Archief

We verlieten Oaxaca met de bus, ja inderdaad weer met de bus.
Voor iemand die in België amper nooit de bus neemt, ben ik hier danig mijn best aan´t doen. 
Dat komt natuurlijk ook omdat de bussen hier wel degelijk een perfecte manier van reizen zijn voor de wat langere afstanden.  Sommige terminals lijken een beetje op luchthavens, waarbij die van Deurne klein zou uitvallen.  We kunnen onze bagage afgeven op voorhand -waarvoor we genummerde tickets krijgen, die je ook nodig hebt om ze terug op te halen ! We hebben gezien dat een passagier +/- 15 ' moest zoeken achter zijn "bewijsstuk".  We kunnen plaatsen kiezen, namen worden geregistreerd en gecontroleerd. Er worden drank en snacks verkocht "voor onderweg", en juist voor vertrek komt iemand de inzittenden filmen. Voor alle duidelijkheid : ik spreek hier natuurlijk niet over een ritje tussen Voortkapel en Herentals ! Stel u meer iets voor tussen Antwerpen en Parijs.  Ja inderdaad, de afstanden hier vallen allemaal wat "breder" uit dan ik dacht.  Op de landkaart is het maar een kwestie van centimeters maar in werkelijkheid ... spreken we meestal over honderden km, als ge dan ook weet dat deze meestal afgelegd worden in bergachtig gebied ... ja, we zitten veel in de bus.
Van Oaxaca is onze volgende bestemming in feite San Cristobal de las Casas, maar dit ligt wel erg ver uit elkaar.  We zullen een tussenstop moeten maken, warschijnlijk aan de golf van Tehuantepec, maar waar we juist zullen geraken, dat houden we nog open ?  We moeten zo´n 1.500 m afdalen naar zeeniveau.  We doen dus onvermijdelijk een aantal bergpassen door de Sierra Madre Del Sur.  Het liedje "the long and winding roads" hangt in mijn hoofd ... De schrik van bochten, afgronden, hoogtes en kronkels moet ge hier wel van u afzetten, anders is het niet te doen ! Dus bedenk ik maar dat we vanuit een comfortabele zetel, voorzien van eten en drank, genieten van het voorbijschuivende, ongerepte landschap. 
Waar het landbouwkundig kan, zijn er Mezcal-plantages, heel veel !, wie drinkt dat straf spul allemaal ?
Na lang rijden we voorbij Tehuantepec, ook het meer van Jalapa licht mooi te blinken in de zon, verder naar Juchitan.  Als we daar bijna aankomen ontstaat er duidelijk commotie in de bus, iedereen praat door elkaar, de bus vertraagt en staat een tijdje stil ?? Stapvoets gaat het verder, sommige passagiers beginnen hun spulen te pakken ?? In mijn beste Spaans probeer ik uit te vinden wat er gaande is.  Blijkt de weg geblokkeerd (niet door een ongeluk zoals ik eerst dacht) maar door een protestaktie.  De chauffeur zegt dat iedereen er hier uit moet.  Hij kan niet verder, niks of niemand trouwens.  Dus wordt hier de bagage uitgeladen en krijgen we de instructie dat de stad gewoon een eindje verderop ligt langs deze weg.  OK, te voet verder dus.  Als we alle zenuwachtige chaufeurs achter ons laten zien we de blokkade : karretjes getrokken door ezels staan dwars op de weg, enkele tientallen misschien, doodstil staan die ezels daar in de blakke zon.  Blijkbaar zijn alle toegangswegen naar Juchitan afgezet door boze "ezel-eigenaars" die vervoer doen  en een grote concurrentie ondervinden van de taxichauffeurs.  Ze zullen wel gelijk hebben zeker ...?
Dus wij komen te voet in een verkeersvrije stad aan. In de busterminal verkopen ze ons gezwind een ticket voor morgenvroeg, verder naar Tuxla Gutierrez.  Hopen dat het morgen opgelost is ...
Juchitan is gekend voor de Zapotec-vrouwen die hun traditionele klederdracht dragen als alledaags plunje.  Het zijn allemaal dikke madammen, met hun bijzondere kleren aan staan ze soms achterin een jeepauto of zitten ze in een soort zijspan van een brommer.  Er is nog een avondmarkt gaande waar we rondlopen met grote ogen, ik durf geen foto´s maken maar de Zapotec-madammen staren naar ons en giechelen gezellig onder elkaar. 
We zijn hier bij het smalste stukje Mexico : tussen de Pacific Ocean en de Golf van Mexico.
De volgende morgen is de grote vraag natuurlijk : Rijden de bussen of niet ? Een half uur na het normale vertrekuur komt de chef ons vertellen dat we weer te voet naar de grote baan moeten, de blokkades staan er nog, niks gemotoriseerd komt erdoor.  Dus weer op stap.  Het valt nog mee. 
Met een uurtje vertraging zijn we weer op pad, door de Sierra Altavesada naar Tuxla. 
Een Nederlands koppel heeft samen met ons het "blokkade-avontuur" beleefd, we zijn aan de praat geraakt.  Nellie en Arnoud willen ook graag de Sumidero Canyon zien en we overleggen van waaruit dit het beste gebeurt.  We kiezen voor de vertrekplaats van de boten in Chiapa de Corzo, dus bij aankomst in Tuxla onmiddellijk met 4 in een taxi naar daar. 
Op het marktplein van Chiapa staat een heel grote fontein, in de vorm van de Spaanse kroon.  We zitten dan wel in Mexico maar soms moet ik 2 keer nadenken want de Spaanse invloed is hier echt heel goed merkbaar.  Blijkbaar is hier net een 10-daags feest geweest, het plein ligt nog vol afval, feestrommel dus.  Het komt ´s avonds zelfs op TV dat ze iets moeten vinden om die hoop vuiligheid te vermijden.
Aan de waterkant zijn een aantal terrasjes en restaurants, daar hangen nog wat dansende mensen rond, maar de muzikanten zien er vermoeid uit.  Wat wilt ge ? na 10 dagen fiesta ?
Voordat we in de namiddag de boottocht gaan doen, dwalen we wat rond in het kleine, kleurrijke stadje.  Maar het hoogtepunt is natuurlijk de vaart met een speedboot door de Canyon.  De kloof is 1.000 m diep.  Toen de Spanjaarden hier aankwamen in 1521 waren er veel Indianen die zich nog liever in die ravijn stortten dan zich over te geven aan de Conquistadores ! Het punt waar dit gebeurde wordt door onze gids/kapitein duidelijk aangegeven.  Voor de rest zien we ook apen, honderden gieren -die de canyon opruimen- en krokodillen !  Enfin, ik geniet van de snelheid van de boot, het spectakulaire landschap, het opspattende water en het gezelschap van een Mexicaanse familie die ons gezellig trakteren op pikante snacks en biertjes.
De volgende morgen terug naar Tuxla en daar de bus naar San Cristobal de las Casas.  Dat ligt op 2.110 m hoogte dus moet er weer danig geklommen worden. Er zijn  prachtige hoogvlaktes, zo glad als een biljarttafel, maar ook beboste heuvels tussen de bergen.  Ik kan dat niet beschrijven, en spijtig genoeg ook niet echt fotograferen vanuit een kronkelende, rijdende bus.  Hier zie ik veel maisvelden.  De Mayas hadden iets met mais, nu nog misschien ?

Volgend verslag over San Cristobal !
het internet cafe gaat sluiten ...
Daaaaag 

De eerste avond hier hebben we een fantastisch feëriek restaurantje gevonden met een binnenplein volgehangen me verlichtte sterretjes.  Daarbij was er live muziek : 2 violisten en een pianospeler, ze speelden prachtige klassieke muziek.   Voeg daarbij lekker eten en een glas wijn : de perfecte manier om ons hier direct welkom te voelen. 
Maar het valt ons heel erg op dat alle mensen hier zeer hartelijk zijn, onder mekaar en ook voor ons.  Zelfs de straatverkopers en de bedelaars - ja, die zijn er ook - blijven vriendelijk als we ze afwijzen met een "no gracias". 
Hier zien we veel Zapoteken.  Dit is geen schrijffout ! geen apoteken ! deze zijn de oorspronkelijke indiaanse bevolking.  Ze zijn uit de omliggende bergdorpen afgezakt naar de grote stad, de meesten  leuren en sleuren met vanalles.  Ik heb ook de indruk dat er velen op de straat leven, vrouwen met hun kleine kinderen, hun haren in lange vlechten gebonden.  Ze dragen hun kleurrijke klederdracht en ze spreken hun eigen taal. 
De site van Monte Alban ligt hier een beetje buiten de stad, die hebben we natuurlijk bezocht.
Als Paul op zo´n historische plaats is wil hij altijd een "teletijdsmachine" hebben om zo te kunnen zien hoe die plaats was in zijn glorietijd.  Maar hij heeft het moeten stellen met de voorstellingen in het museum ! Daar liggen de "schatten" tentoongesteld die ze ter plaatse gevonden hebben. 
Om ten volle te kunnen genieten van de natuur en wat frisse lucht op te doen zijn we gaan paardrijden in de bergen ! Alleen wij 2 en als gids een professionele paardentrainer & jockey uit Texas, die al heel zijn leven op een paard zat aan zijn O-beentjes te zien ... Een paar uur genieten op Arabische volbloeden ! Wanneer we het dorp inreden klikten de hoeven van de paarden op de stenen straten ; de kinderen en de mensen kwamen buiten om te zwaaien naar ons.  Het voelde alsof we Spaanse conquistadores waren  - de onvermijdelijke zadelpijn acheraf nemen we er graag bij.
Wat we ook gezien hebben is de wereld`s grootste boom : "El Tule". Hij is 40 m hoog en heeft een basisomtrek van 42 m, ( hij is dus dikker dan dat hij groot is) en wordt geschat op 2000 jaar oud.   
In Oaxaca wordt er veel chocolade gemaakt ! Voor een "chocoholic" als ik was het dan ook een heerlijke belevenis om hier - in een authentiek winkeltje -  te zien hoe de cacaobonen fijngemalen werden, verwerkt met suiker, en als heerlijke bereidingen en lekkere chocolade drankjes eindigden.
ER hing daar zelfs een reklame voor het chocolademuseum in Brugge ! heel raar !

De stad heeft het tegenovergestelde van Puebla.  De oude gebouwen hier zijn in goede staat, hier hangt een heel artistieke, kleurrijke, hippe sfeer.  Maar we trekken, na 3 keer slapen, weer verder oostelijk, richting San Cristobal de las Casas in Chiapas.

Van ons verblijf in Puebla (hoogte 2.060 m) blijft vooral de indruk van de gevels : bombastisch versierd met "azulejos", dit zijn de blinkende gekleurde tegels ook wel gebruikt in Portugal.  Vele gebouwen tonen erg mooi - op het eerste gezicht - als ge ze goed bekijkt blijkt er enorm veel renovatie nodig te zijn, alhoewel de stad UNESCO erfgoed is.  Ge zou denken dat ze dus wel wat fondsen hebben gekregen om herstelwerk te realiseren en leegstand te voorkomen.  Of zou hier ook het geld op zijn ? of in de verkeerde zakken terecht komen ?
Ons hotelkamer had een mooi uitzicht over de stad met ´s avonds de verlichte torens van de kathedraal en een tiental andere kerken ... Ieder kwartier als de klokken luidden, wist ge niet hoeveel ge moest tellen of hoe laat het nu eigenlijk was omdat er van zoveel kerken tegelijk op verschillende tonen geklept werd. 
De meeste andere gasten waren politiemannen, een raar zicht zo bij het ontbijt, 25 a 30 blauw geuniformeerde jonge mannen en wij.  Ik wist niet goed of ik me me nu extra veilig moest voelen of juist niet ? want waarom waren die daar met mitrailletten en al ?  Buiten het geratel van de vuilniskar vroeg in de ochtend en het geclaxoneer van de vele autos heb ik niks abnormaal gemerkt. En toch, we zagen op de TV een nieuwsverslag over een demonstratie in een van de wijken ivm de werkgelegenheid en de sociale omstandigheden.
Wat we ook op TV zagen was natuurlijk de inhuldiging van Obama als nieuwe president van de VS. Er wordt hier veel aandacht aan besteed, alle landen in de buurt hier hopen op goede (betere dus) samenwerking.
We maken ook een uitstap naar Cholula, dicht bij de vulkaan Popocatepetl die in 2.000 nog een uitbarsting gehad heeft.  Ge moogt hem dus niet meer beklimmen maar ge kunt er wel nog mooie fotos maken van de rookpluim die nog constant uit de top komt.  Er is ook een gigantische "man-made" piramide, waarvan we de ruines en de tunnels eronder bezocht hebben.  Er bovenop staat een prachtig oranje gekleurd kerkje te schitteren, al van in de 16de eeuw maar nog steeds heel mooi.  Wat betreft ons kerkbezoeken :  als het "peschoenkelen" nog moest tellen dan zouden we alweer een aantal aflaten verdient hebben !  Voor de rest verwennen we onszelf met terrasjes doen. Dat kan nu want het weer is echt wel heel zomers geworden, en te zeggen dat ik verleden week nog een extra warme poncho kocht !
De volgende dag weer een "busdag".  We trokken naar Oaxaca, 400 km verder Z.O., 4,5 uur  rijden en zakken tot op 1.550 m. Ik weet dat ik in herhaling val, maar de natuur ... jongens toch ...
We zijn een bergketen overgestoken die er zo hetzelfde moet uitzien sinds "de schepping".  Dit is een landschap dat zo "oorspronkelijk" is (buiten het feit dat ze daar die grote weg hebben doorgetrokken natuurlijk)  dat heb ik echt nog nergens anders gezien.  Zo weids, groots en ongerept. Terwijl de andere reizigers weer slapen, maken wij weer een "memory-stickje" vol.
Na veel bochten en bangelijke afgronden komen we veilig aan. 
Het wordt al een beetje routine : busstation uit, city-bus in, onze reizigers-bijbel raadplegen om een hotel te kiezen, kamer bekijken, douche in, ander kleren aan en naar de zocalo (de grote markt zeg maar) voor het avondeten.  Eerste indruk : zelfs nog beter dan Puebla !

 

 

Hier ben ik weer, we zijn in Puebla beland. 
Sinds ons vorige bericht hebben we al wat rondgetoerd en mooie landschappen, mooie steden en een speciaal natuurfenomeen gezien.
Queretaro was mooi : het ene verzorgde plein na het andere met prachtige bomen en bloemen.  Soms vraagt het extra concentratie om te beseffen dat we in Mexico zitten. Ik verklaar : op straat klinkt er muziek van Celine Dion, hier rijden meer VW kevers dan in Duitsland, de gebouwen zijn Spaans, het is hier regenachtig en fris, we drinken koffie bij de "Italian coffee corner" en Paul eet cheesecake ...
We zijn wel de zeldzame "blancos", de schoolkinderen vinden ons speciaal en vragen om onze taal te horen en of ze de kleur van onze ogen mogen zien.  Bij een indiaanse mevrouw koop ik een extra ponchow: `t is hier koud en ik heb maar 1 dunne sweater bij ...  We lopen kerken in en uit. Opvallend is dat de kerken allemaal open zijn en dat er altijd mensen zitten te bidden ook als er geen mis bezig is.  We zien de affiche van een stierengevecht vanavond : daar gaan we naartoe ! We lopen wat verloren voordat we de Plaza de Torres gevonden hebben ... de politie stuurt ons in een tunnel onder een grote baan door waar dubbel verkeer is, levensgevaarlijk vindt ik ! Als ge dat zou doen in Antwerpen of in Brussel zou de politie u oppakken, nee, hier zeggen ze dat dat de baan is.
Met knikkende knieên komen we aan de overkant, maar dat is niks in vergelijking met de jonge toreadors: die moeten het opnemen tegen stieren van zo`n 500 kg. Van heel dichtbij zien we wel 5 stieren de strijd verliezen, ze worden onder muziekbegeleiding door 2 paarden de arena uitgetrokken. Hoewel we sweaters, sjaals en KW`s aanhebben zijn we bevrozen tegen dat het gedaan is!  Gelukkig vinden we nog een Taco-restaurant open, de hete salsa warmt ons wat op.

Zaterdag: inpakken en naar het bussstation.  De zon schijnt en `t wordt 24 graden!
We hebben beslist om naar Zitacuaro te trekken omdat we van daaruit naar de vallei kunnen waar de Monarch vlinders komen overwinteren.  Jaren geleden hebben we een documentaire gezien over hun uitzonderlijke trek van Canada naar Mexico.  Miljoenen vlinders die 4.500 km afleggen. We zijn nu relatief dichtbij dus ... we "bussen" 3 uur naar Toluca, de hoogst gelegen stad van Mexico, 2.750 m.
en van daar nog 2 uur bus naar Zitacuaro, waar we logies vinden.  `s Avonds lopen we hier weer rond de zocalo langs eetstalletjes en terrasjes.  Wij bekijken de mensen en de mensen bekijken ons.

Zondag:  Om in de vallei van de vlinders te geraken moeten we van hieruit nog 2 plaatselijke bussen nemen en dan nog een paar kilometer te voet omhoog klauteren. Dit is voor ons een redelijke inspanning gezien de hoogte, de gids die ons begeleidt doet dit 4 x per dag ! Puffend en hijgend komen we in een dennenbos waar de vlinders als trossen in de bomen hangen en rondfladderen als vallende herfstbladeren.  Toch wel een prachtig natuurspectakel ! De enige plek op de wereld waar je dit kan zien.  Dus loont het pad dat "mil cumbres" genoemd wordt de moeite !

Maandag: Na deze "omweg" trekken we naar Puebla - dat op onze oorspronkelijke planning stond.
Maar het traject is iets te lang en dus blijven we in Cuernavaca overnachten.  Hier hangt een internationaal sfeertje, vele buitenlanders komen hier om Spaans te leren.  `s Morgens bezoeken we het paleis van Cortes en onze eerste archeologische site. 
Dan verder naar Puebla.  Opvallend dat iedereen op de bus of slaapt of film kijkt, terwijl wij ogen te kort komen om het landschap en het natuurschoon te bekijken. 

Meer over Puebla de volgende keer !  Het is nu buiten te zonnig om hier nog langer binnen te zitten.
Groetjes van ons allebei

Hallo, all of you !

Our 3 days visit to the big city was OK, in fact it has been very positive : everyone was very friendly and helpfull.  Because our Spanish isn`t too good  yet (learing every day) it was much needed to meet nice people.  
After a safe flight - partially in business class just because our TV screens didn't work - it took some time to adjust to the time- and altitude difference (2.240 m).  So our days started early in the moring and we had plenty of time to explore the city.  We strolled along the squares with beautiful buildings, drank our first tequilla accompanied by marriachi musicians, visited the museum of antropology which gave us an idea what we will see during the rest of our travel.

We took a luxurious bus to Queretaro, north, where Paul wanted to visit the Bosal plant.
The city itself was very nice: well maintained squares, flowers and tropical trees all around.  Here we saw a lot of indigenous people selling their crafts. Schoolchildren were very interested in our language, our names, and the colour of our eyes.

From there we decided to travel further west and take the opportuity  to visit the valley where the Monarch butterflies have their wintering ground.  They migrate from South East Canada and fly 4.500 km to enjoy the micro climate.  We only had to make a detour of 400 km - and more than a 1000 curves by bus - to see this exceptional natural beauty!  After the bus drive we had to climb a few km through beautyful pine woods to finally reach the place where millions of bright orange-coloured butterflies hang in huge clusters from branches in the trees and fill the sky swirling around.

After 2 nights in Zitacuaro we continued towards Cuernavaca.  Again a nice city: visit to the cathedral, the main sqaure, historic colonial buildings - including the palace of Cortes.  Lots of ressemblance with the Spanish cities that we visited last June.  We also went to see our first archeological pyramid of pre-Colombian times. Nice weather too : I even got a sunburn !

From there again ... on the bus for a few hours through scenic countryside ... towards Puebla, where we are at this moment. 

Greetings from both of us !