Zijn wij echt masochisten ?
Wij beginnen er aan te twijfelen of de Vlamingen op 11 juli 1302 echt de strijd tegen het Franse ridderleger gewonnen hebben, zoals ons voorgehouden wordt. Is het écht geen fantasietje van Hendrik Conscience ?
De Fransdollen uit Brussel en Wallonië die rondzwadderen in allerlei internationale organisaties, verantwoorden hun mandaat door het land B in een zo slecht mogelijk daglicht te stellen. Dat doen ze door hun eenzijdige visie op het nationaliteitenprobleem rond te bazuinen of er fluisterend over te klappeien. Vlaanderen is de regio van de racistische ego's en al wie praat van "qu"est-ce-que-je-vous" vervult de rol van vertrapte neger.
Is er ooit een Vlaams diplomaat of mandataris in een internationale positie die de moed heeft op een objectieve manier het belgische federale model uit te leggen ? Wij vragen niet eens de "Vlaamse zaak" te verdedigen. Vlamingen in dergelijke functies zijn ALTIJD schatplichtig aan een van de drie traditionele partijen en huiveren bij de gedachte vereenzelvigd te worden met Vlaams-nationalisten, separatisten of autonomisten. Vandaar dat zij zich angstvallig hullen in het Grote Stilzwijgen. Alhoewel dit land kraakt in al zijn voegen, bezit het betonsterke fundamenten, gebaseerd op macht, geld, traditie, chantage en zwijgplicht.
De Franstaligen denken er in hun emotionele geldingsdrang goed aan te doen Vlaanderen te beladen met zware beschuldigingen. Zij gaan echter voorbij aan twee elementen :
- zij bekladden zonder dit te beseffen in eerste plaats hun geliefde vaderland, want de meeste buitenlanders hebben nauwelijks notie van het "belgische" feit. Dit land is een pakje friet, een gewaardeerde praline en een pederastenparadijs, want het symbool van de hoofdstad is een bloot kindje dat pipi doet. Herinner u de commentaren in o.m. de Britse Daily Telegraph vorig jaar tijdens de crisis over de absolute overbodigheid van dit land op het internationale plateau.
- de francofonie is lang niet zo populair bij andere landen dan de non-non tetteraars denken ; vele naties ergeren zich buitenmatig aan het Franstalige chauvinisme, de arrogante eentaligheid, de veroveringsdrang en het vele lawaai. En altijd bereid om alles en iedereen te bedelven onder kritiek. De Franstaligen zijn populair onder mekaar. C'est tout.
Vele buitenlandse correspondenten worden prima verzorgd met etentjes en andere dingen en wie diep in de buidel tast, heeft een streepje voor. Wat zal het uithalen aan een Amerikaanse krant Vlaamse standpunten uiteen te zetten via internet, als de correspondent in comme Chez Soi aan tafel schuift met de PR-verantwoordelijke van een Franstalige lobbygroep ?
Als we inderdaad afstevenen op het afserveren van het Schandland B, heeft Vlaanderen absoluut "vrienden" nodig. Dat is een obsessie waar wij niet van af te brengen zijn. Langs officiële diplomatieke weg kunnen wij onze standpunten niet aan de man brengen, zeker niet met de unitarist die nu Buza leidt. In de eentalige en eenzijdige kokers van de Franstaligen moet geprent worden, dat ze best ophouden met hun spionage praktijken. Wie optreedt zoals zij doen, mag nooit meer het argument van federale loyauteit hanteren. (Iets waar wij maling aan hebben, tussen haakjes).
En laat Bourgeois zijn mails versturen naar de buitenlanden maar laat hem in 's hemelsnaam ook de nodige kredieten apart zetten om de buitenlandse correspodenten te ontvangen zoals het hoort. Niet met een frisse Spa op een zilveren schaaltje maar u weet wel wat en hoe. En waar. Vraag het desnoods aan Eddy Merckx.
Savat







