ze illegalen en hongerstakers in kerken gingen bezoeken. In 2009 was 25 procent van alle asielaanvragen een meervoudige aanvraag. Ter vergelijking: in Nederland was dat 11 procent.

Leiding Fedasil is in goede handen
 

Uiteraard deed die bestuurlijke laksheid ook het aantal nieuwe asielaanvragen in België onrustwekkend stijgen. In februari 2010 waren er 1.726 eerste asielaanvragen. Een jaar eerder waren het er 749. De dossierachterstand bij het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen bedroeg in februari 2009 nog 5.460 maar verdubbelde op een jaar tijd tot 10.945.
 
En Fedasil zakt intussen verder weg in het moeras. Staatssecretaris Courard stelde er een Letermediscipel aan als crisismanager, al moest die zijn titel afzwakken tot 'afgevaardigde' om niet de illusie te wekken dat er een crisis was, laat staan dat hij die moest 'managen'. In drie jaar tijd en met de steun van P&O, Deloitte en andere luchtmakers hielpen de opeenvolgende PS-beleidsmensen het moeizaam opgebouwde opvangnetwerk van de kant in de sloot. De opvangcrisis die in 2008 begon wordt dag na dag erger. De overheid betaalde in januari zo'n 250.000 euro aan dwangsommen aan asielzoekers zonder dak maar met een goede advocaat, en 1 miljoen euro aan hotelrekeningen. Enkele slimme Brusselse hoteleigenaars worden slapend rijk. Het jaarbudget voor asielopvang is in de jongste maanden opgelopen van 250 tot meer dan 350 miljoen euro. En aan het eind van de rit staan er dan nog honderden asielzoekers op straat. Nu de Brusselse opvangorganisatie Samu Social op zomeruur overschakelt, komen er daar nog honderden bij.
 
Deze week besliste het directiecomité Fedasil om de directeur ICT te ontslaan. Na zeven jaar trouwe dienst en een goed parcours heeft het tweekoppige directiecomité vastgesteld dat hij niet voldoet. Nog een Barbertje dat moet hangen. En intussen kraaien Wathelet en Courard, niet gehinderd door cijfers of deskundigheid, dat "het Belgische asielbeleid werkt".

@ de Morgen - Bob Pleysier

Sommige gemeenten in de rand rond Brussel, zoals Vilvoorde, Gooik en Overijse, hebben afspraken gemaakt met bouwpromotoren om nieuwe woningen bij voorkeur te verkopen aan Nederlandstaligen.

Pater Stefaan en Pater Yves vertrekken naar respectievelijk China en Japan. Pater Yves is ijverig in de weer om "Aziatisch" te spreken, zoals hijzelf zegt. Maar eerst vertelde hij een mopje over een Chinees en een Neger.

"Ik zit verleden week in een kroeg, komt er een Chinees binnen. Achter de bar staat een vrij forse neger. Afijn.. de chinees loopt richting bar en zegt: "Hé, vuile teling nikkel, een bieltje!". Ik schrik me kapot en denk nog: "Dat wordt herrie." De barman vatte het echter nogal laconiek op en gaf de chinese man z'n biertje. Zo'n tien minuten later komt hij weer naar de bar: "Hé, teling nikkel, geef mij nog een bieltje!" De barman begint zich te irriteren, maar houdt zich in en geeft de man wederom een biertje. Een kwartiertje later; zelfde voorval. De barman is het echter zat en zegt tegen de Chinees: "Ga jij maar eens achter de bar staan. Dan zal ik binnen komen en voordoen hoe je een biertje besteld." Zo gezegd zo gedaan, ze ruilen van plaats. De grote neger komt naar de bar en vraagt: "Mijnheer, zou ik van U een biertje mogen?", waarop de Chinees antwoord: "Solly, voor Nikkels geen biel."

Fu, Bu, Lu en Chu zijn 4 Chinese vrienden. Ze zijn van plan naar Amerika te emigreren. Van hun Antwerpse Chinese kennissen die zich volledig aangepast hebben aan onze samenleving en zelfs regelmatige lezers van Angeltjes zijn krijgen ze dan ook de raad zich zo snel mogelijk te integreren in de USA.

Na hun aankomst gaan ze dadelijk aan de slag en veranderen hun naam. Bu word Buck, Lu word Luck, Chu word Chuck. Fu is kwaad op Ray en terug naar China vertrokken.

Willy

Mandela de eerste zwarte president, De Klerk de laatste blanke president met hun Nobelprijs

Op maandag 5 april 1943 was ik als jonge knaap met de bomma en nog enkele vrouwelijke familieleden op uitstap bij kennissen in Lint, die in een bungalow woonden met een boomgaard eromheen en een groententuin.  Lint is een landelijke gemeente bij Hove en Mortsel, nauwelijks 13 kilometer buiten Antwerpen.

In de namiddag ontstond er plots onrust toen zware vliegtuigen overgevlogen kwamen, die wij maar al te goed kenden : Amerikanen die in konvooi Duitsland gingen bombarderen.  Even later echter weerklonken harde ontploffingen. Iedereen liep de tuin in, men wees mekaar onder luid geroep de rookpluimen aan in de verte en reageerde verschrikt op de knallen die veroorzaakt werden door het Duitse afweergeschut van de Flak en de neerstortende bommen. In allerijl werd het bezoek afgebroken en we holden naar het station van Lint waar een grote drukte heerste.  Ik herinner mij enkele Duitse militairen die schreeuwden tegen mekaar.

Toen een trein richting Antwerpen uit Mechelen voorreed op het mini-perronnetje, was de chaos compleet. Schreeuwende mensen renden door mekaar heen. Reizigers haastten zich om uit te stappen en anderen, onder wie ons familiegroepje,  probeerden duwend en trekkend in te stappen. Ik werd door een openstaand raam een compartiment ingetild door een onbekende man maar na enkele ogenblikken belandde ik in de veilige armen van bomma, de familiechef, die als een ontembare leeuwin haar groepje bijeen hield.

Ik heb het toen allemaal niet beseft maar wij waren de onvrijwillige getuigen geweest van het gruwelijke bombardement dat door de Amerikaanse luchtmacht  uitgevoerd werd op Mortsel-Oude God. Hun doelwit waren de Erla-fabrieken (voorheen eigendom van de autoconstructeur Minerva) nabij het vliegveld van Deurne, waar Duitse jachtvliegtuigen hersteld werden. Door een nooit opgehelderde vergissing, kwamen de bommen terecht op het centrum van de stad Mortsel. Slechts enkele raakten doel en Erla werd gedeeltelijk beschadigd.  De Amerikaanse militairen handelden zoals zij dat gewoon waren boven het vijandige Duitsland : ook als de doelwitten niet juist waren, werden àlle bommen gelost.

Mortsel stond in lichterlaaie en was bedolven onder het verstikkende stof van meer dan 1250 vernielde huizen. Vier scholen werden getroffen : Sint Ludgardis, Sint Vincentius, Guido Gezelle en les Abeilles. 209 jonge kinderen lieten het leven. Enkele klassen verloren in één klap al hun leerlingen. Vele slachtoffertjes werden verstikt onder het puin en het stof. Een groepje dat had kunnen onsnappen liep in huilende paniek naar een andere school om te schuilen en werd onderweg neergemaaid door een bom.  In totaal vielen er die dag 963 doden en 1300 gekwetsten.

De versluierde lucht trilde van de heftige schokken,  het gehuil van de slachtoffers mengde zich met het scherpe motorengejank van de Duitse jachtvliegtuigen die op zoek waren naar achtergebleven of mogelijk nieuwe bombardementsvliegtuigen.

Getuigen vertellen dat in de bomen mensen hingen en dat overal verspreid ledematen lagen, mensen strompelden of liepen als gekken, huilend en bebloed door de straten in totale zinsverbijstering.  Het waren voornamelijk Duitse militairen die in allerlei vracht- en gewone wagens de eerste slachtoffers probeerden te evacueren. Politie en brandweer deden wat zij konden. Uit de omliggende gemeenten kwamen mensen toegestroomd alsook vele familieleden die bezeten door angst en paniek op zoek togen naar hun naasten. Het ergste waren de vele moeders en vaders die nabij de scholen samenstroomden wanhopig op zoek naar hun kinderen.  Sommigen hebben bij deze onvoorstelbare ramp hun volledige kroost verloren.

Het verdriet overheerste maar de woede op de geallieerden was er niet minder om.  De meeste burgers die geen partij durfden kiezen zoals steeds bij oorlogen of conflicten, bleven naar buiten toe neutraal maar vervloekten inwendig de moordenaars van hun kinderen en geliefden.

Dit jaar zal  bij de jaarlijkse herdenking de Amerikaanse ambassadeur aanwezig zijn. Het is de eerste keer dat Amerika een officiële blijk van medeleven geeft. Mortsel is het slachtoffer geweest van een vergissing, eufemistisch bestempeld als "friendly fire". In 2004 kreeg de stad een vorm van erkenning, maar ze werd vergeten bij de uitreiking van de oorlogskruisen.

Een woord van verontschuldiging van de kant van de Amerikanen verandert niets aan de feitelijkheid, het zou een blijk van menselijkheid zijn.

Ray

Nawoord

Op 13 oktober 1944, geen anderhalf jaar later, sloeg in de Schilderstraat te Antwerpen de eerste Duitse V-bom in. Op 28 maart 1945 de laatste. In die periode vielen er 2910 doden, 50 vermisten en 5127 gekwetsten.  Ook Mortsel kreeg toen nog eens 41 V-bominslagen te verwerken met 83 doden en 110 gekwetsten.

Waarnemend burgemeester Francis d'Hoobrouck van Aspre, een van de drie niet-benoemde koekoekburgemeesters uit de Vlaamse Rand, heeft weer toegeslagen. De inwoners van Wezembeek-Oppem vonden gisteren een brief in de bus over de commotie rond het Nederlandstalige gemeenteschooltje 'De Letterbijter', dat wou aansluiten bij het Vlaamse gemeenschapsonderwijs.

'Na lang aarzelen heeft het college beslist NIET in te gaan op die eenzijdige Vlaamse eis: wij zullen immers nooit toelaten dat Vlaanderen in onze gemeente kinderen opvoedt tot Vlaamse voorvechters', schrijft d'Hoobrouck van Aspre.

Een 52-jarige pastoor uit Namen is aangehouden wegens oplichting. De Congolees leed al tien jaar een dubbelleven en was zelfs getrouwd en vader van drie kinderen.

De man had tweemaal een aanvraag ingediend voor de Belgische nationaliteit, weliswaar onder een verschillende naam, geboorteplaats en geboortedatum. Daardoor kon hij op twee plaatsen aan de slag: op de sociale dienst in de Brusselse gemeente Elsene en als pastoor in Namen.

Volgens La Meuse wisten de kerk en zijn werkgever niets af van zijn dubbelleven. In 2000 stelde de huidige aartsbisschop André-Mutien Léonard de man aan als pastoor. Volgens de parochianen was hij vaak afwezig, had hij drie vrouwen in huis, waarvan hij beweerde dat het zijn zussen waren, en hield hij veel collectes. Hij was wel erg geliefd.

Het dubbelleven werd ontdekt na een tip van de Zwitserse autoriteiten. Daar had hij een studie gevolgd. Justitie in Namen werd twee keer ingelicht, namelijk in 2008 en 2009, maar de Congolees is nu pas aangehouden.

Tjonge, tjonge ...

Bron : vandaag.be

Onze excuses voor de slechte kwaliteit van weergave, de kleuren en de lay-out van dit artikel.  We krijgen het niet beter. De inhoud primeert.

Brussel, Parijs, Berlijn, Madrid, Rome, Oslo, Kopenhagen…  de droom van een verenigd Europa wordt realiteit.   Volgend bericht toont wat ons bindt :

Het begon allemaal op donderdag om 06.30 uur voor de discotheek Matrix, waarbij een 22-jarige een kogel in zijn been opliep.  De “incidenten” kenden ‘s avonds een vervolg… waarbij tientallen familieleden van drie clans gewapenderhand een straatgevecht leverden, om hun gelijk met messteken en baseballknuppels kracht bij te zetten.  Een automobilist werd uit zijn wagen gesleurd en vakkundig ineen getimmerd.  De “slachtoffers” werden in het ziekenhuis behandeld doch wensten geen verklaringen af te leggen.

Om 02.20 uur verscheen de politie op het toneel toen een dertigtal mannen hun machtspositie duidelijk maakten met machetes.  Twee personen werden gearresteerd: een man van 30 en een jongere van 18.  De “incidenten” kenden een vervolg toen de vader van de “jongere” zijn zoon wilde bevrijden. 

Pas na meer dan 20 uren keerde de rust weer in het Neuköllner Kiez. 

Enkele citaten van politici:

Angela Merkel: “We kunnen geen enkel talent missen”.

Maria Böhmer, integratie-specialiste van de CDU: ”Deze mensen met hun onbegrensde cultuur, hun hartelijkheid en levensvreugde zijn een verrijking voor ons allemaal”.

Marie-Louise, Groenen: “We moeten volhouden.”

Zoals u merkt, worden wij nog geplaagd door lay-outproblemen en sukkelen we met afbeeldingen. Onze excuses hiervoor.  Hopelijk zal in de loop van volgende week aan het euvel verholpen zijn.

De voorbije dagen stonden ‘onze’ thema’s weer volop in de belangstelling. De niet-benoemde burgemeesters, de uitspraken van Maingain, BHV,  Sharia4Belgium versus Benno Barnard, het boerka-verbod…  De media konden er ditmaal echt niet omheen. Ons gelijk werd opnieuw ten overvloede geïllustreerd. Alleen hebben we alweer moeten vaststellen dat het Vlaams Belang, dat vaak een centrale rol speelde in de debatten, doelbewust uit beeld werd gehouden.

Enkele voorbeelden van de jongste twee weken:

1. Het plenaire pensioendebat over het groenboek en de capriolen van Daerden: het was onze collega Koen Bultinck die als enig Nederlandstalig Kamerlid Daerden op 25 maart op de rooster legde, maar de VRT bracht ’s avonds naast de minister enkel  Somers, Dedecker en Verherstraeten in beeld. 

2.  De niet-benoeming van de drie burgemeesters uit de faciliteitengemeenten: enkel minister Bourgeois kwam in beeld, hoewel het Joris Van Hauthem was die (samen met UF’er Van Eycken) de minister had geïnterpelleerd.

3.  Het debat over de Lange Wapper: het Vlaams Belang is zowat de enige partij die in dit dossier van meet af aan een consequent volgehouden standpunt innam; wij hebben het debat op gang getrokken. De andere partijen zijn ons stapsgewijze gevolgd in het afwijzen van de brug. Maar niemand mag dit weten.

4.  Het plenaire debat in het Vlaams Parlement over de uitspraken van Maingain: Kris Peeters werd ondervraagd door Joris Van Hauthem, maar op VRT kwam enkel Peeters in beeld en aan het woord, samen met De Mesmaeker en Van Rompuy. Enkel Ring-tv (de regionale zender van Halle-Vilvoorde) zorgde met een correct interview voor de positieve uitzondering.

5.  Op woensdag 31 maart ondervroegen we Leterme in de commissie over de uitspraken van Maingain. VTM bracht alleen Leterme in beeld. Men was zelfs zo grof onze interventies niet eens te filmen.

6.  Het boerkaverbod: het Vlaams Belang was de eerste Vlaamse partij die een wetsvoorstel had ingediend voor een algemeen verbod (van de hand van uw dienaar). Na de stemming woensdag werden zowat alle partijen geïnterviewd, behalve onze commissieleden.

7.  In de zaak Sharia4Belgium was het uw dienaar (op 18 maart) en mijn collega Filip De Man (donderdag jl.) die de ministers De Clerck en Turtelboom plenair ondervroegen. Ook dat werd zo veel mogelijk onder de mat geveegd. Na de verstoorde lezing van Benno Barnard werden de meest potsierlijke karnavalsfiguren aan het woord gelaten, met onder meer een sprekend konijn in Terzake, maar het Vlaams Belang bestond niet.

8.  Onze pertinente kritiek over de justitiehervorming, waarbij beslist werd om de eentalige arbeids- en handelsrechtbanken van Leuven te laten opgaan in de tweetalige rechtbanken van Brussel (waardoor de splitsing van de Brusselse rechtbank nog verder bemoeilijkt wordt) werd door alle media doodgezwegen, met uitzondering van de krant De Tijd. 

9.  Vrije tribunes zijn voor onze partij nog steeds verboden. De voorbije weken bezorgde  Bruno Valkeniers tweemaal een stevig onderbouwd opiniestuk aan De Standaard (o.a. over onze China-affiches en het gebrek aan internationaal concurrentievermogen voor onze bedrijven), maar telkens werd de publicatie geweigerd. De sympathieke Beatrice Delvaux uit Dilbeek, hoofdredactrice van zusterkrant Le Soir, krijgt natuurlijk wel een plaats voor haar tribunes.

Meer dan ooit blijven de media dus op een zeer perfide manier het gros van onze initiatieven doodzwijgen, zelfs wanneer onze tussenkomst cruciaal is voor het debat (zonder de vraag van Joris Van Hauthem was er woensdag geen debat geweest over Maingain in het Vlaams Parlement). Alleen wanneer het echt niet anders kan, mag één van onze gekende boegbeelden even in beeld, waarmee dan subtiel geïnsinueerd wordt dat onze partij niemand anders heeft. Voor zo’n georkestreerd samenspel bestaat een naam: dit heet desinformatie. De meeste hoofdredacties houden zich daar bijzonder actief mee bezig en geven hun journalisten duidelijke instructies ter zake. Het vergt heel veel moed voor een journalist om deze naast zich neer te leggen. 

 Ik vraag mij af  hoe de Wetstraatpers dit kan blijven rijmen met haar journalistieke deontologie. Ergens moet het geweten toch knagen? Ergens moet er toch een gevoel van schaamte bestaan? Is er dan niemand die de moed heeft de oekazes van de hoofdredacties in vraag te stellen? 

 Laeremans

Volksvertegenwoordiger

VENTERSDORP/JOHANNESBURG - De leider van de  Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB) in Zuid-Afrika, Eugène Terre'Blanche, is zaterdag in zijn slaap vermoord op zijn boerderij in het noorden van het land. Dat meldden Zuid-Afrikaanse media.

De politie heeft twee medewerkers van Terre'Blanche opgepakt, een man van 21 en een jongen van 15. Zij zeiden tegen de politie dat zij geen salaris hadden gekregen voor hun werk op de boerderij van Terre'Blanche. Volgens AWB-kopstuk André Visagie is de 69-jarige Terre'Blanche doodgeslagen met pijpen, stokken en hakmessen. Aan het begin van de avond is zijn zwaar verminkte lichaam gevonden. Zijn gezicht is met kapmessen bewerkt.

Terre'Blanche was politieman en boer voordat hij in 1994 leider van de AWB werd. De in 1973 opgerichte beweging,  probeerde in 1994 de democratische verkiezingen te verstoren, die het einde van de apartheid markeerden.

Terre'Blanche hield zich de afgelopen jaren gedeisd in de Zuid-Afrikaanse politiek. Hij zat van 2001 tot 2004 in de gevangenis op beschuldiging van een doodslag.

(de media)

Regina coele laetare en Innegiamo, il Signor non é morto (ontegenspreklijk, de Heer is niet dood) uit Cavalleria Rusticana van Pietre Mascagni