Wurlitzerdromen


Buongiorno cari amici
We gaan nog eens melig doen. Dat mag, vind ik. De winter, de bedrukte sfeer, het politiek straatje zonder vooruitzichten voor Vlaanderen maakt dat ik mijn opgewekt humeur kwijt ben. Daarom stel ik jullie vandaag een zanger voor uit een land waar de zon veel meer haar best doet om ons te verwarmen dan in dit kille, natte landje.
Roberto Satti zag het lentelicht in Rome op 18 maart 1945. Hij verhuisde als tiener naar Verona, de stad waar zijn oudere zus met haar man, een Amerikaanse G.I., woonde. Dankzij zijn schoonbroer geraakte hij vertrouwd met de Amerikaanse muziek, vooral dan met country en rock ’n roll. Hij had een goede stem, begeleidde zichzelf op de gitaar en werd af en toe uitgenodigd om op soldatenfeestjes voor sfeer te zorgen. De film “Jailhouse Rock” zorgde ervoor dat hij met Elvis Presley begon te dwepen en zanger wou worden. Niet alleen qua uiterlijk leek Roberto wel wat op Elvis, ook zijn stem had een soortgelijk timbre en een groot bereik van een zuivere falset tot een diepe bas.
In 1963 kreeg hij onder de artiestennaam Bobby Solo een platencontract bij Ricordi Record Company in Milaan. Een jaar later mocht hij met “Una Lacrima sul Viso “ deelnemen aan het San Remofestival, maar hij werd uitgesloten omdat hij wegens een keelprobleem niet kon zingen en zich verplicht zag te playbacken. Niet dat dit enige negatieve invloed had, want het plaatje veroverde de wereld: het haalde een verkoopcijfer van zes miljoen exemplaren wereldwijd. Het daarop volgende jaar won Bobby Solo dit festival met het liedje “Si piangi, si ridi”, werd vervolgens afgevaardigd naar het Eurovisie Songfestival en eindigde ermee op de vijfde plaats. Tot het midden van de zeventiger jaren nam hij verschillende plaatjes op met wisselend succes. Dan veranderde hij het geweer van schouder en werd zelf producer tot de discotijd aanbrak en hij zijn bekendste nummer in een nieuw kleedje stak. En hij herhaalde het oorspronkelijke overdonderende succes.
Bobby Solo is intussen een gewaardeerd artiest, een zanger die vele genres aankan: Frank Sinatra, Johnny Cash, country, rock, Napolitaanse volksliedjes, jazzy nummers, kerstmuziek… noem maar op, maar zijn groot idool is en blijft “Il Maestro” Elvis Presley.
Luister en kijk even mee naar Bobby Solo met Una Lacrima sul Viso (Merken jullie ook de gelijkenis met een jonge Helmut Lotti?). Mooi, he?
Bacio - Lolita








1 reactie op dit bericht
Ahaaa,...