Woensdag 24 januari 2007
Eindelijk weer internetmogelijkheden.
Nou het is alwer een hele tijd sinds ons laatste bericht.
We zijn zondag in Gambia aangekomen. Het wordt teveel om allemaal in een keer op te schrijven daarom nu het tweede gedeelte.
Nadat ik het bericht kreeg dat er een originle homokineet gevonden werd in Nouachot en ik de monteur geld gegeven had zijn we per taxi naar de vissershaven gegaan.
Dat was een hele belevenis, auto's zowel wrakken als nieuwe kriskras door elkaar rijden om mensen geiten en andere obstakels heen.
Eenmaal in de vissershaven waren sommige boten vis aan het uitladen, anderen kwamen net binnen. De bootjes worden met mankracht naar binnen gehaald, hiervoor gebruiken ze mankrachten gebruiken 2 boomstammen.
Dus stukje erop rollen en boomstam verplaatsen, en dan weer de boor naar voren duwen etc.
We hebben die avond vis gebakken en natuurlijk hadden we weer teveel dus heeft Guus een hollandse backpacker meegegeten.
We waren net klaar met eten toen een Frans circusgezelschap terugkwam van hun gratis voorstelling in de stad.
Genoeg vis over voor hun, ze waren erg blij dat ze niet meer hoefden te koken.
In de ochtend zijn Anita en ik naar de garage vertrokkenwaar we 20 minuten moesten wachten tot Bouba de monteur/eigenaar terug was.
Aan hem onze rijplaten verkocht voor 2000 ouquija zoiets van rond de zes euro, de rekening betaald en terug naar de camping, onderweg hoorde we nog steeds et bekende takke takke geluid.
Klaas nog eens laten proefrijden en hij constateerde hetzelfde, Olivia naar Bouba laten bellen en we moesten maar terug gaan en Klaas laten vertalen wat het probleem was.
Alles ingepakt ook Guus die mee zou rijden tot St.Louis in Senegal maar op weg naar de garage hoorden we het geluid niet meer dus op hoop van zegen richting Senegal.
Langzaam aan veranderde de omgeving, het zand werd minder hier en daar was er wast verdord gras en enkele bomen, het vee naast en op de weg werd steeds meer.
Rond 16.30 kwamen we in Rosso aan en ergens langs de weg zou een afsplitisng zijn naar Diama.
Na wat navragen vonden we de weg naast een taxi standplaats, het was nog 100 km tot aan de grens, een klein uurtje zou je denken.
Nou hier niet dus de weg/piste liep dwars dooreen natuurpark heel mooi, met enkele fotostops en politiecontroles arriveerden we rond 20 uur aan de grens.
De Mauritanische beambte vroeg 40 euro voor elke persoon 10 euro, nee was ons antwoord want alles was al betaald.
Nou dan moesten we de nacht maar daar overnachten en daar we ons al ingesteld hadden op de Afrikaanse cultuur.
Begon Anita een bonensalade te maken,Klaas verkende de omgeving en Guus en ik onderzochten onze slaapplaats.
Dit alles verliep in een gemoedelijke sfeer en in feite is het een spelletje dat ze waarschijnlijk uit verveling spelen, krijgen ze geld dan is dat meegenomen, krijgen ze het niet dan hebben ze wat vertier.
We vleiden ons neer op het tapijtje naast de ambtenaren, deze serveerden ons een kop thee, we babbelden wat en na een half uurtje mochten we gaan maar niet voordat Anita en Klaas ook kwamen drinken.
Op naar de Senegalese douane en voorbereid op corruptie besloten we dat ik alleen zou gaan met alle paspoorten.
Daar ik geen frans spreek en me dan makkelijk van de domme kon houden, ook hier weer 10 euro p.paspoort en in mijn beste engels begon ik te tieren.
Hoe corrupt ze hier waren en dat al dat vragen naar geld en cadeaus me de keel uit kwam, de man keek me niet aan pakte zijn stempel en ik vertrok zonder te betalen naar de volgende beamte.
Oh, oh, big problems de car was older dan zes jaar en hij kon ons alleen het benodigde douane materiaal geven als we een convooi van 425 euro aanvaarden.
Mijn antwoord was nee, ik ken de weg, goed dan 225 euro voor een gids, nee ook niet nodig.
Zijn volgend vraag was; wat can you pay anders moeten jullie wachten tot morgen de chief komt.
Oke, de auto naast het kantoor geparkeerd onze kookspullen uitgehaald, koffie gezet, Guus een bed voorin gemaakt en de nacht met ons vieren in de auto geslapen.
Hier had de beambte niet op gerekend en s'morgens biechtte hij op dat hij zich toch wel zorgen had gemaakt.
Had het spelletje nog wat getrokken tot 11 uur vooordat we het juiste bedrag van 80 euro konden betalen en aan onze weg door Senegal konden beginnen.
Wordt vervolgd, veel groetjes van Klaas,Anita en Tiny.
We zijn zondag in Gambia aangekomen. Het wordt teveel om allemaal in een keer op te schrijven daarom nu het tweede gedeelte.
Nadat ik het bericht kreeg dat er een originle homokineet gevonden werd in Nouachot en ik de monteur geld gegeven had zijn we per taxi naar de vissershaven gegaan.
Dat was een hele belevenis, auto's zowel wrakken als nieuwe kriskras door elkaar rijden om mensen geiten en andere obstakels heen.
Eenmaal in de vissershaven waren sommige boten vis aan het uitladen, anderen kwamen net binnen. De bootjes worden met mankracht naar binnen gehaald, hiervoor gebruiken ze mankrachten gebruiken 2 boomstammen.
Dus stukje erop rollen en boomstam verplaatsen, en dan weer de boor naar voren duwen etc.
We hebben die avond vis gebakken en natuurlijk hadden we weer teveel dus heeft Guus een hollandse backpacker meegegeten.
We waren net klaar met eten toen een Frans circusgezelschap terugkwam van hun gratis voorstelling in de stad.
Genoeg vis over voor hun, ze waren erg blij dat ze niet meer hoefden te koken.
In de ochtend zijn Anita en ik naar de garage vertrokkenwaar we 20 minuten moesten wachten tot Bouba de monteur/eigenaar terug was.
Aan hem onze rijplaten verkocht voor 2000 ouquija zoiets van rond de zes euro, de rekening betaald en terug naar de camping, onderweg hoorde we nog steeds et bekende takke takke geluid.
Klaas nog eens laten proefrijden en hij constateerde hetzelfde, Olivia naar Bouba laten bellen en we moesten maar terug gaan en Klaas laten vertalen wat het probleem was.
Alles ingepakt ook Guus die mee zou rijden tot St.Louis in Senegal maar op weg naar de garage hoorden we het geluid niet meer dus op hoop van zegen richting Senegal.
Langzaam aan veranderde de omgeving, het zand werd minder hier en daar was er wast verdord gras en enkele bomen, het vee naast en op de weg werd steeds meer.
Rond 16.30 kwamen we in Rosso aan en ergens langs de weg zou een afsplitisng zijn naar Diama.
Na wat navragen vonden we de weg naast een taxi standplaats, het was nog 100 km tot aan de grens, een klein uurtje zou je denken.
Nou hier niet dus de weg/piste liep dwars dooreen natuurpark heel mooi, met enkele fotostops en politiecontroles arriveerden we rond 20 uur aan de grens.
De Mauritanische beambte vroeg 40 euro voor elke persoon 10 euro, nee was ons antwoord want alles was al betaald.
Nou dan moesten we de nacht maar daar overnachten en daar we ons al ingesteld hadden op de Afrikaanse cultuur.
Begon Anita een bonensalade te maken,Klaas verkende de omgeving en Guus en ik onderzochten onze slaapplaats.
Dit alles verliep in een gemoedelijke sfeer en in feite is het een spelletje dat ze waarschijnlijk uit verveling spelen, krijgen ze geld dan is dat meegenomen, krijgen ze het niet dan hebben ze wat vertier.
We vleiden ons neer op het tapijtje naast de ambtenaren, deze serveerden ons een kop thee, we babbelden wat en na een half uurtje mochten we gaan maar niet voordat Anita en Klaas ook kwamen drinken.
Op naar de Senegalese douane en voorbereid op corruptie besloten we dat ik alleen zou gaan met alle paspoorten.
Daar ik geen frans spreek en me dan makkelijk van de domme kon houden, ook hier weer 10 euro p.paspoort en in mijn beste engels begon ik te tieren.
Hoe corrupt ze hier waren en dat al dat vragen naar geld en cadeaus me de keel uit kwam, de man keek me niet aan pakte zijn stempel en ik vertrok zonder te betalen naar de volgende beamte.
Oh, oh, big problems de car was older dan zes jaar en hij kon ons alleen het benodigde douane materiaal geven als we een convooi van 425 euro aanvaarden.
Mijn antwoord was nee, ik ken de weg, goed dan 225 euro voor een gids, nee ook niet nodig.
Zijn volgend vraag was; wat can you pay anders moeten jullie wachten tot morgen de chief komt.
Oke, de auto naast het kantoor geparkeerd onze kookspullen uitgehaald, koffie gezet, Guus een bed voorin gemaakt en de nacht met ons vieren in de auto geslapen.
Hier had de beambte niet op gerekend en s'morgens biechtte hij op dat hij zich toch wel zorgen had gemaakt.
Had het spelletje nog wat getrokken tot 11 uur vooordat we het juiste bedrag van 80 euro konden betalen en aan onze weg door Senegal konden beginnen.
Wordt vervolgd, veel groetjes van Klaas,Anita en Tiny.
Geschreven door anita/tiny om 00:00
