Memo

Wie zijn de vooraanstaande heren op de foto?
Ter welke gelegenheid zou hij genomen zijn?
.........
Indien u kunt helpen klik hier om uw info door te sturen, waarvoor bij voorbaat dank.

Op dinsdag 29 december ging Beverse Weetjes even op stap met schepen Rik Soens en Pietro Iacopucci. Tijdens dit uitstapje vertelden ze wat er in 2010 zoal te gebeuren staat in Beveren-Leie.



Weldra meer

Sint-Martinuskerk volgend jaar terug open.
Tijdens het laatste weekend van dit jaar gingen de deuren van de parochiekerk, die sinds juni 2008 gesloten werden voor de renovatiewerken, voor 2 maal een uurtje open. Zo’n 100 personen waren daadwerkelijk geïnteresseerd in wat er gebeurd is, wat er nog te gebeuren staat en wanneer de kerk terug zal opengaan. Op deze vragen gaf schepen van patrimonium Rik Soens nadere toelichting.

Er werden reeds nieuwe glasramen geplaatst, de elektriciteit werd volledig vernieuwd, in de dakconstructie van de zijbeuken werden de rotte balken vervangen, de balken van de middenbeuk werden behandeld tegen houtworm en de kroonlijsten en gewelven werden hersteld en gepleisterd. Kort nadien werd duidelijk dat het nieuwe pleisterwerk van de gewelven barstjes begon te vertonen: "Een gevolg van de strenge vorstperiode in februari en het nog niet uitgedroogde pleisterwerk”, wist de schepen te vertellen. De scheurtjes werden ondertussen uitgeslepen en hersteld.

Opgesplitst dossier
Het herschilderen, de opfrissing van binnen- en buitenschrijnwerk, de bevloering, de verwarming, het herstellen van de klokkentoren, het herstel van het uurwerk en het verplaatsen van het gelijkvloerse orgel werden opgesplitst in twee dossiers. Nadat door de verschillende instanties beslist werd dat de muur- en figuurbeschilderingen niet verder vrijgemaakt, noch gerestaureerd zouden worden kon er aan herschilderen gedacht worden. De driehoekige velden, juist onder de koepelaanzet, die beschilderd zijn met de vier evangelisten, zullen wel met een speciale papieren onderlaag beschermd worden.

Volgend jaar krijgt de kerk dus een egaal kleurtje, welk het zal worden moet nog beslist worden. Tot de bevloering definitief kan aangepakt worden zal er nieuw tapijt geplaatst worden, en krijgt het binnen- en buitenschrijnwerk een opknapbeurt.
Rond de kerk zullen ook alle struiken verwijderd worden en vervangen worden door gras. De bomen blijven, maar zullen als groenscherm gesnoeid worden.
 
Dossier: bevloering, verwarming, gelijkvloers orgel, klokkentoren

„Het dossier voor het verplaatsen van het gelijkvloerse orgel, het vernieuwen van de bevloering, de vernieuwing van de verwarming en het herstel van de klokkentoren is in voorbereiding en zal waarschijnlijk in maart 2010 op de gemeenteraad verschijnen”, gaat schepen Soens verder. "Na goedkeuring zal er wellicht nog een 5 à 6-tal jaar overgaan vooraleer alle te bewandelen paden doorlopen zijn".
 
Orgelpunt ligt gevoelig
Het kostenplaatje voor het vernieuwen van de bevloering zal om en bij de 600.00 euro bedragen. 
Om het orgel te verplaatsen (tegen de zijmuur) zal er een bedrag van 15.000 à 20.000 euro aan vast zitten. Het orgelpunt ligt echter wel heel gevoelig bij sommige Desselgemnaren want er zijn voor- en tegenstanders. 

"Het streefdoel is om eind volgend jaar de Sint-Martinuskerk rond deze tijd van het jaar terug te kunnen openen zodat de parochianen hier kerst kunnen vieren”, sluit schepen Soens af.
Naar verluidt zou pastoor Leenknecht ook plannen hebben om de kerk te herschikken, de doopkapel uit te breiden en achteraan de kerk een rouwkapel te integreren.
Meer weten over de Sint-Martinuskerk te Desselgem: klik hier.

Lijk de bietjes bietjes gonzen ende ronken…
Op de droogste delen van de Persemeers stond meer steenklaver dan gras. Als die klaver bloeide, was het net alsof daar een immens wit tapijt opengerold lag. Honderden bietjes gonsden dan bedrijvig van bloem naar bloem, om grondstof op te doen voor hun zeemfabriekjes. Die beestjes waren heel vriendelijk zolang je ze maar rustig liet betijen. Als je ze echter te na kwam, konden ze gemeen in hand of voet stralen. Zo een bijensteek was lang geen pretje. Het was echter nog geen doodgaan zo­lang het gewone bietjes gold. Je peuterde het wiepke (angel, nvdr) heel voorzichtig uit en streek wat speeksel of wat azijn op het wondje.

Heel wat erger was het wanneer je gestoken was door een grote dikke koningsbie of door een van die gele gestreepte eerdebieën (wespen, nvdr). Mij is het zelf nooit overkomen, maar sommige makkers hadden ervaring in die ma­terie. Ze verzekerden dat je zulk gemeen goed maar beter uit de weg kon gaan. Naast die grote stralebieën waren er ook nog de kompleet schuldeloze bietjes die over geen wiepke beschikten en zich niet konden weren als ze in het nauw gedreven werden. We zagen het verschil direkt aan hun achterlijf. Dat was niet zo spits. We vingen bij voorkeur die soort om ze met een handvol bloeiende steenklaver in een afgedekte bokaal te stoppen, om te zien of ze geen zeem zouden produceren.

Sommige makkers disten nogal eens verhalen op over het uitbranden van wespennesten ergens in een droge graskant. Veel honing schijnen ze nooit gevonden te hebben. Als ze daarbij echter maar half zo dikwijls ge­stoken werden als ze vertelden, moeten ze dagenlang met een gezwollen gezicht rondgelopen hebben.

Meikevers
Meikevers - we noemden ze meulenaars of meulronkers - behoorden tot de meest populaire beestjes toentertijden. We schudden ze uit het jonge groen van de beukenhagen en namen ze mee naar school in een sulferdoosje (luciferdoosje, stekjesdoosje, nvdr). De bakkers waren het meest in trek. Ze leken als met meel bestoven en hadden hun naam dus niet gestolen. Lijk alle kostbare dingen waren ze echter zeer zeldzaam. Wat een meulenaar voor een schooljongen betekende toentertijde, bewijst alleen al de zegswijze: Wél bedankt. Ik ga je dan eens een meulenaar schudden! Zeggen dat meikevers bij ons een paradijselijk leven hadden, ware na­tuurlijk schromelijk overdreven. We stopten ze wel bij tijd en wijle wat verse beukeblaadjes toe, maar in ruil daarvoor moesten ze zich allerlei plagerijen laten welgevallen.

Zo lieten we onze meikever bijvoorbeeld steken. We begroeven hem onder een paar handvollen zand en keken dan gespannen toe hoe hij zich uit dat rulle zand naar boven wroette. Soms gingen we wedstrijden aan met elkaar. We stopten onze meikever gelijktijdig onder eenzelfde hoeveel­heid zand en het beestje dat het eerst tevoorschijn kwam, was gewonnen.

Een ander spelletje was heel wat wreder. Vooraleer we ermee begonnen, moesten we goed uitkijken dat er geen meester in velden of wegen te be­kennen viel. We bonden een eindje twijndraad aan onze meulenaar vast en duwden dan op zijn pootjes om hem aan het vliegen te krijgen. Soms lukte dat. Het beestje klapte zijn dekschilden open en vluchtte een bedrieglijke vrijheid in. Het kon hem echter heel slecht bekomen. Als we te onver­hoeds aan het draadje snokten om het terug binnen te halen, liep het on­vermijdelijk deerlijke verminkingen op.

Het onderwijs maakte handig gebruik van de populariteit der meulron­kers om ons wat begrippen van dierkunde bij te brengen. Zo vertelde de meester van de engerlingen die zich onder de grond aan knaagpartijen overgeven. Hij vertelde ook over het raadselachtig verpoppen en hoe op een prille meimorgen jonge meikevertjes uit die poppen te voorschijn ko­men. Tegen de klasmuur hingen een paar kleurige platen. Een paar reus­achtige engerlingen en dito meulenaars stonden erop getekend. De meester wees ons op de voelsprieten en op de dekschilden die tere vleugels verber­gen.

We waren vol belangstelling. Als het niet te lang duurde tenminste. Meulronkers in een sulferdoosje konden langer onze aandacht boeien.
Weldra meer.

Bijna 100 gezinnen doen wekelijks een beroep op de voedselbank

"Ook wij beginnen crisis te voelen"
Ver­schillende vrijwilligers zetten zich in om ook gezinnen die het fi­nancieel moeilijker hebben, een aangenaam eindejaar te be­zorgen. De voedsel­pakketten worden uit­gebreid met een feestmaal en op 28 december staat de avond van het hart op het programma.

Door de feestdagen vindt de wekelijkse bedeling van voedselpakketten niet plaats op donderdag maar uitzonderlijk op dinsdag. Tom Ruysschaert is een van de vrijwilligers die in Dessel­gem de bedeling in goede banen helpt leiden. "Wekelijks krijgen wij zeven tot acht gezinnen over de vloer die via het OCMW bij ons terecht komen. Gedurende drie maand hebben zij dan elke week recht op een voedselpakket. Als die termijn verstreken is, wordt er in samenspraak met het OCMW bekeken of die termijn moet worden verlengd of stopge­zet".
^{Vrijwilligers Beveren-Leie: Marleen Bekaert en Lea Dewilde, ontbreken op de foto Marleen Valcke, Rachida en Monia Ayari en Colette Deryckere}Ook in Beveren-Leie komen elke week een 10-tal gezinnen hun voedselpakket halen en dat is ook in Waregem het geval.
"Meer dan 90 gezinnen krijgen in groot Waregem wekelijks een voedsel­pakket", legt Kris Verhelst van het OCMW uit. "Dan spreken we in totaal over 350 personen". Verhelst verduidelijkt ook dat het uit­delen van voedselpakketten ge­beurt om noodsituaties te over­bruggen. "Daarom dat we de situ­atie na drie maanden herbekijken. Dan kijken we of een verlenging verantwoord is. Of er eventueel extra voeding noodzakelijk is enz ... want er zijn er wel bij die een blijvend karakter vertonen door eventueel ziekte of werkloosheid". 

't Kelderke
De Waregemnaars komen hun voedselpakket afhalen in het cen­traal afhaalpunt 't Kelderke, een feitelijke vereniging die samenwerkt met verschillende service clubs en het OCMW. "Het OCMW kan gebruik maken van de Europese voedselvoorraad", legt Kris Verhelst 'uit. "Dat is ech­ter lang niet voldoende waardoor we dat voedselpakket aanvullen met producten. Daarom is de steun van de Service Clubs en andere in­stanties erg belangrijk. “Tijdens de feestdagen is het voedselpakket iets anders dan op andere weken. "Voor Kerst krijgen de mensen een koetong en voor Nieuwjaar balletjes in tomatensaus".

Volgens Kris Verhelst is de toena­me van mensen die een beroep doen op de voedselbank niet zon­der reden toegenomen. "Wij be­ginnen nu de crisis te voelen. Voor velen is de stap naar het OCMW zetten heel groot waar­door ze uiteindelijk pas bij ons te­rechtkomen als de schuldenberg te groot is geworden. Daarom bena­druk ik nog eens dat het heel be­langrijk is dat mensen vroeger de stap naar het OCMW leren zetten. Daarvoor is ook het toekennen van de verwarmingstoelage een goede zaak. Dat gebeurt door ons waardoor de mensen het OCMW leren kennen. We zijn een open huis aan het worden".

Op 28 december wordt in samen­werking met het Waregems stads­bestuur de avond van het hart georganiseerd. Dan kunnen de men­sen genieten van een echt feest­maal. "Bij het ingaan van deze le­gislatuur besliste de burgemeester dat mensen die het financieel moeilijk hebben ook moeten kun­nen genieten van een volwaardige maaltijd. Daarom werd er een werkgroep opgericht. " Voor de feestmaaltijd van maandag schre­ven nu al 113 volwassenen en 49 kinderen in. "Het wordt zeker en vast een moment waar ze naar uit­kijken".
^{Bron: Het Wekelijks Nieuws, naar BWD,  foto RSB}

JOB*ROCK 2010
Niemand minder dan het onvoorstelbaar populaire Discobar Galaxie is de 1e headliner van Job*Rock 2010.

Discobar Galaxie is dankzij hun vrijdagavondprogramma op Studio Brussel, hun nieuwe 3 dubbele cd "Inside The Soundsystem" en hun jaarlijkse "Galaxie Gangbang" op Rock Werchter hipper dan ooit. Het is ondertussen al jaren geleden dat deze topdj's nog in Waregem te gast zijn geweest.

Daarnaast is Job*Rock voorlopig hun enige optreden in 2010! Naast Discobar Galaxie zullen ook Trash Radio (Studio Brussel/Mish Mash Soundsystem), Waxdolls, de afrekeningsensatie Wallace Vanborn en Highway Jack op Job*Rock 2010 te zien zijn. In de komende weken volgen nog meer namen waaronder een 2e headliner.

Meer info over Job*Rock vind je op www.jobrock.be. klik hier.
Tickets voor Job*Rock kosten amper 5€ in vvk en 8€ add. De online ticketverkoop start begin januari. De verkoop via de gewone voorverkooppunten start iets later.

Voor de jobbeurs hebben ondertussen meer dan 15 standhouders ingetekend, waaronder Lidl, ISS, Makkie, Vlan.be, Stadsbader-Flamand en Balta. Geïntresseerde bedrijven vinden meer info op de website.

In 2010 staat er voor 58 jongens en meisjes iets bijzonders te gebeuren.

Op 30 mei zullen zij het H. Vormsel ontvangen in de Sint-Jan de Doperkerk te Beveren-Leie.

Ook nu weer gaat de spetterende LET IT SHINE door en dat op 16 februari om 17.30 uur in Zwevegem (Sint Amandus).

De vormelingen van de parochie Sint-Jan de Doper zullen net als vorig jaar de kans krijgen om deze spetterende avond mee te beleven.

Vorig jaar kwamen meer dan 3500 vormelingen met hun catechisten samen op vier verschillende locaties. De Sint-Jan de Doperkerk was een van die locaties waar 900 vormelingen en 300 begeleiders aanwezig waren.

Vormelingen, stip dus alvast 16 februari 2010 aan in jullie agenda.
Om de videobeelden van vorig jaar te bekijken klik hier.

 
^{Op de foto herkennen we zittend: Marie-Rose, Agnes, Robert en schoonzoon Germain, staand schepen Jo Neirynck, Rik Soens en Pietro Iacopucci}

Naar aanleiding van hun briljanten huwelijk ontvingen Agnes Maroy en Robert Goethals op 21 december een delegatie van het gemeentebestuur in de Kortrijkseweg 334. Dat was dag op dag 65 jaar geleden dat ze in 1944 voor de ambtenaar van de Burgerlijke Stand te Desselgem verschenen. Agnes werd aldaar geboren op 14 augustus 1922, terwijl Robert een negental maanden later geboren werd te Harelbeke, en dat op 7 juni 1923 als jongste in een gezin van 9.

Op 14-jarige leeftijd begon Robert aan zijn beroepsloopbaan in de pannenfabriek te Stasegem. Twee jaar later trok hij naar het bedrijf van Oktaaf Mehuys waar hij met paard en kar balen vlas vervoerde naar Kortrijk en Doornik. Ook de lange afstand die hij met paard en kar aflegde naar een spinnerij in Gent weet hij zich nog heel goed te herinneren.

Het was ook op de werkvloer van Oktaaf Mehuys dat het koppel elkaar leerde kennen. Na de oorlog, in 1946, nam Robert het bedrijf van zijn werkgever over en werd hij zelfstandig voerman. Agnes, die tot aan haar huwelijk als poetsvrouw had gewerkt, hielp vanaf dan mee in het bedrijf. Daarbij stak ze ook nog een hand toe in café ‘De Voerman’ en stond ze in voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen Rosanne (+) en Marie-Rose. Zes jaar vooraleer Robert zijn beroepsloopbaan afsloot ging hij in slachterij Goossens aan de slag als beenhouwer, chauffeur en koerman.

Na hun pensionering trokken ze vaak mee op reis met de gepensioneerden, waar ze nog altijd lid van zijn, en houden mooie herinneringen over aan hun speciale reizen. Beiden legden ook graag een kaartje, iets wat Robert nog steeds graag doet en ondertussen kunnen ze ook genieten van hun drie kleinkinderen Dominique, Silvie en Christoph en hun achterkleinkind Matthias.

Agnes overleed op 12 december 2010
Robert overleed op 1 januari 2014

Vooraleer de kerstvakantie in te gaan organiseerde de Vrije Basisschool op vrijdagavond 18 december een gezellige kerstmarkt.
Op de speelplaats was het sneeuwtapijt bezaaid met smeulende vuurtjes en kraampjes. Zowel de uiensoep, hotdogs, jenever, glühwein, frietjes, braadworst… werden gesmaakt en gingen gretig over de toonbank.
De refter was ingericht als sfeervolle bar voor diegenen die liever een warm lokaal opzochten. In de turnzaal konden de kleintjes naar hartenlust ravotten in het speeldorp. En in groepjes konden de kinderen in een kleuterklas terecht om te luisteren naar het kerstverhaal.
Elkeen genoot van de sfeer op deze witte kerstmarkt.

Vissels vangen
Bij de jeugd van alle landen en alle tijden moet dit een der voornaam­ste vormen van tijdverdrijf geweest zijn. Wij waren geen uitzondering daarop. We hadden ook nog viswater in overvloed toen. De brede grachten bij Brabanders hof bijvoorbeeld en Mielke Victors put en vele beken en slootjes een beetje overal in Beveren.

We trokken uit vissen van zodra de eerste mooie lentedagen over het land kwamen. Het water stond open en helder in de grachten en alles wriemelde en borrelde er van nieuw leven. Natuurlijk dat we ons behelpen moesten met het visgerei dat we zelf in mekaar konden knutselen. Dure vislijnen hadden we niet. Wie gaf daar dan geld voor uit! Ons visalaam was doodgewoon een lange stok waaraan we een eindje twijndraad vastgeknoopt hadden. Als aas gebruikten we de pieren of terringen die we vonden van zodra we een gersfak (graszode, nvdr) oplichtten.

Soms hadden we zelfs een vlotter aan onze lijn. Een takje of een lucifertje dat we in de twijndraad strikten en dat ons verwittigde als er aan het aas gesabbeld werd. Een mens moest eigenlijk engelengeduld hebben om met dergelijk tuig uit vissen te gaan.

We namen dan ook dikwijls onze toevlucht tot grovere middels. Moeders vergiet bijvoorbeeld dat we dievelings uit haar keukenar­senaal meegegrist hadden, of de scharbieldezichter. We gingen dan op onze buik op de grachtkant liggen en schepten zo diep mogelijk in het water. Ongelofelijk wat in zo een verziep of zichter kon liggen wriemelen als het water weggestroeld was. Er waren van die grote dikke torren bij en water­spinnetjes en potshoofden en vele soorten waarvan we naam noch bestaan bevroedden. Een enkele keer was er ook wel een hagedis bij. Een loketissie, zeiden we.

We hadden niet veel op met die loketissies. We betrouwden ze niet. Wat heeft nu ook vier poten en een staart en kruipt rond in een gracht! Ze konden ons daarbij zo gemeen begluren met hun vinnige oogjes. Neenee, loketissies mochten we niet. Vooral dan niet die rode soort. Van die wisten we bepaald zeker dat ze verdomd giftig bijten konden. Toegegeven dat nie­mand van ons zo een beet gekregen had. Gevangen loketissies werden dan ook onbarmhartig onder schoen of kloef verpletterd. Tussen heel die wriemelende rommel lagen zilverige visjes wanhopig te slaan en te happen naar lucht. We pikten ze voorzichtig uit en lieten ze in een blikken doos met water glijden. Het was een sensatie op zichzelf zo een visselke een poosje in de holte van je hand te houden en te kijken hoe het zijn lijfje sloeg en jagend met zijn kieuwen werkte. Zo een klein beestje dat daar lag te glanzen in het zonnelicht en zich benauwd scheen af te vragen waarom het plots zo warm geworden was en zo droog.

De roodbaardjes waren natuurlijk meest in trek. Ze waren erg zeldzaam echter en zo een kleurige vissel vangen was zoveel als prijs winnen in een tombola. De tegenpool van die kwieke roodbaardjes waren de kavies. Log­ge zwarte vissels, die we steevast bij de overige bucht in de graskant of op het grint wierpen, waar ze verrekken konden. Van een makker die blijk­baar overhoop lag met water en zeep, zeiden we ook wel eens dat hij een kavie was.

Dan waren er ook nog vissels met een dik achterlijf, die moeite schenen te hebben het tempo van hun wegschietende soortgenoten bij te houden. Van die zeiden we dat ze eiers op hadden en we wierpen ze terug het water in. Jaja, hoe klein we nog waren en hoe meedogenloos, we wisten toch reeds dat de soort moest blijven voortbestaan. Thuis kiepten we onze vangst dan in een grote bokaal of in een kuip. Veel deugd beleefden we er echter niet aan. Iedere dag opnieuw moesten we kadavertjes bovenhalen die roerloos op de bodem lagen te drijven. De kwieke lijfjes spartelden niet meer en de glans was eraf. Dof en stijf lagen ze nog een poosje op de mesthoop, tot een of andere kat eens voorbijgeko­men was.
 
Met Maurice Lambrecht heb ik aan Mielke Victors put eens de sensatie van mijn vissersleven gehad. Buiten adem van het lopen kwam Maurice vertellen dat hij daar een tinke (zeelt, karperachtige vis, nvdr) gezien had en samen trokken we erop af. Na veel geplons en geploeter wisten we de knaap met onze scharbielde­zichter op het droge te halen. Die tinke heeft dan nog een paar dagen triest rondgezwommen in een kuip, tot Mentie Lambrecht het water over zijn kin voelde lopen en aan zijn Marie zei dat ze de pan op het vuur moest zet­ten.

Van puiden en padden
Iets wat je nooit meer hoort bij ons is het kikkerkoor, zoals het op som­mige avonden uit een of andere sloot kon opkwaken vroeger. Nogal van­zelfsprekend eigenlijk. Om een kikkerkoor te vormen, zijn kikkers nodig en die zijn nu in geen velden of wegen meer te bekennen. Toen we als kinders in de Persemeers aan het spelen waren, sprongen de puiden om de haverklap voor onze voeten weg. Het is trouwens meer dan eens gebeurd dat we uitgleden op een puid die wat aan de trage kant was.

---

In die Persemeers hadden we ze in soorten. Grote, kleine, groene, ge­le, bruine. We mochten er jacht op maken zoveel we wilden, we mochten ze bij tientallen om zeep brengen, de volgende dag hupten er precies even­veel door het veie gras. Met puiden waren we zeer vertrouwd. Misschien wel omdat we hun hele ontwikkeling zo nauwkeurig op de voet konden volgen.

In de lente waren plassen en grachten bedekt met gelei-achtig puiderek. Soms roerden we er duchtig in met een stok. Niet gauw echter zouden we het met onze handen aangeraakt hebben. Tenslotte was het maar een vieze bedoening. Op de plaatsen waar die kikkerdril gelegen had konden we niet lang daar­na jacht maken op de koddige potshoofden die, met hun staartje slaand, parmantig door het water toerden. Het begon pas echt interessant te wor­den als die potshoofden pootjes kregen en op viervoetige vissen gingen lij­ken. Soms stopten we enkele van die grappige beestjes in een bokaal, om de puidvorming nog beter te kunnen volgen.

Puiden vangen was een bezigheid waarbij we uren gesleten hebben. Soms haalden we er spelletjes mee uit die tamelijk vreedzaam waren. Ze om het verst laten springen bijvoorbeeld. Ze in het water werpen met een dun touwtje om de poot en dan hard terugsnokken als ze dachten dat de vrijheid herwonnen was. Andere spelletjes waren bepaald wreed. Naar ge­vangen puiden werpen met getrokken zakmes. Ze doorpriemen om te zien welk gek gescharrel ze zouden maken met hun poten. Ze opblazen met een strootje. Een mens mag er niet aan denken nu! Hoe vertrouwd we ook met die beestjes waren, puidebillen hebben we nooit gegeten.

We hoorden er wel eens over praten maar wij, jongens van de Reke, vonden het maar een kiezig (vies, nvdr) gedoe. We waren daarvoor te weinig gekultiveerd waarschijnlijk. Nu nog steeds moet ik mijn afkeer be­dwingen als ik ergens, omwille van de beleefdheid, zo een puidebilletje moet oppeuzelen.

Een pad is nog heel wat viezer dan een puid. Nu heb ik er in geen jaren meer gezien, maar toen waren ze lang geen zeldzaamheid. Als je een tijdje in de lochting rondliep, kon je er altijd wel één log en lelijk over de grond zien kruipen. Een padde kon je gemeen en gluiperig aankijken. We hadden er eigen­lijk schrik voor en nooit zou het in ons hoofd opgekomen zijn zo een kie­zig beest aan te raken. We waren er stellig van overtuigd dat padden giftig waren. Dat ook de minste aanraking ons worten (wratten, nvdr) zou bezorgen. Die zouden we dan moeten zien kwijt te raken door een geldstukje te werpen in de wijwaterbak in de kerk. De grote mensen deden er nog een schepje bovenop. Ze waarschuwden ons dat de padden 's nachts onze tanden zouden komen tellen als we ze iets misdeden. Wat voor ongemakken dat tandentellen opleverde, wisten we niet precies. We konden ons echter drommels goed voorstellen welk ge­voel het zou geven als je op een nacht ontwaakte en zo een gedrochtelijke pad aan je kiezen te morrelen zat.
Weldra meer

Chiro Leieland is sinds september terug goed op dreef en er staan nog tal van activiteiten op hun programma. Zo ook het 10-daagse bivak in juli. Dit jaar zullen de tenten opgeslagen worden in Bocholt. En juist rond deze activiteit knelt het schoentje nog wat. De leiding is namelijk nog op zoek naar kookouders en daarom maakten ze even een definitie van een kookploeg.

"Kookploeg zijn is:
- Het aankopen van nieuwe warmtewanten voor het volgende kamp te Bocholt.
- Kijken of alle potten, pannen, kernkoppen, tassen, bekers… nog aanwezig zijn en al dan niet nieuwe gaan kopen.
- Uren voorbereiding naar het kamp, afwisselend met halve uren plezier waarin je uw collega koker schaterend de loef afsteekt.
- Wortels in fijne schijfjes snijden, pret maken bij het stoven van de prei, met tranen in de ogen kilo’s ajuinen versnipperen, aardappelen hun jasje afdoen, toekijken hoe de leiding in de weer is met het braden van de 100den worsten om de heerlijke jaarlijkse hutsepot te bekomen.
- Terug wat uren voorbereiding voor het kamp, dit keer om de beurt bij iemand anders thuis en afwisselend met een hapje en een drankje.
- Vergaderen met één grote tafel leeftijdsgenoten, 1 oog op het blad het andere misschien naar uw kleine spruit die alweer van plan is om de wereld te ontdekken.
- Een aantal jaren met ons mee gaan op kamp om daar 10 dagen dolle pret te beleven.
- Met een volgeladen auto/caravan/vrachtwagen vertrekken richting het verre Limburg.
- Tijdens die rit in gedachten prachtig droog weer bestellen bij Frank de weerman.
- Wanneer uw bestelling “goed weer” niet is uitgekomen, de vele triestige gezichtjes van de leden opvrolijken met een heerlijke warme soep.
- Het afpersen en het tegen elkaar opzetten van de lokale bakkers, om zo bij de goedkoopste 10 dagen brood te kopen.
- Na vele uren zwoegen in de keuken een spontane “Dank u wel het was zeer lekker” krijgen van een speelclub meisje en of jongen.
- Ook toekijken hoe alle eierpuf wordt opgegeten en u noodgedwongen snel nog iets anders moet vinden om zelf uw lege maag te vullen.
- Wanneer u ’s middag of ‘ avonds zelf lekker gegeten hebt, tijd nemen om te rusten, te genieten van de omgeving en de ambiance van de jeugdige spelen rondom u.
- ’s Avonds na alle drukte gezellig rond een brandend stakingsvuurtje de dag overlopen met de kampleiding en horen dat alles terug dik in orde was…
Kortom een aangename, gevarieerde, sociale levenservaring waar mooie herinneringen aan vast hangen".

---

Ben je geïnteresseerd, wens je meer informatie…? Neem dan gerust contact op met iemand van de leiding. Ze zijn dagelijks te bereiken in het heem Tomberg 21A, Beveren-Leie en dat vanaf 20.00 uur.

Toen de Interlin-schoorstenen op 18 maart ll. werden gesloopt waren alle leerlingen van de beide Basisscholen erbij. De afgelopen maanden lieten ze hun fantasie zowel individueel als in klasverband de vrije loop en gingen op een creatieve manier aan de slag om hun gevoelens en indrukken weer te geven over deze indrukwekkende gebeurtenis. Dat leverde heel wat tekeningen, maquettes, teksten….op. Op zondag 13 december werden alle werken tentoongesteld bij Woningbouw Huyzentruyt. Naast de Interlin Kids Expo kregen de bezoekers een rondleiding in het bedrijf en werd er een presentatie gegeven over het Huyzentruyt-concept en de Interlin-site. Eind januari, begin februari 2010 zal wellicht kunnen gestart worden met de wegeniswerken.

BEVEREN-LEIE
In 1958 begon Interlin met het persen van platen voor de bouwen de meubelindustrie. Jarenlang vormde de locatie van Interlin echter een heet hangijzer te Beveren-Leie. Het bedrijf was ingesloten geraakt door een uitbreidende woonzone. Er waren klachten over lawaai-, stof- en geurhinder. Na een procedureslag van meer dan vijftien jaar was het uiteindelijk voormalig minister van Leefmilieu Vera Dua die begin 2003 eigenhandig het dunne touwtje doorknipte. Ze weigerde Interlin een nieuwe vergunning te geven, waardoor de vestiging onherroepelijk de deuren moest sluiten.

NIEUWE BESTEMMING
In 2004 bereikte Groep H een overeenkomst om de Interlin-site aan te kopen met de bedoeling om deze plek op te waarderen en om te vormen tot een rustige, aangename, groene woonzone. Er werd een ontwerpwedstrijd uitgeschreven waarbij verschillende architectenbureaus een voorstel hebben ingediend. Het bureau van architect Filip Cnockaert uit Kortrijk haalde de opdracht binnen. Hun ontwerp "Wonen in het Park" sprong eruit omdat het voorzag in een evenwichtige mix van woon- en recreatiefuncties. Een grote oppervlakte werd voorzien als openbaar park.

Begin dit jaar werd aangevangen met de sloop van de 6 hectare grote industriële site die voor goed 90% bebouwd en/of verhard was. Als apotheose werden op 18 maart de 3 schoorstenen neergehaald. Hiermee werd op symbolische wijze afscheid genomen van het verleden.
Het kostenplaatje van die afbraakwerken, zo'n 1.100.000 euro, werd voor 90% gesubsidieerd door de Vlaamse overheid

---

^{De site (2 november 2009)  gezien vanuit de Kleine Heerweg}

---

EEN UNIEK WOONCONCEPT
Intussen zijn de afbraakwerken afgerond. De aanvang van de verkoop is voorzien in voorjaar 2010 en het bouwen van de woningen zal van start gaan eind 2010. In een eerste fase zullen 46 woningen gebouwd worden. In het belang van de omwonenden zal meteen ook de aanleg van de parkzone met vijverpartijen voorzien worden (2 hectare). 

In totaliteit komen op de nieuwe site 116 woningen en 30 appartementen. De huizen zullen een combinatie zijn van rijwoningen, koppelwoningen en alleenstaande woningen. De nieuwe woonwijk zal volledig zone 30 zijn. Naast een garage en oprit zullen de inwoners hun wagen ook kwijt kunnen op een daarvoor voorziene groene parking. Daarnaast zullen aparte parkeerplaatsen voorzien worden voor bezoekers. Voor fietsers, wandelaars, schoolgaande jeugd, ... zal er een verbindingsweg aangelegd worden tussen de Koning Albertstraat en de Kleine Heerweg. Langs strakke groene lanen krijgt elke individuele woning rechtstreeks toegang tot het park.

---

^{Plan realisatie eerste fase (niet op schaal) bron Kids Expo} 

---

Het hoofdaccent komt te liggen op wonen, groen en ontspanning. Een groot contrast dus met de industriële activiteiten van weleer. Heeft u zelf interesse in het nieuwe project? Laat u nu dan registreren op de wachtlijst via 056/736.736. Zo zal u kort voor de start van de eigenlijke verkoop persoonlijk verwittigd worden.

Bettina Verhellen
dochtertje van Mario en Tiene Verhellen - Coppens
zusje van Alessandra.
Geboren te Waregem op 7 november 2003 en er plots overleden op 11 december 2009
De afscheidsdienst zal plaatshebben in het O.C. Nieuwenhove, Kerkhofstraat 30 te 8790 Waregem op vrijdag 18 december 2009 om 10 uur.

In de Stedelijke Basisschool, Koning Albertstraat, Beveren-Leie  is zondagavond in de foyer een stille ruimte ingericht. Daar kreeg Bettina met een mooie foto een plaatsje bij de bloemen en een kaars. Er speelt de hele tijd rustgevende muziek.

Vanaf maandagmorgen, 14 december, wordt de ruimte opengesteld om stil bij Bettina te verpozen, voor al wie een plaats wil geven aan zijn of haar verdriet.
Kinderen, ouders, grootouders, leerkrachten... iedereen is er welkom.

Ook na de schooluren kan men alle weekdagen tot en met vrijdag de stille ruimte bezoeken tot 21.30 uur. Er ligt een rouwregister waarin men zijn diepe medeleven met de familie kan neerschrijven.

---

Deze foto werd op vrijdagnamiddag 11 december genomen door een klasgenootje. Hij zal duidelijk zichtbaar in de klas aanwezig blijven.




De tekst "Bettina morgenkind" prijkt als eerste bladzijde in het rouwregister en werd door directeur Stefaan Dewaele voorgelezen tijdens het stiltemoment op de kaas- en wijnavond.

Bettina, morgenkind
Bloem in onze handen,
we zullen je telkens herkennen in elke ontluikende knop,
in elke druppel die glinstert, in elke zon die verwarmt.
En als de avond valt, dan zal je bij ons zijn.
Soms even.
Hoorbaar als adem.
Onvindbaar.
Tussen tedere dingen.
Behoedzaam geschreven op een kwetsbare plek in de schoot van ons hart.
^{(Kris Gelaude)}