Oaxaca

Van ons verblijf in Puebla (hoogte 2.060 m) blijft vooral de indruk van de gevels : bombastisch versierd met "azulejos", dit zijn de blinkende gekleurde tegels ook wel gebruikt in Portugal.  Vele gebouwen tonen erg mooi - op het eerste gezicht - als ge ze goed bekijkt blijkt er enorm veel renovatie nodig te zijn, alhoewel de stad UNESCO erfgoed is.  Ge zou denken dat ze dus wel wat fondsen hebben gekregen om herstelwerk te realiseren en leegstand te voorkomen.  Of zou hier ook het geld op zijn ? of in de verkeerde zakken terecht komen ?
Ons hotelkamer had een mooi uitzicht over de stad met ´s avonds de verlichte torens van de kathedraal en een tiental andere kerken ... Ieder kwartier als de klokken luidden, wist ge niet hoeveel ge moest tellen of hoe laat het nu eigenlijk was omdat er van zoveel kerken tegelijk op verschillende tonen geklept werd. 
De meeste andere gasten waren politiemannen, een raar zicht zo bij het ontbijt, 25 a 30 blauw geuniformeerde jonge mannen en wij.  Ik wist niet goed of ik me me nu extra veilig moest voelen of juist niet ? want waarom waren die daar met mitrailletten en al ?  Buiten het geratel van de vuilniskar vroeg in de ochtend en het geclaxoneer van de vele autos heb ik niks abnormaal gemerkt. En toch, we zagen op de TV een nieuwsverslag over een demonstratie in een van de wijken ivm de werkgelegenheid en de sociale omstandigheden.
Wat we ook op TV zagen was natuurlijk de inhuldiging van Obama als nieuwe president van de VS. Er wordt hier veel aandacht aan besteed, alle landen in de buurt hier hopen op goede (betere dus) samenwerking.
We maken ook een uitstap naar Cholula, dicht bij de vulkaan Popocatepetl die in 2.000 nog een uitbarsting gehad heeft.  Ge moogt hem dus niet meer beklimmen maar ge kunt er wel nog mooie fotos maken van de rookpluim die nog constant uit de top komt.  Er is ook een gigantische "man-made" piramide, waarvan we de ruines en de tunnels eronder bezocht hebben.  Er bovenop staat een prachtig oranje gekleurd kerkje te schitteren, al van in de 16de eeuw maar nog steeds heel mooi.  Wat betreft ons kerkbezoeken :  als het "peschoenkelen" nog moest tellen dan zouden we alweer een aantal aflaten verdient hebben !  Voor de rest verwennen we onszelf met terrasjes doen. Dat kan nu want het weer is echt wel heel zomers geworden, en te zeggen dat ik verleden week nog een extra warme poncho kocht !
De volgende dag weer een "busdag".  We trokken naar Oaxaca, 400 km verder Z.O., 4,5 uur  rijden en zakken tot op 1.550 m. Ik weet dat ik in herhaling val, maar de natuur ... jongens toch ...
We zijn een bergketen overgestoken die er zo hetzelfde moet uitzien sinds "de schepping".  Dit is een landschap dat zo "oorspronkelijk" is (buiten het feit dat ze daar die grote weg hebben doorgetrokken natuurlijk)  dat heb ik echt nog nergens anders gezien.  Zo weids, groots en ongerept. Terwijl de andere reizigers weer slapen, maken wij weer een "memory-stickje" vol.
Na veel bochten en bangelijke afgronden komen we veilig aan. 
Het wordt al een beetje routine : busstation uit, city-bus in, onze reizigers-bijbel raadplegen om een hotel te kiezen, kamer bekijken, douche in, ander kleren aan en naar de zocalo (de grote markt zeg maar) voor het avondeten.  Eerste indruk : zelfs nog beter dan Puebla !

 

 

Hier ben ik weer, we zijn in Puebla beland. 
Sinds ons vorige bericht hebben we al wat rondgetoerd en mooie landschappen, mooie steden en een speciaal natuurfenomeen gezien.
Queretaro was mooi : het ene verzorgde plein na het andere met prachtige bomen en bloemen.  Soms vraagt het extra concentratie om te beseffen dat we in Mexico zitten. Ik verklaar : op straat klinkt er muziek van Celine Dion, hier rijden meer VW kevers dan in Duitsland, de gebouwen zijn Spaans, het is hier regenachtig en fris, we drinken koffie bij de "Italian coffee corner" en Paul eet cheesecake ...
We zijn wel de zeldzame "blancos", de schoolkinderen vinden ons speciaal en vragen om onze taal te horen en of ze de kleur van onze ogen mogen zien.  Bij een indiaanse mevrouw koop ik een extra ponchow: `t is hier koud en ik heb maar 1 dunne sweater bij ...  We lopen kerken in en uit. Opvallend is dat de kerken allemaal open zijn en dat er altijd mensen zitten te bidden ook als er geen mis bezig is.  We zien de affiche van een stierengevecht vanavond : daar gaan we naartoe ! We lopen wat verloren voordat we de Plaza de Torres gevonden hebben ... de politie stuurt ons in een tunnel onder een grote baan door waar dubbel verkeer is, levensgevaarlijk vindt ik ! Als ge dat zou doen in Antwerpen of in Brussel zou de politie u oppakken, nee, hier zeggen ze dat dat de baan is.
Met knikkende knieên komen we aan de overkant, maar dat is niks in vergelijking met de jonge toreadors: die moeten het opnemen tegen stieren van zo`n 500 kg. Van heel dichtbij zien we wel 5 stieren de strijd verliezen, ze worden onder muziekbegeleiding door 2 paarden de arena uitgetrokken. Hoewel we sweaters, sjaals en KW`s aanhebben zijn we bevrozen tegen dat het gedaan is!  Gelukkig vinden we nog een Taco-restaurant open, de hete salsa warmt ons wat op.

Zaterdag: inpakken en naar het bussstation.  De zon schijnt en `t wordt 24 graden!
We hebben beslist om naar Zitacuaro te trekken omdat we van daaruit naar de vallei kunnen waar de Monarch vlinders komen overwinteren.  Jaren geleden hebben we een documentaire gezien over hun uitzonderlijke trek van Canada naar Mexico.  Miljoenen vlinders die 4.500 km afleggen. We zijn nu relatief dichtbij dus ... we "bussen" 3 uur naar Toluca, de hoogst gelegen stad van Mexico, 2.750 m.
en van daar nog 2 uur bus naar Zitacuaro, waar we logies vinden.  `s Avonds lopen we hier weer rond de zocalo langs eetstalletjes en terrasjes.  Wij bekijken de mensen en de mensen bekijken ons.

Zondag:  Om in de vallei van de vlinders te geraken moeten we van hieruit nog 2 plaatselijke bussen nemen en dan nog een paar kilometer te voet omhoog klauteren. Dit is voor ons een redelijke inspanning gezien de hoogte, de gids die ons begeleidt doet dit 4 x per dag ! Puffend en hijgend komen we in een dennenbos waar de vlinders als trossen in de bomen hangen en rondfladderen als vallende herfstbladeren.  Toch wel een prachtig natuurspectakel ! De enige plek op de wereld waar je dit kan zien.  Dus loont het pad dat "mil cumbres" genoemd wordt de moeite !

Maandag: Na deze "omweg" trekken we naar Puebla - dat op onze oorspronkelijke planning stond.
Maar het traject is iets te lang en dus blijven we in Cuernavaca overnachten.  Hier hangt een internationaal sfeertje, vele buitenlanders komen hier om Spaans te leren.  `s Morgens bezoeken we het paleis van Cortes en onze eerste archeologische site. 
Dan verder naar Puebla.  Opvallend dat iedereen op de bus of slaapt of film kijkt, terwijl wij ogen te kort komen om het landschap en het natuurschoon te bekijken. 

Meer over Puebla de volgende keer !  Het is nu buiten te zonnig om hier nog langer binnen te zitten.
Groetjes van ons allebei

Hallo, all of you !

Our 3 days visit to the big city was OK, in fact it has been very positive : everyone was very friendly and helpfull.  Because our Spanish isn`t too good  yet (learing every day) it was much needed to meet nice people.  
After a safe flight - partially in business class just because our TV screens didn't work - it took some time to adjust to the time- and altitude difference (2.240 m).  So our days started early in the moring and we had plenty of time to explore the city.  We strolled along the squares with beautiful buildings, drank our first tequilla accompanied by marriachi musicians, visited the museum of antropology which gave us an idea what we will see during the rest of our travel.

We took a luxurious bus to Queretaro, north, where Paul wanted to visit the Bosal plant.
The city itself was very nice: well maintained squares, flowers and tropical trees all around.  Here we saw a lot of indigenous people selling their crafts. Schoolchildren were very interested in our language, our names, and the colour of our eyes.

From there we decided to travel further west and take the opportuity  to visit the valley where the Monarch butterflies have their wintering ground.  They migrate from South East Canada and fly 4.500 km to enjoy the micro climate.  We only had to make a detour of 400 km - and more than a 1000 curves by bus - to see this exceptional natural beauty!  After the bus drive we had to climb a few km through beautyful pine woods to finally reach the place where millions of bright orange-coloured butterflies hang in huge clusters from branches in the trees and fill the sky swirling around.

After 2 nights in Zitacuaro we continued towards Cuernavaca.  Again a nice city: visit to the cathedral, the main sqaure, historic colonial buildings - including the palace of Cortes.  Lots of ressemblance with the Spanish cities that we visited last June.  We also went to see our first archeological pyramid of pre-Colombian times. Nice weather too : I even got a sunburn !

From there again ... on the bus for a few hours through scenic countryside ... towards Puebla, where we are at this moment. 

Greetings from both of us !

Hola !  Dag allemaal !

Voila, hier zit ik dan in een supernieuw, juist geopend internet-cafe in Queretaro.
Om chronologisch te blijven zal ik jullie eerst verslag doen van wat er zich tot hiertoe heeft afgespeeld. 
Met onze twee rugzakken propvol zijn we zaterdagavond al bij ons thuis vertrokken en bij Ruben en Marjolijn gaan slapen.  Na een nachtje op de tot bed omgetoverde sofa, een ontbijt met verse broodjes en koffiekoeken, brachtten zij ons naar Zaventem.  Daar de gebruikelijke incheck - koffie - afscheid - pas en veiligheidscontrole procedure zaten we naar de besneeuwde tarmac te kijken enons af te vragen of de vlucht op tijd en wel zou vertrekken.  Dat deed ze,  nadat  Paul voor de 1ste keer in zijn drukke vliegcarriere grondig gefouilleerd werd.  Blijkt na een tijdje dat onze TV screens niet werktten, daardoor kregen we een upgrade naar business class ! Dat was mooi meegenomen !   In zeer ruime, comfortabele ligstoelen met een glas wijn surplus vliegen we dus boven de Atlantische oceaan richting Washington.  Voordat ge de "States" binnen moogt - ook al is het maar voor een transfer van 2 uurtjes - moet er echter een langdurige paperassen winkel worden afgewerkt.  Vingerafdrukken en fotootjes ... alle, we mochtten binnen.  Ons rugzakken moesten we ook ophalen om dan 30 meter verder weer te laten checken en terug af te geven voor de volgende vlucht naar Mexico-Stad.  Nog 5 uur vliegen !  Het valt me wel op dat de meeste passagiers nu donkerdere types zijn.  Dit gaat de juiste kant uit.  Om half 10 's avonds - dwz. half 5 's morgens in Belgie - staan we terug op vaste bodem.  Weer paperassen, in het Spaans, op dees uur van de nacht ! dat is moeilijk ... maar toch, alles lukt.  In de heel moderne luchthaven (veeel moderner en properder dan in Washington) kopen we een taxi ticket naar het centrum.  Na 20 minuten staan we in de hal van het hotel.  Ons bedje op de 7de verdieping staat klaar,  en dat het deugd doet !
Veel te vroeg zijn we klaar wakker, ja dat uurverschil speelt ons nog parten.
Dus beginnen we vroeg aan ons tocht door het historische centrum.  Wat opvalt is dat de mexicanen nog echt winterse kleding dragen : dikke jassen, laarzen, sjaals, zelfs handschoenen ! Ik loop hier met een T-shirt en blote benen ... Drukke agenda : op de 44ste verdieping van de Torre LatinAmericano proberen we een overzicht te krijgen van deze grote stad,  we pikken de vredesboodschap ñee in de kerk van San Francisco, we vullen ons buikje in de Casa de los Azulejos, wandelen naar de Zocalo, bezoek aan de kathedraal en Templo Mayor, snuiven de locale sfeer met muziek op de plaza Santo Domingo, dwalen door de straten om daarna te genieten van onze eerste Tequilla met live mariachi's muziek en gezang.  Sandwiches en koffie zijn nodig om ons wakker te houden.  In het prachtige oude postgebouw sturen we al een 1ste kaartje naar Schoten.  We genieten nog van het mooi verlichtte "Bellas Artes" gebouw, slaan de hoek om en staan terug bij het hotel.  Het is weer laat, de hoogte van 2.240 meter en nog steeds het uurverschil, laten zich voelen.
Dag 2 (de 13de is't ...) we willen vandaag het "Museo de Antropologica" bezoeken.  De metro brengt ons goedkoop, snel en veilig.  Een wandeling door het grote park van de stad naar de ingang zoekend ... Eigenlijk is hij niet te missen, alles daar is groot; niet alleen den entree en de binnenkoer maar alle zalen en de tentoongestelde stukken zijn verbazend indrukwekkend ! - alleen de cafetaria is te klein voor alle hongerigen - We spenderen hier de ganse dag, het is na 5 uur als we buiten komen.
Het schemert al, het is fris, we besluiten om stevig door te stappen langs de grote boulevard met mooie standbeelden en moderne gebouwen ipv terug de metro te nemen. Weer ineens dat "zombie-gevoel" maar ja, we lopen inderdaad weer midden in de nacht ... voor een europeaan toch ... het is  half 9 als we al gaan slapen. 
Dag 3.  Vanmorgen moet er ingepakt worden.  De rugzakken worden terug gevuld, het lijkt nu al dat alles wat eruit kwam er niet meer in kan ?  Het lukt wel, hopelijk barsten de naden niet open !
Een taxi brengt ons naar het busstation en van daar rijden we naar Queretaro, ong. 250 km noordelijk. Tijdens de busrit bedenken we dat we in "de grote stad" (20 milj. inwoners) echt niks negatiefs ervaren hebben.  Iedereen was erg vriendelijk en behulpzaam.  De stad was proper en alles leek goed georganiseerd.  Wel natuurlijk druk verkeer, smog en sirenes van politie en ambulances.
Ook het reizen met de bus was positief ! : grote busterminal, groot aanbod van maatschappijen, propere mooie luxueuze bussen, een pakketje met drank en sandwich in de prijs inbegrepen, security-check, genummerde plaatsen, ligstoelen met beensteunen ... dat maakt dat we na 2,30 uur uitgerust  aankomen.  Vanaf deze busterminal worden we opgehaald door een Bosal-collega, rijden naar de Bosal fabriek waar Paul een tour doet door de fabriek terwijl ik in het kantoor van de directeur mijn eerste blog verslag maak. 
Tot daar,  volgende keer vertel ik over de rest van ons bezoek hier in Queretaro.
Daaaag