Zoals in het begin van deze week reeds medegedeeld, zal Angeltjes van volgende week af tot half maart slechts op halve capaciteit verschijnen. Dagelijks komen er enkele algemene stukjes en hernemingen. Gedurende een maand zal er geen actualiteit zijn, wij schakelen ze uit. Hopelijk, maar zeer onwaarschijnlijk, is er tegen onze heropening een nieuwe regering, aangevoerd door Didier Reynders. Of een andere francofoon. U houdt het allemaal wel in het oog, liefst niet in nauwe samenwerking met de N-VA, want die zit te popelen om ons over te nemen.  BHV splitsen is te moeilijk, laat staan belgië opdelen, dus zal De Wever proberen Vlaams Belang te splitsen in goeden en slechten. Hij wil natuurlijk de goeden. Het zal hem zuurder opbreken dan "een extra grote friet met tartaar".

Mocht het niet lukken met een nieuwe regering, dan mag u nieuwe verkiezingen laten  uitschrijven, tegen het seizoen van de ontluikende bloemen en de geurige meiklokjes. Een mooie tijd voor de lente van de Vlaamse revolte.

U krijgt echt zeer veel bevoegdheden doorgeschoven, beste Angeltjesvrienden. Maakt u er vooral gretig misbruik van. Maar vergeet niet, Mijnheer Erik waakt streng en desnoods onrechtvaardig,  over de kwaliteit en inhoud van uw proza. En Mijnheer Erik houdt niet van discuteren over waarom "hij wel en ik niet".

Iets blijft ons diep bezighouden. 

Vlaanderen heeft nood aan een eensgezinde, doorvlaamse oppositiegroep,  zoniet kunnen wij een kruis maken over de zo verhoopte zelfstandigheid.  Met de N-VA is het duidelijk, dat Vlaanderen zal zwichten voor de belgische chantage en de francofone overheersing.  Wat jammer dat zovelen een kort geheugen bezitten. Het is niet "le nouveau Beaujolais est arrivé", maar de nieuwe Volksunie staat er.

Het échte politieke verhaal na 180 jaar belgische bezetting gaat echter nog altijd over de afdracht van Vlaamse centen en het instandhouden van de francofone overheersing, met als symbool de zieke stad Brussel. Over die kernprincipes kan niet gemarchandeerd worden en dat is precies wat àlle Vlaamse partijen wel bereid zijn om te doen : vroeg of laat gaan zij voor het compromis. 

Laat de schildwachten van Vlaanderen niet in de steek. En zij ons niet.

Dat moesten wij even kwijt voor we de actualiteit uitschakelen. 

Ray

 
Zoals algemeen bekend is de romantische liefde een wonderbaarlijk fenomeen, een steeds weerkerende inspiratiebron voor dichters, zangers en schilders, in joods-christelijke culturele kringen van een onmeetbare betekenis.  Het begon al in de Hebreeuwse bijbel.  Daarin wordt o.a. beschreven hoe Ruth en Boaz kennis maken en verliefd worden, ergens in het zuidoosten van Jeruzalem.  Marc Chagall heeft die ontmoeting op doek gezet.  (zie afb.)

 
Een kleine samenvatting van de geschiedenis der geciviliseerde wereld
 
Koning David, een nazaat van Ruth uit de stam der Moabieters, heeft oorlogen gevoerd én prachtige psalmen geschreven.  Zijn zoon, Salomon, dichtte het Hooglied.  Daarin kan men o.a. lezen:
“Mijn lief is van mij, en ik ben van hem. Hij weidt tussen de lelies. Nu de dag weer ademt en het duister vlucht – ga nu weg, mijn lief. Spring als een gazelle, als het jong van een hert over de geurige bergen.” 

De Romeinse dichter Ovidius beschreef de tragische liefde van Pyramus en Thisbe, een jong liefdespaar, de voorlopers van Rome en Julia, die eindigde in een gezamenlijke dood.  In IJslandse sagen vindt men wondermooie verhalen van een romantische liefde; de Italiaanse dichter Dante heeft met zijn Divina Commedia een blijvende herinnering aan zijn te vroeg gestorven – abstracte – geliefde Beatrice nagelaten.  De Amerikaanse zanger Ricky Nelson bezong zijn liefde voor Mary Lou met de woorden “Hello Mary Lou, goodbye heart,  sweet Mary Lou, I’m so in love with you”; William Shakespeare zag het poëtischer in zijn sonnet nr. 116 :

“Laat mij niet tegen het huwelijk van twee toegenegen geesten
Bezwaar indienen. Liefde is liefde niet
Als zij zich temperen laat door de tempeesten…”  

Het gaat hier telkens om de uitdrukking van de romantische liefde.  Of het nu om Tristan en Isolde of om Romeo en Julia gaat, in de grote literatuur eindigt de romantische liefde meestal tragisch met de dood van de geliefden.  Robert Burns, Charles Baudelaire hebben erover gedichten geschreven, schrijvers als Stendhal en Flaubert wijdden er hun romans aan.  De grote Duitse dichter Heinrich Heine heeft ooit in een ballade geschreven:

„Das Fräulein stand am Meere und seufzte lange und bang,
es rührte sie so sehre der Sonnenuntergang
Mein Fräulein sein Sie munter, das ist ein altes Stück, da vorne geht sie unter und kommt von hinten zurück“

Heine heeft zonder twijfel veel aangrijpender liefdesgedichten geschreven;  hier wil ik slechts aantonen dat men het thema ook een ironische toets kan geven.  De romantische liefde is universeel en heeft vele facetten – ze is in geen geval slechts voorbehouden voor een man en een vrouw.  Oscar Wilde dacht na over “de onuitspreekbare liefde” en de Amerikaanse bekroonde film “Brokeback Mountain” gaat over de liefde tussen twee cowboys.   

Ook in andere culturen vindt men de romantische liefde: bij de Hindoes wordt in de epos Ramaya de liefde tussen de god Rama en zijn vrouw Sita beschreven; in de Japanse film “In het rijk van de zinnen”, wordt deze liefde in een expliciet sexuele versie getoond.  Maar dat komt ook voor in de Europese literatuur, zoals bij de Franse tijdgenoot Michel Houllebecq.  In de film is de romantische liefde een dankbaar thema waarvan de film Casablanca een schitterend en tijdloos voorbeeld is.  Iedereen kent de beroemde liefdesscènes tussen Humphrey Bogart en Ingrid Bergman – de universele beschrijving ervan vindt men natuurlijk terug in Sams lied “As time goes by”:

http://www.youtube.com/watch?v=Wo2Lof_5dy4&feature=related    

Of het nu om een Hollywood- of om een Bollywoodfilm gaat: het thema “jongen ontmoet meisje” is nooit ver weg.  Of Roy Black “Ganz im Weiss” kweelt of Georges Brassens zijn geliefde in “La non demande en marriage” verklaart waarom hij niet met haar wil trouwen, overal gaat het om de romantische liefde – banaal zoals in de reclamewereld of subliem zoals in de literatuur en de kunst.  Zij beheerst terecht ons leven. 

En hoe is het gesteld met de romantische liefde in de islam? 

Natuurlijk bestaat de romantische liefde ook in islamitische kringen, want zij laat zich nergens helemaal onderdrukken. Maar ze is in de islam verboden en wordt zo veel mogelijk onderdrukt.  De islamkenner prof. Daniel Pipes schrijft hierover in zijn boek “In the Path of God” (1983): 

“In tegenstelling tot de traditionele westerse misvatting dat vrouwen niet kunnen genieten, geloven de moslims dat de vrouwelijke lust zelfs groter is dan de mannelijke.  Moslims zien de vrouw als jaagster en de man als het passieve slachtoffer.  Hun vermoede sexuele driften maken hen het symbool van redeloosheid, wanorde, een natuurkracht tégen God en gewillige leerling van de duivel.  Deze veronderstelling kan in het leven geroepen zijn door Mohammeds’ eigen ervaringen of door de grotere sexuele uithoudingsmogelijkheden dan bij de man.  Eender waar deze opvatting vandaan komt, de vrouwelijke sexualiteit wordt zo machtig beschouwd dat ze een reëel gevaar voor de samenleving vormt.  Zoals de Islamitische civilisatie zelfbevrediging verdedigt, zo vindt diezelfde civilisatie ongeremde vrouwen de grootste uitdaging voor de mannen als ze Gods’ geboden willen volgen (want mannen hebben een merkbaar hogere religieuze last te dragen).  In deze combinatie geven hun ongeremde lusten en hun onweerstaanbare aantrekkingskracht de vrouwen een macht t.o.v. de mannen, die direct met de macht van God concurreert.   

Zo zouden de mannen de slachtoffers van de vrouwen kunnen worden en bijgevolg God in de steek laten.  En dan zou het tot een fitna (letterlijke vertaling: “beproeving”) kunnen komen, d.w.z. een maatschappelijke storing bij de gelovigen veroorzaken…  Ter verduidelijking: in het Arabisch is fitna ook de uitdrukking voor een mooie vrouw, want…“waar een man met een mooie vrouw kennis maakt, kan het tot een fitna komen… 

Als er tijdens eventuele contacten tussen ongetrouwde mannen en vrouwen fitna kan ontstaan, zo is dat zeker het geval in een huwelijk uit romantische liefde.  Het is mogelijk dat een man zo in zijn vrouw opgaat dat hij zijn plichten tegenover God zou kunnen verwaarlozen.  “Heterosexuele verstrikkingen en echte liefde zijn een gevaar die men moet bedwingen.”  De islamitische levenswijze verhindert daarom de ontwikkeling van een gevoelsbinding tussen het echtpaar.  Hun contacten worden op een minimum gebracht doordat ze gescheiden interesses (moeten) hebben: zo is arbeid en religie het domein van de man, de vrouwen bekommeren zich om het gezin en hun woning.  De vrouw eet normaal gezien niet samen met haar man, ze gaat niet samen met hem uit huis, ze is meestal eerder zijn dienstmeisje dan zijn partner.” 

Tot zover Daniel Pipes. Hij geeft hier een realistisch beeld van een levensopvatting die moeilijk nog eigenaardiger kan zijn.  Zelfs de katholieke kerk is een voorstander van de romantische liefde in het huwelijk.  Geen enkele katholieke geloofsdrager zou van de veronderstelling uitgaan dat een man, die van zijn vrouw houdt, daarmee zijn plichten tegenover God zou kunnen verwaarlozen

Bron: PI vertaling uit het Duits

Niet alleen de socialistische dictator is Tunesië ontvlucht, meer dan 3000 personen hebben  de voorbije week hun vaderland  geruild voor Italië.  Op het Siciliaanse eiland Lampedusa werd de noodtoestand uitgeroepen ; alle vluchtelingenopvangcentra zitten bomvol en de Italiaanse regering vreest dat op deze manier terroristen zich toegang tot het land verleenden. 

Het was niet moeilijk dergelijke ramptoestanden te voorspellen. We zullen niet lang moeten wachten op de golven (golven, niet wolven, corrector) uit Egypte. 

Japan telt een bevolking van zowat 130 miljoen inwoners, onder wie een honderdduizend moslims. Niet veel, maar de Japanners weten precies wat er aan de hand is in de rest van de wereld en zij wensen op alles voorbereid te zijn. Zo worden de moskeeën en hun bezoekers goed in het oog gehouden en de politie maakt zorgvuldige verslagen op over bepaalde personen. Zowel over buitenlandse als Japanse aanhangers van de godsdienst van de vrede.  

Massale immigratie zoals in Europa of Amerika is uit den boze : Japan heeft steeds zeer argwanend omgesprongen met de toegang van vreemdelingen tot zijn grondgebied.  Ook het moderne Japan blijft een gesloten gemeenschap, die alleen reeds omwille van de taal weinigen uitnodigt om er zich te vestigen. Cultuur en gebruiken verschillen compleet van andere volkeren en er bestaat een zeer strikte sociale controle. Bovendien achten Japanners zich superieur. Dat het land van de rijzende zon zijn moslims in het oog houdt, is een verheugende zaak : er zijn redenen genoeg voor.

Ray

De keuninklijke informateur Didier Reynders is goed opgeschoten. Hij zal met de partijen die de vorige regering uitmaakten, starten voor een nieuwe regering : Cd&V, Open-VLD, PS, cdH en MR. Die goede ploeg zou aangevuld worden met de N-VA.

De Zwitserse democratisch verkozen Bondspresidente Micheline Calmy-Rey  en de Portugese niet-verkozen EU-volkscommissaris Barroso drukken mekaar de hand.

De Zwitserse Nationale Raad (federaal parlement) heeft het moeilijk.  Sedert maanden is er nood aan een niet te misverstane strategie.  Tegelijkertijd wordt de EU-druk – zeg maar: chantage – verhoogd.  Dinsdag heeft Barroso de Zwitserse presidente Micheline Calmy-Rey zonder omwegen duidelijk gemaakt dat de EU zeer snel over institutionele zaken wil “onderhandelen”.  Het Alpenland met de directe democratie vindt dat niet echt zo dringend.  Calmy-Rey verklaarde intussen: “Een automatische overname van de EU-wetgeving komt voor ons niet in aanmerking.”

Het onderhandelingsprogramma “Bilaterale III” heeft vier agendapunten:

-  Zwitserland neemt de EU-richtlijnen over : modaliteiten

-  toezicht bij de omzetting der bilaterale verdragen

-  een gerechtelijke instantie ter bescherming van burgers die zich door de wetgeving benadeeld voelen

-  een arbitraire instantie die geschillen tussen CH en EU beslecht.

Zwitserland heeft meerdere eisen betreffende de institutionele mechanismen.  Het land wil een medebeslissingsrecht bij nieuwe richtlijnen, zoals het ook bij het Schengenakkoord het geval is.  Bij overname van nieuwe wetten moet er vooraf een voldoende lange termijn ingecalculeerd worden zodat de nieuwe regelingen – indien nodig – aan het volk voorgelegd kunnen worden.  Als Zwitserland een richtlijn niet wil overnemen, dan mag in geen geval het hele akkoord automatisch geannuleerd worden zoals dat bij Schengen het geval is.  Er zouden dan compensatiemaatregelen van de EU-kant ingebouwd moeten worden.  En Zwitserland wil die maatregelen voor een scheidsrechterlijke instelling kunnen aanvechten.

Deze strijdbare woorden kunnen echter niet verbloemen dat Calmy-Rey in Brussel een bolwassing kreeg.  De boodschap was duidelijk:  Zwitserland moet in actie schieten … en wel in de door de EU uitgestippelde richting.  Volgens EU-expert en politiekprofessor Dieter Freiburghaus is slechts het tijdplan nog onderhandelbaar en zullen – hoe meer tijd verstrijkt - de betrekkingen tot de EU des te bitsiger worden.  Brussel zal wel niet de situatie laten ontploffen maar wel degelijk zand tussen de raderen strooien.  Dat zou zeker investeerders en de Zwitserse economie, die op de EU aangewezen is, nadelig beïnvloeden.

Het binnenlandse front, vooral de Zwitserse Volspartij SVP/UDC, (de grootste fractie in de Nationale Raad) verzet zich hardnekkig tegen elke institutionele gelijkschakeling met de EU : “Noch een automatische overname van de EU-wetgeving, noch een scheidsrechterlijke instantie voor het bilateraal akkoord” zijn voor de SVP/UDC acceptabel.  En op de achtergrond klinkt onmiskenbaar de dreiging van een referendum.

Maar ook het linkse front roert zich.  De vakbond SGB verklaarde maandag in persconferentie dat zij niet willen dat het Europese Gerechtshof direct of indirect over hun maatregelen kan oordelen en zij wijzen bovendien ook de automatische overname van de EU-wetgeving af.  En ook zij dreigen met een referendum.

Daarmee is het dilemma voor de regering perfect: wat Brussel verlangt, zou door een referendum afgeschoten worden.  Calmy-Rey klinkt toch hoopvol: in een mededeling verklaarde ze dat men akkoord ging met  “een gezamenlijke en een co-ordinerende benadering” te beginnen.  Concreet zou dat inhouden dat de EU-farao Barroso ermee instemde dat niet louter en alleen institutionele problemen aan bod zouden komen, maar ook inhoudelijke dossiers zoals bv.  het stroomverdrag.  Dit alles in de hoop dat er, bij een gebeurlijk akkoord, ook voordelen voor Zwitserland uit de brand kunnen gered worden.  Minister van Economische Zaken, Johann Schneider-Ammann suggereerde zelfs de continuïteit van een bilateraal verdrag: een Bilaterale III.

Professor Freiburghaus ziet hierin slechts manoeuvres in de mist.  Zwitserland heeft immers al EU-recht overgenomen in het verdrag over de vrijheid van personen.  Hij vindt dat CH al te veel soevereiniteit opgegeven heeft en dat dit door de Regering niet duidelijk gecommuniceerd wordt naar de bevolking.  En de eminente professor gaat nog verder: institutionele punten zijn een grote stap, een té grote stap.  Hij is voorstander van een toetreding tot de EER, de Europese Economische Ruimte.  Hij begrijpt niet waarom de Regering niet over die piste wil discuteren.  In de EER zijn immers alle instrumenten, zoals een gerechtshof, over hetwelk de EU nu wil onderhandelen, reeds aanwezig.  Bovendien heeft dit raamakkoord zijn degelijkheid al bewezen; elke andere oplossing wijst hij af. 

Bron: 20 Min. on Line

Naar aanleiding van de vrijlating van de negen koperdieven die in de nacht van donderdag op vrijdag door de lokale politie van Halle werden ingerekend kregen wij een reactie van korpschef Johan Vanwezer. 

In de nacht van donderdag op vrijdag werden door de lokale politie van Halle, in samenwerking met een aantal omliggende politiekorpsen, negen koperdieven gevat die aan het werk waren op een bedrijventerrein in Buizingen. Deze actie verliep vlot, maar hield voor de manschappen ook de nodige gevaren in. Een heterdaad bij nacht brengt steeds risico’s met zich mee. Toch werden negen verdachten ingerekend. Er werden heel wat uren besteed aan de actie zelf, en de verdere afwikkeling van het dossier. De mannen werden in de loop van vrijdag overgebracht naar het Brusselse parket, waar ze in de vooravond voorgeleid zouden worden voor de onderzoeksrechter.
 
Vrijdagavond werden de negen mannen door de onderzoeksrechter vrijgelaten. In het dossier wenste deze geen verdere stappen te ondernemen. De mannen ontvingen wel een uitnodiging om zich aan te melden wanneer ze zouden worden gedagvaard in deze zaak. Aangezien het echter om illegalen gaat, die ook een bevel kregen het grondgebied te verlaten, lijkt een verschijning ter terechtzitting niet erg waarschijnlijk. Later die avond boden overigens drie van de negen zich reeds aan bij het politiebureau, om hun in beslag genomen voertuig op te eisen.
 
Johan Vanwezer: “Als Korpschef van de lokale politie van Halle respecteer ik uiteraard de scheiding der machten, waarop onze staat steunt. De onderzoeksrechter is onafhankelijk, en handelt als een exponent van de rechterlijke macht. Ik respecteer dan ook zijn of haar beslissing en ik kan en wil er verder geen commentaar op geven. Echter, in mijn hoedanigheid van korpschef word ik wel geconfronteerd met een grote verontwaardiging die momenteel heerst bij mezelf, en binnen mijn korps. Mijn mensen hebben uitstekend werk geleverd. Er werd op een goede manier samengewerkt met naburige korpsen, en er werd op relatief korte tijd een omvangrijk dossier samengesteld over de negen verdachten. Deze zaak was een voorbeeld van goed politiewerk. Dat de beslissing van de onderzoeksrechter in kwestie mijn politiemensen demotiveert, kan ik dan ook heel goed begrijpen.
 
Het is voor mij als korpschef niet evident om in deze omstandigheden mijn mensen telkens weer met de nodige gedrevenheid de straat op te sturen. Wetende dat ze daar de nodige gevaren moeten ondergaan, en vaak tevergeefs. Ik kan hen zelf enkel feliciteren voor het verrichte werk, en hen wijzen op de goede samenwerking. Echter, wanneer de dieven die ’s nachts op heterdaad worden betrapt de avond daarna alweer aan het loket staan met eisen, dan wordt het wel erg moeilijk. Met deze reactie wil ik de realiteit van het vervolgingsbeleid binnen ons gerechtelijk arrondissement aankaarten. Als politiemensen beseffen wij erg goed dat niet aan elk dossier gevolg gegeven kan worden. Wij erkennen ten volle de beslissingsmacht van de onderzoeksrechter. Maar wij zien ook graag de vruchten van ons eigen werk, en enige ‘rechtvaardigheid’ in de verdere behandeling van onze dossiers”.

http://www.editiepajot.com/regios/7/articles/16660

Een kiesintentiepeiling door de Waalse krant l'Avenir levert volgende resultaat op in Vlaanderen :

NVA 33%  (+ 5,2%)

SP-a 15,6%  ( + 1% ))

CD&V 12,9%  ( -4,4%)

VB 11,5%   (- 0,8%)

VLD 11,3%   ( - 1,7%)

Groen 8,3 %  ( + 1,2%)

In Wallonië zijn er weinig verschuivingen, behalve dat Ecolo iets wint en CdH van Milquet iets verliest. 

De peiling (per internet) werd uitgevoerd tussen 4 en 8 februari 2011 met 2709 deelnemers.

Sarkozy is de man voor wie wij bij de laatste presidentsverkiezingen supporterden. Hij beschikte over een hoge graad van geloofwaardigheid en zijn rechts-liberalisme bevatte een aantal elementen die ons aanspraken.  Eens in het Elysée is er niet veel overgebleven van de hoop op een andere aanpak die Sarkozy in het vooruitzicht had gesteld.  Zijn duidelijke uitspraken voor de verkiezingen,  over Turkije veranderden na enkele internationale topbijeenkomsten in een pro-Turkije standpunt voor opname in de EU.  Sedertdien is Frankrijk beurtelings pro en anti, alnaargelang de omstandigheden. Met het nodige begrip voor het verschil tussen verkiezingsbeloftes en beleid en de typisch Franse beoefening van de welsprekendheid, heeft de Franse president niet veel krediet meer.  Niet enkel bij deze verwaarloosbare blog maar veel belangrijker, ook bij menig Fransman.  Het succes van Marine Le Pen heeft naast haar duidelijke discours ongetwijfeld te maken met de ontgoocheling die vele vroegere FN-kiezers hebben opgelopen bij hun overstap naar Sarkozy.

In bovenstaand fragment worden we opnieuw geconfronteerd met een overtuigende president, die duidelijk maakt dat er een aantal zaken in de islam zijn die hij niet aanvaardt. "Nous ne voulons pas" (wij willen niet).

De Engelse vertaling is (met respect voor het werk) niet steeds honderd procent. Op 3'50" wordt "Nous sommes un pays laïque" (wij zijn een niet confessioneel land) vertaald als "We are a catholic nation).

In een toespraak deelt Sulaiman, de Egyptische vice-president, mee dat Mubarak finaal afgetreden is en hij de macht overdraagt aan het leger.  Welke rol er weggelegd is voor Suleiman is niet duidelijk.   In de loop van de dag had de president de hoofdstad al verlaten. De vreugde op het plein is groot maar daar gaat het even niet om.  Voordien zijn er 14 officiële afgevaardigden verkozen door de betogers die zullen optreden als woordvoerders. Enkelen onder hen zijn lid van de Broederschap, die blijft ontkennen dat zij de revolutie wil recupereren.  Binnenkort kan die andere halve moslim uit het Witte Huis declameren in een Shakespeariaanse rede, dat hij Egypte heeft teruggeschonken aan de Egyptenaren.

Laatste wil

.

De Franse president Nicolas Sarkozy heeft het multiculturalisme in Europa "een mislukking" genoemd. Eerder lieten de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier David Cameron zich al in gelijkaardige zin uit.  Ook onze eigen Nonkel Kruk heeft in een onbewaakt moment zich iets dergelijks laten ontvallen.

Verboden te spotten met de "taalkennis" van Oewaalse politici.  Altahans volgens een verdrietige lezer ons deze morgen liet weten. Gelukkig dat er over de taalgrens en in Bruxelles veel respect is voor de Nederlandse taal en de Vlaamse cultuur.

't Pallieterke interviewt de 75-jarige auteur en dichter Willem M. Roggeman over zijn carrière, zijn relatieve onbekendheçid in het Vlaams literaire wereldje, zijn internationale erkenning, zijn Groot-Nederlandse opvattingen en zijn visie op dit land.

"Wij zijn toch allemaal Nederlanders ? Want vergeet niet dat men altijd spreekt van "de Nederlanden".  Ook in het Engels, "the Netherlands". Maar de Vlamingen zijn een politiek dom gehouden volkje. Dat kan ook niet anders, want wij leven, nu al 500 jaar onder vreemde bezetting : Spanjaarden, Oostenrijkers, Fransen en nu de Belgen ... Want de echte Belg is Franstalig. Dat werd reeds in 1830 uitgedrukt door de eerste premier van de pas gestichte staat : "La Belgique sera Latine ou ne sera pas". En toch zijn er nog Vlamingen die vasthouden aan België. Dat moeten masochisten zijn, als je nagaat wat België de Vlamingen heeft aangedaan.  Men heeft geprobeerd het Vlaamse volk uit te roeien. Niet door hen te doden, maar door er Walen van te maken, door het Nederlands te negeren, door hen tot Franstaligen op te voeden, met als resultaat schrijvers als Maeterlinck, Verhaeren en Charles de Coster, die hun liefde voor Vlaanderen maar in het Frans moesten bezingen. Zij lijken spoken uit een taalkundige nachtmerrie.  Hopelijk komt er aan de Belgische nachtmerrie gauw een einde. Een onafhankelijk Vlaanderen zie ik echter maar als een overgangsstadium. Er moet nog een lange weg worden afgelegd om de Vlamingen en sommige Nederlanders er van te overtuigen dat we samen horen. De Walen zullen veel eerder en gemakkelijk bij Frankrijk aansluiten.  Zij zijn dan ook bewuster op politiek gebied dan de Vlamingen, die nog in de adolescentie verkeren."

Van Willem M. Roggeman publiceren wij hieronder het gedicht "de Eenhoorn huilt".

De eenhoorn huilt

De eenhoorn huilt om zoveel
eenzaamheid, midden in het bos,
verdwaald tussen onbegrip en
bijgeloof, lijdt hij zichtbaar aan
de vreemde ziekte van de mensen.

Het land dat er verkaveld bijligt,
is zijn vroegere vette naam vergeten
en droomt hoorbaar van hereniging,
van herinnering aan vroeger dagen
toen liefde en wijsbegeerte nog

als hetzelfde werden beschouwd
en de eenhoorn zijn gouden hoorn
met een gul gebaar over ons leeggoot
tot wij misselijk werden van zijn overvloed
en honger en miserie met eerbied vernoemden.

Willem M. Roggeman

(uit: Het nut van de poëzie, Uitgeverij P, 2003)

200 supermarkten, 5% marktaandeel en op termijn ook een Vlaams verdeelcentrum, dat zijn de ambities waarmee de Nederlandse supermarktketen Albert Heijn vanaf volgende maand een stormloop inzet op de Vlaamse markt.

Half maart opent de eerste Belgische vestiging op 1.500 m2 in de vroegere Van Ende-supermarkt in Brasschaat. Wellicht volgt heel snel een tweede winkel in Stabroek en ook Turnhout komt steeds nadrukkelijker in beeld. "We bekijken momenteel elke kans die zich aandient.Maar hoe sneller we in Vlaanderen een substantieel aantal winkels kunnen openen, hoe groter de slaagkansen van ons project", zegt directeur buitenlandse markten Albert Voogd.

Voorlopig worden de Belgische winkels vanuit Tilburg bevoorraad, waar momenteel 5.000 vierkante meter magazijnruimte wordt ingericht met uitsluitend Belgische producten.

In Nederland, waar Albert Heijn al maanden een bijzonder bitse prijzenslag uitvecht met concurrent Super De Boer, heeft de keten een marktaandeel van 34% .

Na 244 dagen regeringloze dagen en moeizame dovemansgesprekken, komen vandaag de Vlaamse partijen samen met informateur Didier Reynders.

Zolang de francofone liberaal aan de zijkant stond, pleitte hij voor de toepassing van artikel 35 van de grondwet, dat bepaalt dat de gewesten de bevoegdheden vastleggen die uitgeoefend worden door het overkoepelend federaal niveau. Wat daar niet in vermeld staat, is automatisch gewestmaterie.  Na zijn gesprekken met de Franstalige partijen gisteren, heeft Reynders dit voorstel laten varen. Hij opteert voor verder sleutelen en ploeteren zoals de voorbije periode. Dat ziet er hoopgvend uit.

"Er is al zoveel oewerk verrikt, dat oewillen oewij niet verloren laten gaan" zeggen de Zuiderlingen. Dus staat men opnieuw nergens, want al dat zogenaamde werk is een triest amalgaam van onduidelijkheden, halve oplossingen, toegevingen, tegenspraken en door elkeen op zijn eigen manier geïnterpreteerde voorstellen.  Reynders zal op 16 februari aan de keuning verlenging van zijn mandaat aanvragen.

Hoe lang kan men deze toestand blijven aanhouden zonder tot de enige logische conclusie te komen : het land B is een onbestuurbare fictie, we gaan het deftig opdoeken en ieder gaat zijn eigen gang.

Ray