Eindejaar
De emoties omtrent het jaareinde, de overzichten van wat geweest is, de hoopvolle vooruitzichten van wat ons te wachten staat, het afgelaste vuurwerk in Broekzele, de vele gesloten horeca-zaken vanavond, en op het einde maar daarom niet minder vermeldenswaardig, de opgeklopte bellen-en-toetersshows op de televisie vanavond, dat alles zet ons zeker niet aan om minder kritisch te worden.
Waarom zouden we ? Na de kus, de omhelzing, de knipoog van 24 uur, de wensen, snelt het leven gewoon verder. Zolang we onze geliefden blijven liefhebben, en zij ons, zijn we best tevreden.
Neem nu Antwerpen, de stad van Allah. Het is nog steeds een boutade, die verwijzing naar de vele orthodoxe moslims maar zoals in het stedelijk onderwijs de voorafbeelding van de maatschappij zich jaar na jaar aftekent, zal het geen tien jaar meer duren, of de Elsschot-Antwerpenaars behoren tot een minderheid. Suid-Afrikaanse wegen liggen voor ons open.
Desniettegenstaande vertikt het stadsbestuur het om in de veertiendaagse informatiebrochure die in onze bussen gedropt wordt, één woord te wijden aan de problemen, veroorzaakt door de diversiteit. Ook geen woord over de zegeningen van diezelfde diversiteit. Het was aangenaam vanmorgen in de Frut te lezen in het Regionale Standpunt door Lex Molenaar dat ook hij, een man die nooit onder stoelen of banken steekt dat de multiculturele gemeenschap een aantrekkelijk wereldbeeld biedt, ook hij verwijt dit stadsbestuur hun lafhartig verzwijgen bij het jaaroverzicht van de diversiteit. Pro of contra.
Er valt enkel vast te stellen, dat de gemeenschappen verder uiteen groeien, dat er op individuele inspanningen na weinig bereidheid bestaat tot integratie, dat de merkbare aanwas van de moslims deze groep nog meer isoleert en dat er grote kolonies ontstaan (excuseeert u mij voor het woord) van zwarten en balkan-inwoners. Het is enkel wachten wie de dominerende groep gaat worden en op de stelselmatige uitdrijving van het eigen volk, met hopelijk geen afschuwelijke ethnische spanningen.Wij hebben evenveel recht om bevreesd te zijn voor deze ontwikkelingen als de fantasten en alles-weggevers zich het recht toeëigenen de multicul als een aanstaand paradijs af te schilderen.
De stedelijke informatiebrochure wordt op dik papier gedrukt en bevat zelden intressant nieuws. Mocht de redactie de diversiteit in de kijker hebben geplaatst, zouden er luide protesten geklonken hebben (ongetwijfeld ook door ons), het verzwijgen lokt echter ook snerende commentaren uit. Zelfs van de gezagstrouwe Lex Molenaar.
Enkele malen per jaar een informatieblaadje uitgeven zal volstaan : neutraal, objectief en zonder partijpolitieke intenties. Voor ons part mag het een grote rubriek bevatten over de talrijke concerten die de burgemeester inricht, zowat het enige wat die man kan.
Ray









2 reacties op dit bericht
het hiernamaals
Simpel