Verschillende gewezen staats- en regeringsleiders, onder wie de belgische ex-premier Guy Verhofstadt, pleiten voor een "New Deal" die de eurozone moet helpen uit de crisis te geraken. Zo'n New Deal moet meer nadruk leggen op investeringen dan op besparingen. De middelen voor die investeringen moeten komen uit Europese obligaties.
Yanis Varoufakis, het hoofd van het departement Politieke Economie aan de Universiteit van Athene, en de Britse econoom en Labourpoliticus Stuart Holland namen het initiatief voor de tekst. Belangrijker is wie de oproep ondertekende. Naast Verhofstadt gaat het om de gewezen premiers Giuliano Amato (Italië), Michel Rocard (Frankrijk) en de voormalige Portugese president Jorge Sampaio.
De heren gebruiken de politieke term van de Amerikaanse president Franklin Roosevelt, die na de Grote Depressie van de dertiger jaren uitpakte met een New Deal om de diepe crisis te bestrijden. Door hier te klikken, krijgt u een omstandige maar begrijpbare uitleg over de maatregelen die Roosevelt trof.
Dit is wel iets totaal anders dan wat de heren gebuisde ex-premiers orakelen. Roosevelt genoot bovendien het vertrouwen van de Amerikaanse publieke opinie. Verhofstadt heeft na 2 termijnen als premier de spaarcenten die er waren verbrast, bralbeloftes over honderdduizenden extra jobs gedaan en er niets van terecht gebracht. Hij was de premier die met allerlei dubieuze goocheltrucs begrotingen in evenwicht bracht door activa te verkopen eind december tegen applausprijzen en ze in januari te huren tegen schandalig hoge voorwaarden. De molenwiekende en tierende man leek vaak een kruising tussen Baron von Münchhausen en Pinocchio. Intussen bleef hij aan het roer door de franstalige vragen en eisen geruisloos in te willigen. Niet te verwonderen dat de Walen verlekkerd zijn op deze wandelende Nachtmerrie.
Nu probeert hij zich te profileren als een tweede Franklin Delano Roosevelt. Zijn New Deal is simpel : geld uit de zakken van de burgers kloppen in ruil voor Euro-obligaties waarvan niemand durft zeggen, behalve enkele halfgare roepers die nog nooit een noemenswaardige beleidsdaad hebben gesteld, dat ze ooit kunnen terugbetaald worden. Putten graven om oude putten een beetje te delven. Wie trapt in de beloftes van deze charlatans ?
Trouwens Dweil van Rompuy heeft een gelijkaardige obsessie : een Euro-belasting. Die is nog dwingender dan obligaties, want daar kan je als burger niet aan ontsnappen, tenzij je illegaal bent.
Dat is wellicht hét statuut waar wij moeten naar streven om te overleven in dit enge Fantasialand, gedomineerd door halve garen en hele geflipten : onderduiken en illegaal worden.
Ray
5 reacties op dit bericht
VOOR JOHAN
We wensen je een spoedig herstel zodat je weer vlug kunt rijmen en dichten en zo ons Vlaams gemoed weer verlichten.
succes.
Dank u voor de steun die wij langs de blog kunnen geven
Groeten,joos.
Voor Johan
Hartelijk dank...
Duimen maar, lieve Angeltjesvriendinnen en beste Angeltjesvrienden, op de GUNSTIGE afloop.