De gespeelde bescheidenheid van Herman van Rompuy


Herman Van Rompuy heeft in de aanpak van de eurocrisis tot op heden niet zo’n beste beurt gemaakt. Vorige week had hij een Europese top belegd en aangekondigd, maar Angela Merkel had er geen zin in en dus werd het spoedberaad verschoven naar latere datum (21 juli). “Het incident illustreerde nog eens dat Van Rompuy een gewone voorzitter is van een college en geen president of baas van de Europese Unie. Wat ook nooit de bedoeling is geweest”, schrijft Carla Joosten (Elsevier, 16.07.11). De Europaverslaggever herinnert er aan dat Tony Blair zich had kandidaat gesteld voor het ambt, maar dat ging niet door omdat de Britse oud-premier teveel presidentiële uitstraling zou hebben. En dus werd het “een Belgische premier van wie velen Europa nog nooit hadden gehoord. Haiku-Herman kreeg pas bekendheid toen hem in het Europese Parlement werd toegegooid dat hij de uitstraling had van een bankbediende en het charisma van een natte dweil…”
Dat belet niet dat Van Rompuy zich gedraagt als een volwaardig president of Europese zonnekoning. Zijn eigenwaan en zelfingenomenheid worden in Europese kringen op ongeloof en spot onthaald. In de conformistische eurofiele pers in dit land zal je daar weinig over vernemen, maar in het buitenland winden ze er geen doekjes om. Mark Grammens (Journaal, 14 juli 2011) schetst aan de hand van buitenlandse commentaren een allesbehalve fraai portret van de man.
“Genadeloos en zeer ambitieus, zijn bureau ligt vol geslepen messen”, schrijft De Volkskrant. Volgens Caroline de Gruyter (Brussels correspondent van NRC-Handelsblad) is de bescheidenheid van Van Rompuy “deels gespeeld”. Hij is formeel slechts “voorzitter van de Europese Raad”, maar op zijn kaartjes en briefpapier staat “European Council”, met daaronder “The President”, naar het voorbeeld van de briefhoofden van Barack Obama. “Iemand die niet geeft om status, laat zoiets niet drukken”, aldus De Gruyter, want Van Rompuy is geen president.
Grammens vertelt hoe Van Rompuy niet alleen een wedde van drie tot vier keer die van een Belgisch eerste minister opstrijkt, maar bovendien zwaar strijd leverde om - net als Barosso - niet 22 maar 40 persoonlijke medewerkers te krijgen. “Waar die bijkomende persoonlijke medewerkers voor nodig zijn, weet niemand, maar Van Rompuy wil niet onderdoen voor Barroso.” En het wordt nog gekker. “Wekenlang heeft Van Rompuy een gevecht gevoerd met Barroso, en hun beider medewerkers nota’s laten schrijven, over de tafelschikking bij ontmoetingen met vreemde regerings- en delegatieleiders. Zit Obama straks tegenover Van Rompuy of tegenover Barroso? De ruzie is beslecht met een compromis op z’n Belgisch: Van Rompuy en Barroso zitten naast elkaar en recht tegenover hen zit hun gast, echter wel precies in het midden, zodat het linkeroog van de gast naar de een kijkt en het rechteroog naar de ander”, zo onthult De Volkskrant (25.06.11) met de nodige spot.
Tot slot wijst Grammens er nog op dat Van Rompuy - die de Europese Unie ooit bestempelde als “een dam tegen de Vlaamse autonomiegedachte” - op het Europese forum koppig weigert Nederlands te spreken. Terwijl de Portugees Socrates, de Deen Rasmussen, de Pool Kaczynsky en uiteraard Berlusconi, Merkel, Brown, Chirac en Zapatero consequent hun eigen moedertaal spraken en spreken. Van Rompuy doet dat niet. Hij bezigt steevast een soort houthakker-Engels. Of Frans. Waarmee hij het vooroordeel bevestigt dat België - en zeker Brussel - Franstalig is en dat het Nederlands - naar de illustere woorden van kardinaal Suenens - een minderwaardige taal is. Een taal voor keuterboeren, niet geschikt voor internationale fora.
Dat is Herman Van Rompuy: de kikker uit de fabel van Jean de La Fontaine, die zich wil opblazen tot het formaat van een os en uiteindelijk uit elkaar spat van pretentie. Een klein, onbetekenend mannetje dat enkel voorzitter mocht worden omdát hij dat is…
Bron : VB











1 reactie op dit bericht
Sprookjes zijn lessen.
Om wie de snelste auto rijdt
Het grootste huis.De verste reis
Ach,is dat allemaal wel wijs ?
Jean de La Fontaine