Aanrijding in Moscou

De Oost-Vlamingen en zeker de Gentenaars weten dat Moscou niet die verre, koude stad in het Oosten is, maar een Gentse wijk. Christophe van Rompaey en zijn ploeg hebben er een film opgenomen met o.m. Barbara Sarafian, Johan Heldenberg, e.v.a.
Een banale aanrijding op het parkeerterrein van de Colruyt aan de rand van Gent gooit het leven van de 41-jarige huismoeder Matty helemaal overhoop. Ze krijgt een vlammende ruzie met de 29-jarige Johnny over de aansprakelijkheid van het ongeval. En tijdens die ruzie slaat de liefdesvonk over. En dat is meteen het begin van een romantisch verhaal vol drama en humor. De Vlaamse actrice Barbara Sarafian speelt de rol van Matty. “Toen ik het scenario las, was ik meteen verkocht,” zegt ze, “Matty is een vrouw die verscheurd is, niet alleen door de keuze die ze moet maken tussen twee mannen, maar ook door het leven zelf en welke richting haar leven uit wil. Het gaat over echte mensen en de onderhuidse spanningen en frustraties die aan de oppervlakte komen. Dat levert emotioneel spektakel op.” “Aanrijding in Moscou” wordt volledig gedraaid in Ledeberg en Gentbrugge. En door het decor rijdt de Tram 4 naar Moscou. Gentenaars maken al generaties lang grapjes over het feit dat ze een tram hebben die naar Moscou rijdt. Daar kunnen ze in Antwerpen niet tegenop. Barbara Sarafian woont op nauwelijks 200 meter van de set. “Ledebergenaars zijn een ras apart en dat trekt scenaristen aan,” lacht ze, “Toch is dit geen film over het leven in Ledeberg. Het thema, de liefde en alle perikelen daarrond, is heel universeel en herkenbaar. Maar in plaats van alleen maar risicoloos herkenbaar te zijn hebben de schrijvers gekozen voor een originele invulling: de authenticiteit van het minder verfijnde leven in een volkse buurt.” (vrij naar Leo Bonte in ‘De Standaard’, van 18/19 augustus) 
http://www.zone09.be/film/detail/nl/12867/Aanrijding%20in%20Moscou.html
Juffrouw Ellen






2 reacties op dit bericht
Met den tram naar Moscou.
Ik ben er zelfs opgegroeid, heb er mijn eerste vrouw ontmoet, ben er getrouwd en verhuisd.
Dan kwamen de eerste woestijnbewoners, die pasten zich aan, kochten de buurtwinkels op.
Dreven handel en kweekten als konijnen.
Onze vrouwen kregen de raad om de pil te nemen en niet voor kinderen te zorgen, we waren met teveel op deze wereld, zo kregen we als raad om deze nieuwkomers in raad en daad bij te staan.
Hun eerste kweek daar was niets mis mee, die deden het werk die wij niet meer moesten doen.
De derde generatie, eisen hier de plaats op, die vroeger mijn speelgebied was, werken niet, trekken steun, willen hier niets meer te maken hebben van wetten en regels en hebben van de post een erkende moskee gemaakt, met detaalde imaan erbovenop.
Ik vraag mij af wat er nog rest van de Deken en zijn kerk?
Zelfs den tram zijn nummer is veranderd van nr.1 naar nr.4.
Naar de vierde colone, mischien?
naamsverandering !