Archief

Op zondag 3 januari mocht stad Waregem de 10.000^ste schaatster verwelkomen op de Waregemse ijspiste. Yannice Van Aerde uit Sint-Job-in-'t Goor die op bezoek was bij de familie Vanlede te Desselgem mocht uit handen van schepen van feestelijkheden Chantal Coussement een geschenkenpakket in ontvangst nemen in het bijzijn van schepenen Kristof Chanterie, burgemeester Kurt Vanryckeghem, Jo Neirynck en Peter Desmet.

Nieuwjaarsboodschappen en sfeerbeelden vanuit Waregem
Met uitzondering van schepen Peter Desmet - die er niet meer was - hadden ook de burgemeester en de overige schepenen een nieuwjaarsboodschap voor de Beverse en Waregemse inwoners. 

Nieuwjaarsreceptie weerom groot succes
De nieuwjaarsreceptie aangeboden door stad Waregem en verzorgd door de Sint-Gregoriuszanggilde kende ook dit jaar een grote opkomst. De place to by in Beveren-Leie was OC ’t Klokhuis, daar hadden een aantal leden van de Beverse Koninklijke Harmonie post gevat om het geheel muzikaal op te luisteren. Honderden aanwezigen die handdrukken, kussen en hun wensen voor 2010 uitwisselden en samen toastten op een goed Nieuwjaar!

De 'Nieuwjaarders' werden verwelkomd door:
gemeenteraadslid Jaak Lefevre, gemeenteraadslid Ann-Sophie Kindt, schepen Pietro Iacopucci en schepen Rik Soens.
Nicol Vandenberghe, voorzitter van OC ’t Klokhuis gaf na een korte inleiding het woord aan schepen Pietro Iacopucci. Hij blikte even terug op 2009 en deed het een en ander uit de doeken van wat er zoal te gebeuren staat in 2010.

Hierbij de volledige nieuwjaarsboodschap van schepen Pietro Iacopucci
Met dank aan schepen Pietro Iacopucci voor het mogen publiceren.

"Beste inwoners van Beveren-Leie,
Geachte collega Rik Soens en gemeenteraadsleden Jaak Lefevre en Ann-Sophie Kindt, Ik heb de eer om u, namens het stadsbestuur van Waregem, allen hartelijk welkom te heten hier in het Klokhuis te Beveren-Leie op de derde dag van het nieuwe jaar 2010.

- Het blijft een goede traditie om op de eerste zondag van het jaar buren bij elkaar te brengen om te toasten op het nieuwe jaar. Wat we al sinds vrijdag aan elkaar wensen doe ik vandaag namens het stadsbestuur, nog eens over. Ik wens u allen en allen die u dierbaar zijn van harte een gelukkig, gezond en verkwikkend 2010 toe.
Precies halfweg de legislatuur is voor het beleid een ideaal moment om even achterom te kijken en te evalueren maar vooral om toekomstgericht te denken en onze stad 'op mensenmaat' verder met visie op het goede spoor te houden.
2009 was zoals u weet een cruciaal jaar om een aantal geplande dossiers en projecten op gang te trekken. Voor onze stad denken we onder andere aan het verwerven van IC-statuut van ons station, een nieuw containerpark in de Lindestraat, de start van de bouw van het boothuis, de laatste fase van de OCMW zorgcampus, opstart van het dossier Ware Heem en de renovatie van het jeugdcentrum.
De concrete realisaties in Beveren hebben we al opgesomd in de nieuwjaarsbrief die u in uw brievenbus kon aantreffen, waarvan u zal vergeven dat dit weer in lettertype 10 moest gebeuren gelet op de grote opsomming.
Als we kijken op onze wensenlijst voor 2010 voor Beveren-Leie, dan lezen we als geplande realisaties voor volgend jaar: nieuwe klassen voor de stedelijke basisschool, afwerken van de veilige verbinding tussen de vrije en de stedelijke basisschool, de uitbreiding van de sporthal, voorwaarden scheppen om de woonprojecten aan de Roestraat en op de site Interlin aan te vatten (samen goed voor 180 woongelegenheden), vernieuwing voetpaden en herinrichting kruispunten Poekelaan, een aangepaste repetitieruimte in de oude school, een nieuw speelplein aan De Kernelle, de renovatie van de kerktoren, een nieuwe asfaltverharding aan de spoorwegbrug in de Spijkerlaan, enz.

Op stedelijk vlak denken we ook aan onze stadswinkel, een OC en sporthal voor Desselgem, de lang verwachte brug over de Gentseweg, nieuwe jeugdlokalen in Vijve, plannen voor een grondige renovatie van het regenboogstadion en uitbreiding van het hippisch centrum en de installatie van een groot kunstwerk op de nieuwe rotonde aan de Verbindingsweg.

Als schepen van cultuur ben ik heel blij dat we recent ook nog in Beveren plaats konden bieden aan een kunstwerk, met name de Obelisk van de Sprong van Nathalie Pontegnies dat mede dank zij Lenig en Vlug aan onze sporthal opgesteld staat. Wij wensen Lenig en Vlug trouwens van harte proficiat met hun jubileum van 50 jaar dat zij een jaar lang vieren vanaf oktober 2009.
Volgend jaar viert ook de stad Waregem feest aangezien we dan 10 jaar stad vieren. We voorzien ook de doortocht van de Ronde van Vlaanderen in Desselgem en centrum Waregem, en deelname aan de Open Bedrijvendag. Dames en heren, gelet op alle projecten en evenementen zal U het met me eens zijn dat de baseline van ons logo 'stad in galop' een terechte keuze was als slogan voor onze stad. De dynamiek, eigen aan het beleid en aan onze inwoners zal ongetwijfeld worden verder gezet in 2010.
We beschikken over voldoende troeven om Waregem verder te blijven uitspelen als een moderne, dynamische, gezellige en unieke stad in Vlaanderen. Alvorens te toosten wens ik een woord van dank te richten aan de mensen van het klokhuis voor de voorbereiding, aan de Sint Gregorius Zanggilde voor de voortreffelijke bediening en aan onze eerste cultureel ambassadeur het Bevers Harmonieorkest voor de vrolijke noot die ze spelen. Vrijdag aanstaande verwacht het Bevers Harmonieorkest u trouwens ook hier om een glas te drinken in de pauze en als u hier dan toch bent, kunt u net zo goed hun jaarlijks gerenommeerd concert meepikken ook!
Dames en heren, laat ons nu het glas heffen en toasten op u allen, op Waregem, op Beveren-Leie.
Ik besluit met een Haiku van onze president van Europa: Het leven is varen op de zee van de tijd maar alleen de zee blijft.
Welnu, ik wens u allen een behouden vaart in 2010 en een zee van tijd voor al wat en wie u dierbaar is".

Wie zijn de vooraanstaande heren op de foto?
Ter welke gelegenheid zou hij genomen zijn?
.........
Indien u kunt helpen klik hier om uw info door te sturen, waarvoor bij voorbaat dank.

Op dinsdag 29 december ging Beverse Weetjes even op stap met schepen Rik Soens en Pietro Iacopucci. Tijdens dit uitstapje vertelden ze wat er in 2010 zoal te gebeuren staat in Beveren-Leie.



Weldra meer

Sint-Martinuskerk volgend jaar terug open.
Tijdens het laatste weekend van dit jaar gingen de deuren van de parochiekerk, die sinds juni 2008 gesloten werden voor de renovatiewerken, voor 2 maal een uurtje open. Zo’n 100 personen waren daadwerkelijk geïnteresseerd in wat er gebeurd is, wat er nog te gebeuren staat en wanneer de kerk terug zal opengaan. Op deze vragen gaf schepen van patrimonium Rik Soens nadere toelichting.

Er werden reeds nieuwe glasramen geplaatst, de elektriciteit werd volledig vernieuwd, in de dakconstructie van de zijbeuken werden de rotte balken vervangen, de balken van de middenbeuk werden behandeld tegen houtworm en de kroonlijsten en gewelven werden hersteld en gepleisterd. Kort nadien werd duidelijk dat het nieuwe pleisterwerk van de gewelven barstjes begon te vertonen: "Een gevolg van de strenge vorstperiode in februari en het nog niet uitgedroogde pleisterwerk”, wist de schepen te vertellen. De scheurtjes werden ondertussen uitgeslepen en hersteld.

Opgesplitst dossier
Het herschilderen, de opfrissing van binnen- en buitenschrijnwerk, de bevloering, de verwarming, het herstellen van de klokkentoren, het herstel van het uurwerk en het verplaatsen van het gelijkvloerse orgel werden opgesplitst in twee dossiers. Nadat door de verschillende instanties beslist werd dat de muur- en figuurbeschilderingen niet verder vrijgemaakt, noch gerestaureerd zouden worden kon er aan herschilderen gedacht worden. De driehoekige velden, juist onder de koepelaanzet, die beschilderd zijn met de vier evangelisten, zullen wel met een speciale papieren onderlaag beschermd worden.

Volgend jaar krijgt de kerk dus een egaal kleurtje, welk het zal worden moet nog beslist worden. Tot de bevloering definitief kan aangepakt worden zal er nieuw tapijt geplaatst worden, en krijgt het binnen- en buitenschrijnwerk een opknapbeurt.
Rond de kerk zullen ook alle struiken verwijderd worden en vervangen worden door gras. De bomen blijven, maar zullen als groenscherm gesnoeid worden.
 
Dossier: bevloering, verwarming, gelijkvloers orgel, klokkentoren

„Het dossier voor het verplaatsen van het gelijkvloerse orgel, het vernieuwen van de bevloering, de vernieuwing van de verwarming en het herstel van de klokkentoren is in voorbereiding en zal waarschijnlijk in maart 2010 op de gemeenteraad verschijnen”, gaat schepen Soens verder. "Na goedkeuring zal er wellicht nog een 5 à 6-tal jaar overgaan vooraleer alle te bewandelen paden doorlopen zijn".
 
Orgelpunt ligt gevoelig
Het kostenplaatje voor het vernieuwen van de bevloering zal om en bij de 600.00 euro bedragen. 
Om het orgel te verplaatsen (tegen de zijmuur) zal er een bedrag van 15.000 à 20.000 euro aan vast zitten. Het orgelpunt ligt echter wel heel gevoelig bij sommige Desselgemnaren want er zijn voor- en tegenstanders. 

"Het streefdoel is om eind volgend jaar de Sint-Martinuskerk rond deze tijd van het jaar terug te kunnen openen zodat de parochianen hier kerst kunnen vieren”, sluit schepen Soens af.
Naar verluidt zou pastoor Leenknecht ook plannen hebben om de kerk te herschikken, de doopkapel uit te breiden en achteraan de kerk een rouwkapel te integreren.
Meer weten over de Sint-Martinuskerk te Desselgem: klik hier.

Lijk de bietjes bietjes gonzen ende ronken…
Op de droogste delen van de Persemeers stond meer steenklaver dan gras. Als die klaver bloeide, was het net alsof daar een immens wit tapijt opengerold lag. Honderden bietjes gonsden dan bedrijvig van bloem naar bloem, om grondstof op te doen voor hun zeemfabriekjes. Die beestjes waren heel vriendelijk zolang je ze maar rustig liet betijen. Als je ze echter te na kwam, konden ze gemeen in hand of voet stralen. Zo een bijensteek was lang geen pretje. Het was echter nog geen doodgaan zo­lang het gewone bietjes gold. Je peuterde het wiepke (angel, nvdr) heel voorzichtig uit en streek wat speeksel of wat azijn op het wondje.

Heel wat erger was het wanneer je gestoken was door een grote dikke koningsbie of door een van die gele gestreepte eerdebieën (wespen, nvdr). Mij is het zelf nooit overkomen, maar sommige makkers hadden ervaring in die ma­terie. Ze verzekerden dat je zulk gemeen goed maar beter uit de weg kon gaan. Naast die grote stralebieën waren er ook nog de kompleet schuldeloze bietjes die over geen wiepke beschikten en zich niet konden weren als ze in het nauw gedreven werden. We zagen het verschil direkt aan hun achterlijf. Dat was niet zo spits. We vingen bij voorkeur die soort om ze met een handvol bloeiende steenklaver in een afgedekte bokaal te stoppen, om te zien of ze geen zeem zouden produceren.

Sommige makkers disten nogal eens verhalen op over het uitbranden van wespennesten ergens in een droge graskant. Veel honing schijnen ze nooit gevonden te hebben. Als ze daarbij echter maar half zo dikwijls ge­stoken werden als ze vertelden, moeten ze dagenlang met een gezwollen gezicht rondgelopen hebben.

Meikevers
Meikevers - we noemden ze meulenaars of meulronkers - behoorden tot de meest populaire beestjes toentertijden. We schudden ze uit het jonge groen van de beukenhagen en namen ze mee naar school in een sulferdoosje (luciferdoosje, stekjesdoosje, nvdr). De bakkers waren het meest in trek. Ze leken als met meel bestoven en hadden hun naam dus niet gestolen. Lijk alle kostbare dingen waren ze echter zeer zeldzaam. Wat een meulenaar voor een schooljongen betekende toentertijde, bewijst alleen al de zegswijze: Wél bedankt. Ik ga je dan eens een meulenaar schudden! Zeggen dat meikevers bij ons een paradijselijk leven hadden, ware na­tuurlijk schromelijk overdreven. We stopten ze wel bij tijd en wijle wat verse beukeblaadjes toe, maar in ruil daarvoor moesten ze zich allerlei plagerijen laten welgevallen.

Zo lieten we onze meikever bijvoorbeeld steken. We begroeven hem onder een paar handvollen zand en keken dan gespannen toe hoe hij zich uit dat rulle zand naar boven wroette. Soms gingen we wedstrijden aan met elkaar. We stopten onze meikever gelijktijdig onder eenzelfde hoeveel­heid zand en het beestje dat het eerst tevoorschijn kwam, was gewonnen.

Een ander spelletje was heel wat wreder. Vooraleer we ermee begonnen, moesten we goed uitkijken dat er geen meester in velden of wegen te be­kennen viel. We bonden een eindje twijndraad aan onze meulenaar vast en duwden dan op zijn pootjes om hem aan het vliegen te krijgen. Soms lukte dat. Het beestje klapte zijn dekschilden open en vluchtte een bedrieglijke vrijheid in. Het kon hem echter heel slecht bekomen. Als we te onver­hoeds aan het draadje snokten om het terug binnen te halen, liep het on­vermijdelijk deerlijke verminkingen op.

Het onderwijs maakte handig gebruik van de populariteit der meulron­kers om ons wat begrippen van dierkunde bij te brengen. Zo vertelde de meester van de engerlingen die zich onder de grond aan knaagpartijen overgeven. Hij vertelde ook over het raadselachtig verpoppen en hoe op een prille meimorgen jonge meikevertjes uit die poppen te voorschijn ko­men. Tegen de klasmuur hingen een paar kleurige platen. Een paar reus­achtige engerlingen en dito meulenaars stonden erop getekend. De meester wees ons op de voelsprieten en op de dekschilden die tere vleugels verber­gen.

We waren vol belangstelling. Als het niet te lang duurde tenminste. Meulronkers in een sulferdoosje konden langer onze aandacht boeien.
Weldra meer.