De hardste noot om te kraken in het conflict in het Nabije Oosten is het probleem van de Palestijnse vluchtelingen. Israël weigert hun terugkeer, bij de Arabische broeders zijn ze evenmin geliefd.
Van de vele problemen, die sinds decennia het Nabije Oosten belasten, is het lot van de Palestijnse vluchtelingen waarschijnlijk het moeilijkst op te lossen. Hun zogenaamd terugkeerrecht doet de temperatuur bij de vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit zodanig stijgen, dat er meestal zelfs niet over gesproken wordt. Het gaat concreet om ca. 5 miljoen mensen, die nergens welkom zijn.
In 1948 kwam het na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël tot de eerste oorlog in het Nabije Oosten en tot de Nakba (betekenis: ramp of catastrofe): ca. 700.000 Palestijnen verlieten hun thuis in het huidige Israël, vrijwillig, uit angst, of werden verdreven. Maar allen geloofden dat het slechts tijdelijk zou zijn. Zodra de Arabische coalitietroepen het Israëlische leger zouden overwonnen hebben, konden ze terug naar huis, zo dachten ze toch. Maar het kwam nooit zover.
20 jaar later, in 1967, herhaalde zich de Arabische nederlaag en 300.000 Palestijnen ontvluchtten de westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogte, die door Israël bezet werden.
In 1973 probeerden de Arabische troepen het nog een keertje met hetzelfde resultaat. En omdat een vredesoplossing tussen de Palestijnen en de Israëli’s sindsdien niet gevonden werd, wachten de overlevenden en de nakomelingen van beide vluchtelingengolven nog steeds in kampen in Libanon, Jordanië, Syrië, op de westelijke Jordaanoever en op Gaza. Zij krijgen financiële en humanitaire hulp van de UNRWA, een organisatie van de UNO.
Apartheid in Libanon
In Jordanië vormen de ca. 2 miljoen Palestijnen bijna 1/3 van het totale bevolkingsaantal. De meesten hebben de Jordaanse nationaliteit en zijn maatschappelijk geïntegreerd en aanvaard. In Syrië daarentegen zijn ze stateloos, hebben geen kiesrecht, maar kunnen wel werken en een woning kopen. De vluchtelingen in de Libanese kampen zijn er het slechtst aan toe. Ook zij zijn stateloos en mogen bepaalde beroepen, zoals advocaat, arts en ingenieur niet uitoefenen. Ze hebben weinig perspectieven.
Israëli’s en Arabieren hebben schrik van de vluchtelingen
Dat landen zoals Syrië en Libanon de Palestijnen hun nationaliteit niet willen verlenen, heeft verschillende redenen. Officieel willen ze hiermee de verdrijving uit Israël niet legitimeren en betonneren. Officieus hebben ze gewoon angst dat hun groot aantal het binnenlandse politieke evenwicht in de war zou kunnen sturen. Vooral in Libanon is die angst heel groot omdat hun toestroom het sowieso al delicate evenwicht tussen christenen, soenniten en sjiieten nog meer op de helling zou kunnen plaatsen, een problematiek die trouwens ook als basis van de burgeroorlog van 1975 tot 1990 gold.
Zonder vaderland, zoals vroeger de Joden
Het is de tragische ironie van de geschiedenis dat de vestiging van de staat Israël miljoenen Joodse vluchtelingen voor het eerst een waardevol leven in vrijheid gaf en tegelijkertijd een ander volk, de Palestijnen, tot vluchtelingen maakte. Zoals de Joden hen voordeden, zo dromen zij van een terugkeer naar hun vaderland, dat ze nog nooit met eigen ogen aanschouwd hebben. Als we de vooruitgang in het vredesproces als barometer nemen, is het zeer goed mogelijk dat ze nog heel lang op de vervulling van hun droom zullen moeten wachten.
Om dezelfde reden wijst Israël het terugkeerrecht af. 5 miljoen bijkomende Palestijnen zou het einde van het Joodse karakter en aard van het land betekenen. Volgens de zgn. “Palestine Papers”, diplomatische geheime documenten – resultaat van tien jaar vredesonderhandelingen -, zou Israël een symbolisch aantal van 10.000 vluchtelingen voorgesteld hebben, die in de loop van tien jaar zouden mogen terugkeren. De anderen zouden een “genereuze schadeloosstelling” krijgen, zoals men kan nalezen in de memoires van de vroegere Israëlische premier Ehud Olmert. De toenmalige Palestijnse onderhandelaar Mahmud Abbas zou het hiermee in grote lijnen eens geweest zijn.
Tegelijkertijd wordt in die documenten duidelijk gemaakt dat de Palestijnse Autoriteit zelf geen mogelijkheid ziet de vluchtelingen in een toekomstige onafhankelijke staat Palestina op te nemen. Resten dus nog de andere Arabische buurlanden. Hun houding tegenover de vluchtelingen (met uitzondering van Jordanië) getuigt van weinig bereidheid hen voor altijd te laten inburgeren. Het is opvallend dat Israël veel gastvrijer was tegenover haar diasporaslachtoffers.
Bron: 20 Min.online
(wordt vervolgd)
4 reacties op dit bericht
Savat
Zou die illegale soms stemmen op de PS? alhoewel in een normaal land zo een illegale niet kan stemmen én niet kan verblijven weet men maar nooit met die bende van PS, als ze die illegaal dadelijk het land uit geflikkerd hadden dan leefde die zwarte nu nog, maar ja, die zwarte zal wel niet voor de PS gekozen hebben, dus niet interessant?
Rene
Dus,het gaat wel vanzelf !
Nahollen heeft toch zin .
Weet U het al ?
Indien er daar iemand eventueel nare conclusies ZOU uit trekken, dan is dat zijn/haar probleem, doch... zachtgevoelig als Fikken is,