De hardste noot om te kraken in het conflict in het Nabije Oosten is het probleem van de Palestijnse vluchtelingen. Israël weigert hun terugkeer, bij de Arabische broeders zijn ze evenmin geliefd.
Van de vele problemen, die sinds decennia het Nabije Oosten belasten, is het lot van de Palestijnse vluchtelingen waarschijnlijk het moeilijkst op te lossen. Hun zogenaamd terugkeerrecht doet de temperatuur bij de vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit zodanig stijgen, dat er meestal zelfs niet over gesproken wordt. Het gaat concreet om ca. 5 miljoen mensen, die nergens welkom zijn.
In 1948 kwam het na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël tot de eerste oorlog in het Nabije Oosten en tot de Nakba (betekenis: ramp of catastrofe): ca. 700.000 Palestijnen verlieten hun thuis in het huidige Israël, vrijwillig, uit angst, of werden verdreven. Maar allen geloofden dat het slechts tijdelijk zou zijn. Zodra de Arabische coalitietroepen het Israëlische leger zouden overwonnen hebben, konden ze terug naar huis, zo dachten ze toch. Maar het kwam nooit zover.
20 jaar later, in 1967, herhaalde zich de Arabische nederlaag en 300.000 Palestijnen ontvluchtten de westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogte, die door Israël bezet werden.
In 1973 probeerden de Arabische troepen het nog een keertje met hetzelfde resultaat. En omdat een vredesoplossing tussen de Palestijnen en de Israëli’s sindsdien niet gevonden werd, wachten de overlevenden en de nakomelingen van beide vluchtelingengolven nog steeds in kampen in Libanon, Jordanië, Syrië, op de westelijke Jordaanoever en op Gaza. Zij krijgen financiële en humanitaire hulp van de UNRWA, een organisatie van de UNO.
Apartheid in Libanon
In Jordanië vormen de ca. 2 miljoen Palestijnen bijna 1/3 van het totale bevolkingsaantal. De meesten hebben de Jordaanse nationaliteit en zijn maatschappelijk geïntegreerd en aanvaard. In Syrië daarentegen zijn ze stateloos, hebben geen kiesrecht, maar kunnen wel werken en een woning kopen. De vluchtelingen in de Libanese kampen zijn er het slechtst aan toe. Ook zij zijn stateloos en mogen bepaalde beroepen, zoals advocaat, arts en ingenieur niet uitoefenen. Ze hebben weinig perspectieven.
Israëli’s en Arabieren hebben schrik van de vluchtelingen
Dat landen zoals Syrië en Libanon de Palestijnen hun nationaliteit niet willen verlenen, heeft verschillende redenen. Officieel willen ze hiermee de verdrijving uit Israël niet legitimeren en betonneren. Officieus hebben ze gewoon angst dat hun groot aantal het binnenlandse politieke evenwicht in de war zou kunnen sturen. Vooral in Libanon is die angst heel groot omdat hun toestroom het sowieso al delicate evenwicht tussen christenen, soenniten en sjiieten nog meer op de helling zou kunnen plaatsen, een problematiek die trouwens ook als basis van de burgeroorlog van 1975 tot 1990 gold.
Zonder vaderland, zoals vroeger de Joden
Het is de tragische ironie van de geschiedenis dat de vestiging van de staat Israël miljoenen Joodse vluchtelingen voor het eerst een waardevol leven in vrijheid gaf en tegelijkertijd een ander volk, de Palestijnen, tot vluchtelingen maakte. Zoals de Joden hen voordeden, zo dromen zij van een terugkeer naar hun vaderland, dat ze nog nooit met eigen ogen aanschouwd hebben. Als we de vooruitgang in het vredesproces als barometer nemen, is het zeer goed mogelijk dat ze nog heel lang op de vervulling van hun droom zullen moeten wachten.
Om dezelfde reden wijst Israël het terugkeerrecht af. 5 miljoen bijkomende Palestijnen zou het einde van het Joodse karakter en aard van het land betekenen. Volgens de zgn. “Palestine Papers”, diplomatische geheime documenten – resultaat van tien jaar vredesonderhandelingen -, zou Israël een symbolisch aantal van 10.000 vluchtelingen voorgesteld hebben, die in de loop van tien jaar zouden mogen terugkeren. De anderen zouden een “genereuze schadeloosstelling” krijgen, zoals men kan nalezen in de memoires van de vroegere Israëlische premier Ehud Olmert. De toenmalige Palestijnse onderhandelaar Mahmud Abbas zou het hiermee in grote lijnen eens geweest zijn.
Tegelijkertijd wordt in die documenten duidelijk gemaakt dat de Palestijnse Autoriteit zelf geen mogelijkheid ziet de vluchtelingen in een toekomstige onafhankelijke staat Palestina op te nemen. Resten dus nog de andere Arabische buurlanden. Hun houding tegenover de vluchtelingen (met uitzondering van Jordanië) getuigt van weinig bereidheid hen voor altijd te laten inburgeren. Het is opvallend dat Israël veel gastvrijer was tegenover haar diasporaslachtoffers.
Bron: 20 Min.online
(wordt vervolgd)
7 reacties op dit bericht
achteraf bekeken,
Zou dit allemaal geen opgezet spel zijn, wie voordien had al ooit van DSK gehoord, plots is de man een wereldster, van viespeuk tot martelaar, als verkiezingsstunt kan dit "sociaal onrecht" toch tellen zekerst.
Decadentie
Zijn dat niet dezelfden die tegen Berlusconi tekeer gingen?
Verderbreiend...
Plaats van het gebeuren: een boerencaffeetje, zo'n kwartier nà het einde van de Zondagshoogmis.
De deur gaat open, en de binnengekomene zegt luidop: "Bekijkt dat eens hier:... aan de ène kant zitten er een bende kl***zakken, en aan de àndere kant zit het stampvol met venten die hun wijfkens bedriegen" !!!
Deze uitspraak vondt er daar ééntje schandalig, sprong recht en riep: "Hoe durf jij beweren dat ik mijn vrouw zou bedriegen (?)... 'k heb in héél mijn leven haar nooit ofte nimmer bedrogen" !
Die "laatste binnenkomer" was niet op de tong gevallen, en antwoordde eenvoudig: "Dat is best mogelijk wat jij verteld, doch... indien jij nog nooit jouw vrouw eens bedrogen heeft... wel, zet je dan aan de kant van de kl***zkkn"
Met voorafgaand gemeend excuus tegenover de dames die eventueel een paar nieuwe schoenen zouden dragen met een maatje-tè-klein om de indruk te hebben van kleine voetjes te hebben -> ja, Fikken is "au fond" toch een tikkeltje hoofs.
Volledig juist...
Het is normaal dat men zich kan verkneukelen als zoiets gebeurt bij een adept van een partij dat we beschouwen als "politiek tegenstander".
Dat die politieke tegenstander, ook nog als "schatrijke" zich opwerpt als grote vertegenwoordiger van de...
"verworpenen des aarde", geeft ons dan toch een beetje de verdenking van penisnijd omwille van zijn fortuin.
Maar toch wordt nù bewezen dat "rijk zijn" ook veel positieve nut heeft: Denk maar eens dat U-zelf (als "ei-zo-na arme luis") in hetzelfde schuitje zou terechtkomen... Wat er zich vooraf afgespeeld heeft, weten we eigenlijk niks in het bijzonder, doch, laten we het zo stellen: Op één of ànder manier krijgt men de paplepel in de mond gestopt om eens flink nààst de pot te piessen - - - Gecombineerd met een eigen zwak moment + het feit dat het, (normaal gezien) maar éénmalig zou zijn en in de intimiteit van een kamer zou gebeuren... dàn moet men al gebetonneerd in de schoenen staan om zulk "extratje" niet te benutten. - - - ét voilà...
MAARRR dàn breekt het los: "Vogeltje, gij zijt gevangen, in een kooitje zult gij hangen"... het toetje blijkt opgezet spel te zijn, men wordt aangeklaagd wegens verkrachting en men KAN ABSOLUUT NIET bewijzen dat die aanklacht vals is OMDAT de nodige centen ontbreken om een detective te betalen die eens grondig de omgeving van dat "lief dingetje" uit te pluizen.
Dàt had die rijke stinkerd wél, en hij kon het zich zelfs veroorloven om ... een tolk te vinden die het negergebrabbel-dialect kon vertalen (gsm-gesprekken met haar misdadige vriend).
Wie van ons, zou (in zo'n eventueel geval) zelfs maar iemand kunnen vinden om het berbers om te zetten in beschaafde taal, afgezien van het feit dat men éérst zou moeten weten dat er al gsm-verkeer geweest was ?... niemand toch ?
Tot besluit nog een opmerking dat ik vroeger eens hoorde in de herberg: " 'k Heb veel vijven zo-maar op de vrouw-af gevraagd om met mij tussen de lakens te kruipen; dikwijls een flinke lap tegen de oren gekregen, maar... 'k toch ook veel "voor niks"* dikke vissen gevangen".
*) Westvlaams voor GRATIS
ff wachten
Dat het huisarrest opgeheven werd lag ook in de lijn van normale verwachtingen. Persoonlijk denk ik dat DSK eens hij voor de jury zit wel eens veel hardere noten zal moeten kraken als het kamermeisje nu moest doen. Op het ogenblik dat zij wordt opgeroepen als getuige weten we of ze gezwicht is voor grof geld of niet.
Nog even wachten dus.
Mondjesmaat