Ouverture 1812 - Tsjaikovsky - Vervangingsprogramma de Zevende Dag
De ouverture 1812 van Peter Tsjaikovski is een dijenkletser binnen de klassieke muziek. Het hoort helemaal niet, dit werk te beluisteren, laat staan er van te genieten. Het is "vulgair" zeggen de zuurpruimen en zelfbenoemde experten. Een stuk dat eindigt met kanonschoten, dat doe je toch niet. Mijn vroeger oudleraar en gewaardeerd muziekcriticus, Jules Vanackere, hield ons vermanend voor dat Tsjaikovski bij hem omwille van 1812, nooit een woord van waardering zou krijgen ... Jules Vanckere was voor het overige een beminnelijk man. Ik denk zelfs dat hij familie was van de huidige tjevenminister, die als hij zalvende woorden spreekt het hoofd schuin houdt ten teken van onderdanigheid en braafheid.
Onze stelling kent u : vindt u het mooi ? Dan is het mooi. Gruwt u er van ? Dan heeft u ook gelijk en niemand, absoluut niemand , moet u zeggen wat u van een muziekstuk, een schilderij, een boek of om het even welk kunstwerk moet vinden. Wat niet wil niet zeggen, dat men er goed aan doet van veel te luisteren en te lezen en op die manier zich te bekwamen en de weg te vinden tussen het rijke aanbod (ùw weg en niet die van een of andere snob, tenzij het bij Angeltjes is natuurlijk, want wij zijn de kunstpausen van de kitsch).
1812 is een bravoure stuk door Tsjaikovski gecomponeerd in 1880 als een herdenking aan de slag van Borodino (in de omgeving van Moskou). Het Franse Grand'Armée is diep doorgedrongen in Rusland en wordt regelmatig bevochten door de legers van Tsaar Alexander. Zij treffen mekaar opnieuw op 7 september 1812, de slag duurt de ganse dag en de Russen trekken zich voor valavond terug. Bonaparte heeft gewonnen maar deze overwinning is het begin van zijn nederlaag die finaal drie jaar later zal beslecht worden in Waterloo.
In het muziekstuk rukken de legers tegen mekaar op met de tonen het Russische volkslied en de Marseillaise. U kent het en stel uw huisgenoten gerust, want uw pc-boxen daveren van de kanonschoten.
Peter Tsjaikovski behoort niet tot de Russisch nationalistische school die geleid werd door "het machtige groepje van 5". Hij componeert zoals het in hem opwelt, hij is een man van gevoelens en hij schuwt niet om deze te laten weerklinken in zijn muziek.Zijn persoonlijke leven is een drama. Hij is getrouwd maar het blijkt dat hij homoseksueel is en na verloop van tijd verlaat hij zijn vrouw. Europa en de ganse Westerse wereld zucht onder het preutse Victoriaanse deken dat de menselijke seksualiteit ontkent. Tsjaikovski reist de wereld rond en kent veel succes. Na een groot concerttoernee doorheen de Verenigde Staten, keert hij terug naar Europa en vestigt zich een wijl in Venetië. Bewust zou daar besmet water gedronken hebben en even later woedt de cholera door zijn lichaam en hij sterft een pijnlijke dood. Tsjaikovski was 53 jaar.
Savat

















3 reacties op dit bericht
Gewoon schitterend
mijn mening
Dit heb ik verschillende malen op LP gehoord en het nooit kunnen waarderen.--te opruiend--Zou het best bij een oorlogsfilm gebruikt kunnen worden, zou zijn effect niet missen.
Zoals in een fragment van Apocalypsi Now. De Walkurenrit van R.Wagner. Is ook dramatisch , maar toch mooier.
Nu ga ik me herbronnen bij Renee Flemming.
Hedwige
5 mooie, lange fazantenpluimen.
Ook eentje voor de Royal Albert Hall om dit op hun programma geplaatst te hebben; en, ja, waarom niet(?).. voor Savat natuurlijk ! (als hij zo doorgaat, heeft hij bijna een "sahempluimage" waar Winnetou afgunstig zou van geweest zijn.
Tenslotte nog een emmer-vol "kiekengatveertjes" voor het publiek dat zo onbeschoft was om meerdere malen te appaudisseren eer die Ouverture afgelopen was. (zoiets kan echter wél bij rimpelrock of gras-pop, doch NIET in een chique concerzaal)