Prinsenhofplein met standbeeld Keizer Karel
Op het Prinsenhofplein staat de maquette van het prinselijk hof. Hoewel er al torens en andere onderdelen zijn gestolen, zie je goed hoe imposant dat hof was. Je ziet dat het huis waarin eredeken Herman Vannieuwenhuyse woont, op de hoek van het Prinsenhof en de Mirabellostraat, de toegang tot dat hof was. Vandaar vertrok een brug naar de poort van het imposante kasteel.
Karel V met zijn minnares Johanna Van der Gheynst en hun dochtertje, de latere Margaretha van Parma (1522 - 1586) Schilderij van Theodoor Canneel uit 1844
'In 2000 hebben we in het boek over het prinselijk Hof ten Walle al aangegeven waar de toegangspoort ligt. Maar we hadden geen flauw idee van wat er nog zou van overschieten. Dit is fantastisch', zegt Stoops.
Op de plek waar Herman Vannieuwenhuyse tot voor kort zijn atelier had, wordt sinds enige dagen gegraven. 'Dat atelier dateerde van het begin van de twintigste eeuw. Er lag een betonnen vloer en daaronder troffen we een redelijk goed bewaard poortgebouw aan. De sporen gaan terug tot de veertiende eeuw. Je ziet de natuursteen waarmee de torens zijn gebouwd, maar ook de Doornikse blokken. Ervoor ligt de slotgracht waarover een brug lag, want het hele Prinsenhof was omringd door een wal met water. Later zijn er wel verbouwingen geweest.'
Door de sloop zie je ook de wand van een zestiende-eeuws pand, de vroegere kapel. Naast de goed bewaarde donkere poort zijn er in de hele buurt nog historische elementen die getuigen van die periode. 'Je verbeelding gaat wel even werken, de geschiedenis komt hier voorbij', zegt Gunter Stoops. 'Hier liepen de graven van Vlaanderen en later de Bourgondiërs rond, namen zoals Lodewijk van Male, Karel de Stoute, Filips de Goede en Margareta van York.'
Het Prinsenhof was van de dertiende tot de zeventiende eeuw een plaats van macht en luister. Keizer Karel bracht er zijn eerste kinderjaren door en kwam er in 1539-1540 terug om het weerspannige Gent een lesje te leren. Karel werd geboren in 1500 uit de verbintenis van Filips de Schone met Johanna van Castilië, later de Waanzinnige genaamd.
Stoops weet niet hoe het verder moet met deze vondsten. 'Wij fotograferen en leggen alles vast. We hopen vanzelfsprekend dat dit op een of andere manier kan worden bewaard.'
Bron : Het Nieuwsblad
Over Karel V (1500 - 1558) doen veel plezierige anekdotes de ronde, maar de man was was in werkelijkheid een niet bijster vrolijke persoonlijkheid, een godsdienstfanaat en een rokkenjager. Een van zijn grote verdiensten was de strijd die hij gedurende zijn regeerperiode voerde tegen de Ottomanen. Een fragment, weggeplukt bij Wikipedia :
De Ottomaanse dreiging
Van oudsher was de strijd tegen de islam en de bevrijding van Jeruzalem één van de hoofdtaken van de Rooms-Duitse keizer, maar na de laatste Kruistocht in 1270 was geen keizer daar meer aan toe gekomen. Na de val van Constantinopel in 1453 rukte het Ottomaanse leger echter steeds verder richting West-Europa en ging een bedreiging voor de Habsburgse landen vormen.
Karel werd echter niet alleen vanuit het keizerschap tot de bestrijding van de Ottomanen geïnspireerd: als koning van Aragon voerde hij namelijk ook de titel koning van Jeruzalem en ook van de Bourgondische hertogen had hij een ridderlijk kruistochtideaal geërfd. Karel had dit tot uitdrukking gebracht in zijn embleem en motto. Tot een herovering van Jeruzalem zou het nooit komen, het tot staan brengen van de Ottomaanse expansie zou al meer dan genoeg inspanningen vergen.
Met de slag bij Mohács in 1526 veroverde sultan Süleyman I grote delen van het koninkrijk Hongarije (daarbij sneuvelde de zwager van Karel, Laos II, koning van Hongarije) en in 1529 rukte hij zelfs op tot voor de poorten van Wenen. Deze aanval kon door Karels broer Ferdinand vrijwel geheel zelfstandig worden afgeslagen. Karel streed op dat moment in Italië met zijn troepen tegen Frankrijk. In 1532 deed de sultan wederom een poging om Wenen te veroveren, maar dit keer bracht Karel een leger van 80.000 man op de been, waarop het Ottomaanse leger zich terugtrok.
De verovering van Tunis door keizer Karel V in 1535
De Ottomaanse sultan veroverde in 1529 Algiers en in 1534 Tunis en ging bovendien militaire steun geven aan de Barbarijse zeerovers, die nu vanaf de Noord-Afrikaanse kust de handel op de Middellandse zee bedreigden, Spaanse schepen overvielen en de kusten van Karels Spaanse en Italiaanse gebieden plunderden. Aan het hoofd van een legermacht van ca. 60.000 man kon Karel V in 1535 de vloot van de sultan vernietigen (en zo de befaamde Barbarossa op de vlucht doen slaan). Vervolgens wist hij na een korte belegering van de vesting La Goletta op 14 juli 1535 de stad Tunis weer op de Ottomanen te veroveren. Hiermee was de rust aan het zuidelijk front voorlopig hersteld.
In 1541 laaide de strijd in Hongarije weer op en in 1543 sloot sultan Süleyman I bovendien een informele coalitie met de Franse koning Frans I. Gezamenlijk voerden zij daarop een aanval uit op Nice, een strategische havenstad in handen van Karels bondgenoot, hertog Karel III van Savoye. Deze strijd op vele fronten noopte Karel om in 1547, samen met zijn broer Ferdinand als koning van Hongarije, en tegen een jaarlijkse tribuutbetaling van 50.000 dukaten, een wapenstilstand voor 5 jaar met de sultan te sluiten. In deze overeenkomst werd Karel niet als keizer, maar slechts als koning van Spanje aangeduid, aangezien de sultan zichzelf, hoewel hij geen christen was, toch als opvolger van de Byzantijnse keizers en daarmee als de enige ware caesar zag.
Wurlitzerdromen
2 reacties op dit bericht
Lolita
Eén