La Antigua Guatemala

Ik weet het, het is te lang dat jullie niks gehoord hebben ! Hopelijk waren jullie niet te ongerust.  De enige reden van ons stilzwijgen is dat de combinatie van een internetcafe vinden en er dan tijd te kunnen (willen) insteken niet altijd goed samenvalt. 
Ik ga dus verder met verslag van in CAMPECHE.
De stad werd een omwalde vestiging tegen zeerovers in de 16de eeuw.  De meeste van die muren, forten en toegangspoorten tot de stad staan nog mooi overeind.  We huren mountainbikes (niet echt nodig aan de zeedijk) en trappen rustig rond, de zeebries doet goed.  In 1 van de forten, aan de rand van de stad en toch een stevig stukje bergop !, is een prachtig museum waar de kunstschatten van de Maya's staan te blinken.  Daarna rijden we wat verloren tussen een militaire zone en de voor publiek gesloten haven -waar we hoopten om de visboten te zien binnenkomen- en ook nog eens tussen wegenwerken en een doodgebloeid dorp ... met een zak chips op de stoep vragen we onszelf in de stijl van Jambers "waarom doen we het ? wat bezielt ons ?"  We lachen er eens om en keren terug naar 't stad.
De volgende morgen genieten we nog wat van het kleurrijke stadje, flanerend in de straten, niks anders te doen dan uitkijken naar foto oppertunities.  In de namiddag weer een bus naar MERIDA, meer noordelijk.
In de busterminal was de bediende niet echt vriendelijk ; dat is de 1ste keer dat we dat omdervinden.  De eerste indruk van de stad is druk en vuil, het hotelletje dat we uitkozen is volgeboekt ... dat begint hier niet goed.  Maar "wie zoekt die vindt" telt hier ook.  De stad is groter en is dus idd drukker.  Maar er staan prachtige gebouwen ; de kathedraal, het overheids paleis, de opera, musea en gewoon "rijke mensen huizen" van het begin van de 20ste eeuw.  We doen een uitgestippelde stadswandeling om al het moois aan mekaar te rijgen. Eventjes wijken we af en zitten direct in een "barrio", met de locale mensen als in een mierennest, krioelend in de smalle straten. Op de zocalo vinden we een pas geopend visrestaurant waar we heeel lekker eten. (het lekkerst tot hiertoe, de tortilla's en taco's en picante sausen smeken om afwisseling)  We vinden hier een chocolade winkeltje uitgebaat door een Belgische, hoe kan het ook anders ?  Spijtig maar helaas, zijn we te laat om te genieten van de dansvoorstelling van de typische Merida dansers, achter de hoek van ons hotel nog wel ... Paul maakt wat foto"s van de mooie, jonge meisjes in hun witte jurken en bloemen in hun haar.
En dan weer verder !  we rijden oostelijk richting CHITZEN ITZA.
We stoppen in Piste, een hotelleke met een zwembad ! Joepi ! want 't is hier heet.  We trekken pas naar de site rond 4 uur, dat was in 't gedacht dat we daar konden blijven voor de klank en licht show maar blijkbaar moet eerst iedereen buiten, en dan weer binnen.  Dus changement-des -plans ; we pakken een taxi en laten ons voeren naar een dichtbij gelegen cenote.  Het is eigenlijk een toegang tot het ondergrondse waternet, er zijn stalagmieten en stalactieten gevormd. Deze kan je nu via kristalhelder water bekijken.  Door kleine plaatselijke instortingen van het plafond, komen er zonnestralen naar binnen die voor een prachtig lichteffect zorgen. 
We zijn op tijd terug voor de "show" die ons wat tegenvalt, of zijn we te veel gewend, al wat verwend ? Enfin, voor het slapengaan zien we de piramide in 't roos, in 't groen en nog wat discolichten.
's Morgens beginnen we met het echt bezoek van de grandiose site. De belangrijke piramide is zo gebouwd dat op de 1ste dag van lente en herfst de zon zodanig staat dat er een schaduw valt alsof er een slang van de trappen afdaalt.  De Maya's waren echt wel clever gasten.  Hier staat ook het bekende beeldje van Chacmool ; de man die op zijn rug ligt, hoofd opzij, een een offerschaal op zijn buik ...? zegt het u iets ? Aangezien de toegang tot de piramide niet meer open is zien wij het ook alleen op postkaarten en op de meest ondenkbare plaatsen staan er replica's. 
De tempel met de 1000 zuilen en de oude Mercado is ook bijzonder indrukwekkend. 
Wat mij echter ook boeit is het leven van de mensen daar nu.  Honderden verkopers overspoelen het terrein, iedere dag brengen ze hun koopwaar met stootkarren aan. Alles wordt in kratten gedragen tot op de plaats waar ze hopen te kunnen verkopen . Daar stellen ze hun winkeltje op ; tafels, displays, alles wordt uit het kranten papier gerold en uitgestald.  Ze keren het zand voor hun verkoopplaats zelfs proper ... en 's avonds omgekeerde volgorde.  Elke dag opnieuw.  Ik heb hier grote bewondering voor ! En weer ; vriendelijk dat ze zijn.  Prachtige mensen !
Met het gezegde "Been there, done that ..." trekken we verder naar Valladolid, waar we nog cenotes willen bezoeken.  Er is er zelfs 1 in het centrum van de stad, ongelofelijke natuurpracht, echt waar.  We eten ter plaatse tussen de opgewekte Mexicanen, bij de zonsondergang.  We slapen in een hotel op de zocalo, waar er vuurwerk is dat we bekijken vanop het dakterras. 
Maar ; het moest er van komen, 's nachts ben ik ziek, zo ziek als nen hond en zo slap als een vod ... is het de Toerista ? in combinatie met vermoeidheid ? In elk geval ... ben ik 's morgens niet in staat om met de fiets naar nog meer cenotes te trekken. Ik blijf zo lang mogelijk in bed !
Maar om 12 u 's middags sta ik slapjes op de been met de rugzak weer aangebonden in de busterminal. We trekken naar CANCUN, van daar hopelijk naar ISLA MUJERES voor een paar dagen rust !

Groetjes en xxx

We had just arrived in PUEBLA when you last heard of us ... seems a long time ago...
PUEBLA, famous for its "talavera"-tiles that are abundantly used in the architecture of most houses.  Although beautiful from a distance, a lot of the houses are desperately in need of restoration.  We went to the neighboring town of CHOLULA, charming and small, with a fantastic view in the background of an active volcano!  We visited the largest man made pyramid and walked through the 6 km long internal tunnel network. 
We moved on to the town of OAXACA, seeing millions of cactuses and magnificent mountain scenery during the bus ride.  Nature in its unspoiled state.  In Oaxaca there is a very “arty vibe”, buildings are in a much better state. We visited the museum with the gold treasure found on “Monte Alban” and afterwards also went to see the archeological site itself.  We enjoyed a day of horse riding in the beautiful mountains. 

Trying to reach SAN CRISTOBAL DE LAS CASAS, we stranded in a little town JUCHITAN (on the narrowest point of Mexico, near the Pacific coast) A road blockade of horse & carriage transporters, in conflict with motorized taxis, keeps us there for a night.  So we enjoy the evening market of Zapotec-ladies, all dressed in their traditional costumes.  We are looked at, just the same as we look at them, amazed.  Next morning, walking past the blockade, gets us into a bus again.  We take our next stopover in Chiapas de Gorzo, were we take a boat ride trough the Sumidero canyon.  Very beautiful, we see hundreds of vultures, a dozen crocodiles, and monkeys, all in the wild.  This is the place where Maya warriors threw themselves into the depth of the canyon (1000 m edge to river) rather than to surrender to the Conquistadores. 

San Cristobal de las Casas, stunningly located in a fertile valley, is a city with a charming blend of colonial architecture and indigenous culture.  We visit the Na-Bolom museum and info center. Some 50 years they study and support the various Indian tribes.  Around the city are 21 villages of different indigenous communities each with their own language and traditional costumes, which they all wear as daily attire.  We went to 2 of the villages (who are not hostile to visitors) wit a Na-Bolom guide.  We witnessed a Maya ceremonial in the original Catholic church; a Catholic priest comes once a year to baptize the newborn children, after that the “Catholic” influence stops.  All the other rites are Mayan.  Families sit together on the floor, where thousands of candles are lit. Chickens are slaughtered, shamans are healing people, and musicians are offering their music …

Making photos was strictly forbidden! 

We left the cooler mountains for the hotter lowland and visit the impressive site of PALENQUE.  Then we moved on to the Golf of Mexico to visit the fortified town of CAMPECHE. Most of the city walls that once protected the town from pirate attacks, are still standing.  We rented bicycles to combine some exercise in the fresh sea air with seeing the most in a day.  Next stop was the town of MERIDA; a richer, larger and busier place.  2 days later we took the bus to another famous Maya site called Chitzen Itza. Even though we already saw some sites, it still was very impressive !  The area is also famous for its “cenotes”; entrances to a large network of underground rivers.   VALLADOLID even has one in the middle of the town … But I will remember it because I’ve been sick for 2 days, after eating in the restaurant next to it - together with “the locals”. 

So this seemed to be the right time to head for the coast, and take a few days “time out” on the isle of ISLA MUJERES.

 

Further news later.  Greetings from “in the sun”

Wanneer we vertrekken uit San Cristobal hangt er mist tussen de bergen.  Niet alleen mist maar volledige wolken hangen tussen de bergen, wat maakt dat onze busreis lijkt op een vliegtuigreis omdat we soms boven het wolkendek zitten.
Wat me verwondert is dat op deze hoogtes (+/-2.200 m) nog zoveel bomen groeien.  Als ik vergelijk mnet Oostenrijk of Zwitserland dan zijn daar de bergen toch kaal ? De "boomgrens" is dus blijkbaar niet overal op dezelfde hoogte . We rijden een stukje door het regenwoud ... ik geniet weer.  In de weinige dorpen die we passeren zien we affiches van de Zapatisten die oproepen op te gaan stemmen.  De meeste huizen zijn van hout met golfplaten dak, bamboe omheining, plastieken stoelen, kinderen en kippen op het erf, de was hangt te drogen.  Overal tussendoor staan bloemen en banenenbomen. 
Agua Azul en Misol-Ha watervallen laten we voor wat ze zijn ... we kunnen niet alles doen, het lijkt ons ook niet echt een weer om te gaan zwemmen ... Het is trouwens hier dat er in december een bus met Belgische toeristen overvallen is ? ... hebben wij geen last van gehad !  
We doen 5 uur over 190 km, dat zegt iets over de "bergachtige weg". 
In het stadje Palenque, dat alleen maar bestaat omdat de ruines er vlakij liggen, gooien we onze rugzakken in een hotel, kleden ons wat lichter ('t is hier veel warmer) en springen in een collectivo busje dat ons naar de ruines brengt.  Er moet wel apart betaald worden om door de "jungle" te rijden voordat we aan de site komen, het is blijkbaar uitgeroepen tot "eco-nationaal park"
Op de grote piramide mag je niet meer op, we lopen rond in het Paleis, Tempel van de zon, het observatorium ... Paul verdwaalt zelfs in de onderaardse gangen. We proberen de figuren uit de theater-musical hier terug te plaatsen.  Tegen sluitingstijd  laten we ons eruit zetten.  
In onze haast vanmiddag zijn we vergeten te eten, dus : een beetje slapjes op de been zoeken we in de stad naar voedsel.  We vinden een Burger King.  Niet echt je dat, maar als afwisseling op taco en tortilla toch lekker !  Op het marktplein is er een cultureel feest, stalletjes met locale producten, dans en muziek, die Mexicanen en hun "fiestas" !
Morgen willen we verder naar Campeche, nog meer noordelijk, richting Yucatan schiereiland.
Maar de rechtstreekse bus blijkt vol.  We doen het dus in 2 stappen, over Escarcega, ergens halfweg.  Het landschap is hier veel vlakker en er staat vee.  Op de weg passeren we 4 militiaire en/of politie posten, 1 keer komt er zelfs een geuniformeerde man op de bus om de handbagage na te checken.   
Het 2de deel van de reis zitten we een beetje te suffen tot we, uiteindelijk dan toch, de zee zien !
We zijn aan de Golf van Mexico beland. We zijn op tijd ingecheckt en omgekleed om aan de dijk te genieten van de zonsondergang.  Dat is aan zee toch iets anders dan in de bergen. 
Op de zocalo bij het eten ontmoeten we andere Belgen die ons vertellen dat er terug een "koude golf" over Belgie trekt, weer sneeuw en koud.  Eerlijk waar, het is hier moeilijk voor te stellen !
Maar dat zijn dan de momenten dat we aan thuis en aan de achterblijvers denken.

We sturen jullie warme groeten, hopen dat het helpt !

De naam van het stadje doet een beetje denken aan "Johan en de Alverman" van in onze jeugdjaren, maar de stad en de streek hier zijn bekend voor totaal andere dingen.
Hier is een hoge concentratie van indiaanse stammen, wel 21 verschillende. Ze zijn allen afkomstig van de Maya´s, maar toch heel verscheiden in hun taal, hun klederdracht en hun gewoontes.  In het centrum van de stad zie je de vrouwen dan ook in hun typische klederdrachten rondparaderen.  Ze proberen hun artisanale dingen te verkopen aan iedere voorbijganger - tourist of geen tourist.  Hoewel de meeste reactie hierop is " no, gracias", blijven ze vriendelijk en hartelijk.  Sommigen zijn echter zo volhardend en charmant dat we toch een aantal dingen kopen die in feite geen plaats meer hebben in onze volgepropte rugzakken ....
Wat ons ook opvalt is de nadrukkelijke aanwezigheid van de Zapatisten, deze keer geen indianenstam maar wel de politieke beweging die nog steeds strijden voor onafhankelijkheid en vooral voor meer rechten voor de oorspronkelijke bewoners, dus dan toch weer de indianen natuurlijk.  Snuffelend tussen de postkaarten vinden we er zelfs met  fotos op van zwart gemaskerde, zwaar bewapende leden van het Zapatisten-leger. 
We bezoeken het Na-Bolom museum en infocentrum.  Gesticht door een Deense archeoloog en een Zwitserse fotografe in de jaren 40, ze hadden heel goede relaties met de vele indianenstammen, vooral met diegenen die nog in het Lacandon-regenwoud leven,  misschien ooit op National Geografic gezien ?  We krijgen daar heel veel achtergrond info en zien de vele foto die "Trudy" maakte tijdens haar lange leven - ze is 95 geworden en was nog steeds actief !
Daar boeken we dan ook een begeleide tour naar 2 omliggende indianendorpen, de Tzotzil en de Tzeltal, heel interessant !
In de kerk van San Juan Chamula zijn we getuige van hoe de Maya's hun "geloof" beleven.  Een keer per jaar komt er een katholiejke priester de kindjes dopen, daar stopt het.  De kerk staat wel vol met met ons bekende heiligenbeelden. Er staan geen stoelen of banken, de mensen zitten in groepjes - mnet families- op de grond, die volgestrooid is met dennennaalden.  Daartussen zetten ze op de grond tientallen kaarsen, samen maakt dat deuizenden lichtjes ... de kindjes hangen aan de borst, een sjamaan geneest een oude mevrouw, een groep muzikanten offert hun muziek, de meeste families hebben kippen bij die ze ter plekke de nek omwringen om te offeren ... heeeel speciaal, maar er mogen absoluut geen fotos genomen worden ! Elke dag worden er fototoestellen afgepakt en/of kapot geslagen van diegenen die het toch riskeren. 
In een ander dorp bezoeken we de cooperativa, en zien de weefgetouwen waarop de vrouwen hun prachtige kleren weven.  Bij een familie krijgen we koffie en tortillas, vriendelijk maar na een paar minuten zitten we daar te tranen in het met rook gevulde hutje.  Ons kleren rieken nog dagen nadien ! 
Zaterdagavond gaan we naar het theater,  ja, een beetje "beschaving" moet kunnen.  Het is een voorstelling over de historische gebeurtenissen in Palenque.  Vermits dat onze volgende stop is pakken we dit mee.  Veel intriges, mythen en symboliek ... maar de kostuums zijn spectaculair, er wordt mooi gedanst en opzwepende drums gespeeld.  We genieten ervan.
San Cristobal is 's morgens en 's avonds koud en nat, veel koffie en chocolademelk en sweaters aan !
De maand januari zit erop ... morgenvroeg vertrekken we naar Palenque om de site te bezoeken.

We verlieten Oaxaca met de bus, ja inderdaad weer met de bus.
Voor iemand die in België amper nooit de bus neemt, ben ik hier danig mijn best aan´t doen. 
Dat komt natuurlijk ook omdat de bussen hier wel degelijk een perfecte manier van reizen zijn voor de wat langere afstanden.  Sommige terminals lijken een beetje op luchthavens, waarbij die van Deurne klein zou uitvallen.  We kunnen onze bagage afgeven op voorhand -waarvoor we genummerde tickets krijgen, die je ook nodig hebt om ze terug op te halen ! We hebben gezien dat een passagier +/- 15 ' moest zoeken achter zijn "bewijsstuk".  We kunnen plaatsen kiezen, namen worden geregistreerd en gecontroleerd. Er worden drank en snacks verkocht "voor onderweg", en juist voor vertrek komt iemand de inzittenden filmen. Voor alle duidelijkheid : ik spreek hier natuurlijk niet over een ritje tussen Voortkapel en Herentals ! Stel u meer iets voor tussen Antwerpen en Parijs.  Ja inderdaad, de afstanden hier vallen allemaal wat "breder" uit dan ik dacht.  Op de landkaart is het maar een kwestie van centimeters maar in werkelijkheid ... spreken we meestal over honderden km, als ge dan ook weet dat deze meestal afgelegd worden in bergachtig gebied ... ja, we zitten veel in de bus.
Van Oaxaca is onze volgende bestemming in feite San Cristobal de las Casas, maar dit ligt wel erg ver uit elkaar.  We zullen een tussenstop moeten maken, warschijnlijk aan de golf van Tehuantepec, maar waar we juist zullen geraken, dat houden we nog open ?  We moeten zo´n 1.500 m afdalen naar zeeniveau.  We doen dus onvermijdelijk een aantal bergpassen door de Sierra Madre Del Sur.  Het liedje "the long and winding roads" hangt in mijn hoofd ... De schrik van bochten, afgronden, hoogtes en kronkels moet ge hier wel van u afzetten, anders is het niet te doen ! Dus bedenk ik maar dat we vanuit een comfortabele zetel, voorzien van eten en drank, genieten van het voorbijschuivende, ongerepte landschap. 
Waar het landbouwkundig kan, zijn er Mezcal-plantages, heel veel !, wie drinkt dat straf spul allemaal ?
Na lang rijden we voorbij Tehuantepec, ook het meer van Jalapa licht mooi te blinken in de zon, verder naar Juchitan.  Als we daar bijna aankomen ontstaat er duidelijk commotie in de bus, iedereen praat door elkaar, de bus vertraagt en staat een tijdje stil ?? Stapvoets gaat het verder, sommige passagiers beginnen hun spulen te pakken ?? In mijn beste Spaans probeer ik uit te vinden wat er gaande is.  Blijkt de weg geblokkeerd (niet door een ongeluk zoals ik eerst dacht) maar door een protestaktie.  De chauffeur zegt dat iedereen er hier uit moet.  Hij kan niet verder, niks of niemand trouwens.  Dus wordt hier de bagage uitgeladen en krijgen we de instructie dat de stad gewoon een eindje verderop ligt langs deze weg.  OK, te voet verder dus.  Als we alle zenuwachtige chaufeurs achter ons laten zien we de blokkade : karretjes getrokken door ezels staan dwars op de weg, enkele tientallen misschien, doodstil staan die ezels daar in de blakke zon.  Blijkbaar zijn alle toegangswegen naar Juchitan afgezet door boze "ezel-eigenaars" die vervoer doen  en een grote concurrentie ondervinden van de taxichauffeurs.  Ze zullen wel gelijk hebben zeker ...?
Dus wij komen te voet in een verkeersvrije stad aan. In de busterminal verkopen ze ons gezwind een ticket voor morgenvroeg, verder naar Tuxla Gutierrez.  Hopen dat het morgen opgelost is ...
Juchitan is gekend voor de Zapotec-vrouwen die hun traditionele klederdracht dragen als alledaags plunje.  Het zijn allemaal dikke madammen, met hun bijzondere kleren aan staan ze soms achterin een jeepauto of zitten ze in een soort zijspan van een brommer.  Er is nog een avondmarkt gaande waar we rondlopen met grote ogen, ik durf geen foto´s maken maar de Zapotec-madammen staren naar ons en giechelen gezellig onder elkaar. 
We zijn hier bij het smalste stukje Mexico : tussen de Pacific Ocean en de Golf van Mexico.
De volgende morgen is de grote vraag natuurlijk : Rijden de bussen of niet ? Een half uur na het normale vertrekuur komt de chef ons vertellen dat we weer te voet naar de grote baan moeten, de blokkades staan er nog, niks gemotoriseerd komt erdoor.  Dus weer op stap.  Het valt nog mee. 
Met een uurtje vertraging zijn we weer op pad, door de Sierra Altavesada naar Tuxla. 
Een Nederlands koppel heeft samen met ons het "blokkade-avontuur" beleefd, we zijn aan de praat geraakt.  Nellie en Arnoud willen ook graag de Sumidero Canyon zien en we overleggen van waaruit dit het beste gebeurt.  We kiezen voor de vertrekplaats van de boten in Chiapa de Corzo, dus bij aankomst in Tuxla onmiddellijk met 4 in een taxi naar daar. 
Op het marktplein van Chiapa staat een heel grote fontein, in de vorm van de Spaanse kroon.  We zitten dan wel in Mexico maar soms moet ik 2 keer nadenken want de Spaanse invloed is hier echt heel goed merkbaar.  Blijkbaar is hier net een 10-daags feest geweest, het plein ligt nog vol afval, feestrommel dus.  Het komt ´s avonds zelfs op TV dat ze iets moeten vinden om die hoop vuiligheid te vermijden.
Aan de waterkant zijn een aantal terrasjes en restaurants, daar hangen nog wat dansende mensen rond, maar de muzikanten zien er vermoeid uit.  Wat wilt ge ? na 10 dagen fiesta ?
Voordat we in de namiddag de boottocht gaan doen, dwalen we wat rond in het kleine, kleurrijke stadje.  Maar het hoogtepunt is natuurlijk de vaart met een speedboot door de Canyon.  De kloof is 1.000 m diep.  Toen de Spanjaarden hier aankwamen in 1521 waren er veel Indianen die zich nog liever in die ravijn stortten dan zich over te geven aan de Conquistadores ! Het punt waar dit gebeurde wordt door onze gids/kapitein duidelijk aangegeven.  Voor de rest zien we ook apen, honderden gieren -die de canyon opruimen- en krokodillen !  Enfin, ik geniet van de snelheid van de boot, het spectakulaire landschap, het opspattende water en het gezelschap van een Mexicaanse familie die ons gezellig trakteren op pikante snacks en biertjes.
De volgende morgen terug naar Tuxla en daar de bus naar San Cristobal de las Casas.  Dat ligt op 2.110 m hoogte dus moet er weer danig geklommen worden. Er zijn  prachtige hoogvlaktes, zo glad als een biljarttafel, maar ook beboste heuvels tussen de bergen.  Ik kan dat niet beschrijven, en spijtig genoeg ook niet echt fotograferen vanuit een kronkelende, rijdende bus.  Hier zie ik veel maisvelden.  De Mayas hadden iets met mais, nu nog misschien ?

Volgend verslag over San Cristobal !
het internet cafe gaat sluiten ...
Daaaaag 

De eerste avond hier hebben we een fantastisch feëriek restaurantje gevonden met een binnenplein volgehangen me verlichtte sterretjes.  Daarbij was er live muziek : 2 violisten en een pianospeler, ze speelden prachtige klassieke muziek.   Voeg daarbij lekker eten en een glas wijn : de perfecte manier om ons hier direct welkom te voelen. 
Maar het valt ons heel erg op dat alle mensen hier zeer hartelijk zijn, onder mekaar en ook voor ons.  Zelfs de straatverkopers en de bedelaars - ja, die zijn er ook - blijven vriendelijk als we ze afwijzen met een "no gracias". 
Hier zien we veel Zapoteken.  Dit is geen schrijffout ! geen apoteken ! deze zijn de oorspronkelijke indiaanse bevolking.  Ze zijn uit de omliggende bergdorpen afgezakt naar de grote stad, de meesten  leuren en sleuren met vanalles.  Ik heb ook de indruk dat er velen op de straat leven, vrouwen met hun kleine kinderen, hun haren in lange vlechten gebonden.  Ze dragen hun kleurrijke klederdracht en ze spreken hun eigen taal. 
De site van Monte Alban ligt hier een beetje buiten de stad, die hebben we natuurlijk bezocht.
Als Paul op zo´n historische plaats is wil hij altijd een "teletijdsmachine" hebben om zo te kunnen zien hoe die plaats was in zijn glorietijd.  Maar hij heeft het moeten stellen met de voorstellingen in het museum ! Daar liggen de "schatten" tentoongesteld die ze ter plaatse gevonden hebben. 
Om ten volle te kunnen genieten van de natuur en wat frisse lucht op te doen zijn we gaan paardrijden in de bergen ! Alleen wij 2 en als gids een professionele paardentrainer & jockey uit Texas, die al heel zijn leven op een paard zat aan zijn O-beentjes te zien ... Een paar uur genieten op Arabische volbloeden ! Wanneer we het dorp inreden klikten de hoeven van de paarden op de stenen straten ; de kinderen en de mensen kwamen buiten om te zwaaien naar ons.  Het voelde alsof we Spaanse conquistadores waren  - de onvermijdelijke zadelpijn acheraf nemen we er graag bij.
Wat we ook gezien hebben is de wereld`s grootste boom : "El Tule". Hij is 40 m hoog en heeft een basisomtrek van 42 m, ( hij is dus dikker dan dat hij groot is) en wordt geschat op 2000 jaar oud.   
In Oaxaca wordt er veel chocolade gemaakt ! Voor een "chocoholic" als ik was het dan ook een heerlijke belevenis om hier - in een authentiek winkeltje -  te zien hoe de cacaobonen fijngemalen werden, verwerkt met suiker, en als heerlijke bereidingen en lekkere chocolade drankjes eindigden.
ER hing daar zelfs een reklame voor het chocolademuseum in Brugge ! heel raar !

De stad heeft het tegenovergestelde van Puebla.  De oude gebouwen hier zijn in goede staat, hier hangt een heel artistieke, kleurrijke, hippe sfeer.  Maar we trekken, na 3 keer slapen, weer verder oostelijk, richting San Cristobal de las Casas in Chiapas.

Van ons verblijf in Puebla (hoogte 2.060 m) blijft vooral de indruk van de gevels : bombastisch versierd met "azulejos", dit zijn de blinkende gekleurde tegels ook wel gebruikt in Portugal.  Vele gebouwen tonen erg mooi - op het eerste gezicht - als ge ze goed bekijkt blijkt er enorm veel renovatie nodig te zijn, alhoewel de stad UNESCO erfgoed is.  Ge zou denken dat ze dus wel wat fondsen hebben gekregen om herstelwerk te realiseren en leegstand te voorkomen.  Of zou hier ook het geld op zijn ? of in de verkeerde zakken terecht komen ?
Ons hotelkamer had een mooi uitzicht over de stad met ´s avonds de verlichte torens van de kathedraal en een tiental andere kerken ... Ieder kwartier als de klokken luidden, wist ge niet hoeveel ge moest tellen of hoe laat het nu eigenlijk was omdat er van zoveel kerken tegelijk op verschillende tonen geklept werd. 
De meeste andere gasten waren politiemannen, een raar zicht zo bij het ontbijt, 25 a 30 blauw geuniformeerde jonge mannen en wij.  Ik wist niet goed of ik me me nu extra veilig moest voelen of juist niet ? want waarom waren die daar met mitrailletten en al ?  Buiten het geratel van de vuilniskar vroeg in de ochtend en het geclaxoneer van de vele autos heb ik niks abnormaal gemerkt. En toch, we zagen op de TV een nieuwsverslag over een demonstratie in een van de wijken ivm de werkgelegenheid en de sociale omstandigheden.
Wat we ook op TV zagen was natuurlijk de inhuldiging van Obama als nieuwe president van de VS. Er wordt hier veel aandacht aan besteed, alle landen in de buurt hier hopen op goede (betere dus) samenwerking.
We maken ook een uitstap naar Cholula, dicht bij de vulkaan Popocatepetl die in 2.000 nog een uitbarsting gehad heeft.  Ge moogt hem dus niet meer beklimmen maar ge kunt er wel nog mooie fotos maken van de rookpluim die nog constant uit de top komt.  Er is ook een gigantische "man-made" piramide, waarvan we de ruines en de tunnels eronder bezocht hebben.  Er bovenop staat een prachtig oranje gekleurd kerkje te schitteren, al van in de 16de eeuw maar nog steeds heel mooi.  Wat betreft ons kerkbezoeken :  als het "peschoenkelen" nog moest tellen dan zouden we alweer een aantal aflaten verdient hebben !  Voor de rest verwennen we onszelf met terrasjes doen. Dat kan nu want het weer is echt wel heel zomers geworden, en te zeggen dat ik verleden week nog een extra warme poncho kocht !
De volgende dag weer een "busdag".  We trokken naar Oaxaca, 400 km verder Z.O., 4,5 uur  rijden en zakken tot op 1.550 m. Ik weet dat ik in herhaling val, maar de natuur ... jongens toch ...
We zijn een bergketen overgestoken die er zo hetzelfde moet uitzien sinds "de schepping".  Dit is een landschap dat zo "oorspronkelijk" is (buiten het feit dat ze daar die grote weg hebben doorgetrokken natuurlijk)  dat heb ik echt nog nergens anders gezien.  Zo weids, groots en ongerept. Terwijl de andere reizigers weer slapen, maken wij weer een "memory-stickje" vol.
Na veel bochten en bangelijke afgronden komen we veilig aan. 
Het wordt al een beetje routine : busstation uit, city-bus in, onze reizigers-bijbel raadplegen om een hotel te kiezen, kamer bekijken, douche in, ander kleren aan en naar de zocalo (de grote markt zeg maar) voor het avondeten.  Eerste indruk : zelfs nog beter dan Puebla !