zullen we ??

Nadat we het benodigde formulier hadden ontvangen, op weg naar de 25 meter verder gelegen restaurant annex verzekeringskantoor annex wisselkantoor hier ontdek ik toch nog teveel aan de douane betaald te hebben, op het formulier van de douane zat nl een zegel van CFA 5000 dit bleek 7,50 Euro te zijn en niet 75 Euro zoals ik eerst dacht.
We gaan op weg naar St. Louis maar nog voor we 5 km gereden hebben worden we aangehouden, papieren controleren en gevarendriehoek en brandblusser tonen, pech voor de beambte alles klopt.
Weer 2 km rijden STOP, nu de gendarmerie, ik heb n.l. na de vorige controle mijn veiligheidsgordel vergeten om te doen.
De man stond meteen klaar om ons geld af te nemen, wij wezen hem op alle passerende auto’s zonder gordel, die komen uit de stad dan hoeft dit niet was zijn antwoord, o.k. kijk de auto’s die naar de stad gaan, dat zijn taxi zei hij die hoeven dit ook niet.
Dit ging ons nu echt te ver, Anita, Guus en ik stappen vast besloten om geen cent te betalen uit de auto.

Wij wezen hem op alle passerende auto’s zonder gordel, die komen uit de stad dan hoeft dit niet was zijn antwoord, o.k. kijk de auto’s die naar de stad gaan, dat zijn taxi zei hij die hoeven dit ook niet. Anita en Tiny
Uiteindelijk mochten we dan toch zonder te betalen vertrekken, of dit nu door ons gekrakeel kwam of door het T-shirt dat Klaas toch nog onopgemerkt aan hem had doorgesluisd, wie weet ??

Duidelijk is wel dat we dit land zo snel mogelijk achter ons willen laten en We besluiten van ons oorspronkelijke plan om in St-Louise te overnachten af te zien.

Voor de brug naar de oude stad nemen we afscheid van Guus en gaan verder richting Gambia.

Even onder St Louis zien we een bordje Zebrabar, ons bekend van het Internet en we besluiten er te gaan lunchen. Na een piste van ± 20 km arriveren we in een oase van rust, palmbomen, hangmatten, zee en strand en…………koud bier!

Daar we alle 3 nogal opgefokt zijn besluiten we hier te blijven om weer tot rust te komen.

Klaas zet zijn tent op bij het strand, Anita wat meer in de bush en daar ik geen tent meer heb zal de nacht in de auto doorbrengen.

We ontmoeten er een vriendelijke Engelse familie die eveneens op weg naar Gambia zijn, en brengen de avond door in het gezelschap van een andere Engelsman die op zijn motor de teams van Parijs-Dakar gevolgd is maar nu hier gestrand is na pech met zijn motor.

Hij baalt er vreselijk van dat hij morgen niet in Dakar kan zijn om de aankomst van Parijs-Dakar mee te maken.

Wij merken niet veel hiervan want hij zit volop met die goede Engelse humor en wij amuseren ons prima met hem.

Het geschreeuw tegen de gendarmerie heeft Anita niet veel goed gedaan, ze verliest meer en meer haar stem, nu ben je bijna de ” PERFECTE ” vrouw zegt onze Engelsman.

De volgende dag, vertrekken om 10 uur naar Gambia maken alleen maar 2 korte tussenstops, een voor Klaas lekkere koffie en een in een passerend dorp waar muzikanten aan het spelen waren.

Genoten hiervan hebben we echter niet en het duurde niet lang of de bevolking had ons al weer zover gebracht dat we in onze bus sprongen en vertrokken.

In heel Senegal hebben we geen hallo of welkom gehoord, “ give me, give me” is al wat ze kunnen zeggen.

Nu begrijpen we de verhalen van de reizigers die we onderweg tegenkwamen en die stuk voor stuk probeerde Senegal zo veel mogelijk te mijden. Zeer jammer want het land is wel erg mooi.

Net een sms van Anita ontvangen ze zijn in Gambia en Anita komt Dinsdag om 2 uur AM aan op schiphol
Gelukkig goed nieuws

Hallo beste mensen, daar we weer gestrand zijn met de auto hebben we weer even tijd om jullie bij te praten.
Gisterochtend vertroken uit Nouadjibou en 4oo km door de Sahara gereden, zand,zand en nog eens zand.
Een leuke pauze genomen in een nomaden kamp, in de tent met de hele familie thee gedronken en  leuke fotos gemaakt.
Na dit gastvrij ontvangst hebben we eens in onze bus gegraaid en hebben  hun voorzien van een doos Esprit kleding, en nu lopen ze er onder hun jellabas zeer modern bij.

Ook nog een fotostop gehouden bij een dromedaris karavaan en helaas zijn de bestanden van Anita haar fotos zo groot dat  we deze niet meteen kunnen laten zien.
Tiny zal zo dadelijk proberen om haar fotos erop te zetten, jullie merken wel of het gelukt is of niet.Dit kan hier n.l. uren duren.
Klaas hebben we nu op de camping Mentana achtergelaten om zijn was te doen en rond 4 uur zijn we van plan om naar de vissershavan te gaan.
De auto staat nu voor de tweede maal in een door Olivia ( eigenaresse van de camping) aangeraden garage..
De camping is trouwens erg relaxed, schoon met een afrikaanse ambiance, Olivia is francaise en runt deze camping.
De monteur betwijfeld of hij het orginezle onderdeel kan vinden en gaat  hier vandaag naar op zoek, vindt hij het niet dan wordt het weer profesorisch gemaakt en moeten we in Senegal opnieuw op zoek naar een goede garage.

Gisteravond zijn we nog een bekende tegengekomen, een motortoerist uit Spanje waar we in Dakhla kennis mee hebben gemaakt.Gek is dat loop je hier in een verre vreemde stad rond wordt er opeens achter je getoetert en volgt er een blijde " hello"

Zo komen we veel verschillende rondtrekkend toeristen tegen met ieder hun eigen verhaal.Het is het erg leuk om samen ervaringen uit te wisselen. 
Nouachot is gebouwd in 1960 voor een 6000 mensen maar uitgegroeid tot een miljoen inwoners dus erg druk, hectisch en vervuild maar wel met Afrikaanse charme.

dit werkt dus echt indien je regelmatig de sok nat maakt, probeer het zelf maar eens als jullie door de woestijn rijden

Anita's nieuwe ontdekking, helaas is onze invloed in de muziekwereld maar erg beperkt en daarom de kans dat hij echt doorbreekt maar erg klein.