boek

Mijn leven het laatste jaar van verpleging.   6.50—Medicijnen SinemetCR125-Comtan 200Mg-Alprozalam-0,5Mg 7.00—Naar beneden in bed gelegd en alles voor de benen goed gelegd. 7.10—Eten gemaakt brinta voor haar en pruimensapYakult en            Domperidon 10Mg voor de maag. 7.20 zelf gaan eten 7.30—Weer op bed geholpen en alles goed gelegd. 7.40—Alles opgeruimd en kon ik naar boven om te wassen en scheren. 7.55—Uit bed gehaald en rollator gepakt haar erop gezet en weer            naar boven met de lift.(dus tillen deed ik aldoor al).Alles weer zo           neer gelegd dat het voor haar gemakkelijk liggen werd.Weer naar           beneden en vlug koffie gezet.was ik nog mee bezig ging de bel           alweer en dus naar boven. 8.00—Benen weer verlegd en gemasseerd en omgedraaid. 8.10—Weer de bel en naar boven moest haar nog een keer de benen             verleggen en met spirofloor in wrijven 8.15—De bel weer naar boven en ze wou weer naar beneden,dus            opgetild en naar de traplift haar erop gezet en naar beneden            daar weer in de rolstoel en naar het andere bed gebracht en            haar in het andere bed gelegd dus aldoor tillen. 8,30---Daar moest ik haar benen weer masseren en alles weer verleggen. 8.40---Vlug de afvalbak aan de straat gezet en oud papier. 8.50—Moest ze naar de W.C dus haar er weer uitgetild en in de rolstoel            en naar de wc daar er weer uitgetild en op de wc geplaatst en            in de rolstoel geplaatst en bij het bed er weer uitgetild en kon           ze weer rusten.Haar weer neergelegd zoals ze zelf wilde en           de benen nog verlegd want het voelde niet goed zoals ze lag. 9.05—Douche klaar gemaakt en elektrische kachel aan voor de warmte.            Bad handdoek ,washandjes,zeep,haarborstel,etc 9.10—Waterfles gevuld en spuwbakje geleegd en massage olie             klaar gezet. 9.20—Sinamet CR125 gegeven en nog een fles gevuld met appelsap            dit zou helpen tegen het vele vocht wat geproduceerd werd. 9.35—Een Apomorfine HCL injectie gegeven.weer even verlegd            zodat ze het weer even uit kon houden. 9.45—Wijkverpleging kwam om haar te douchen,dus tillen, traplift            en boven er weeruit tillen zodat ze op de douchestoel kon            zitten. 10.15—Alles het omgekeerde als beschreven hier boven. 10.25—Thuiszorg kwam om mijn ogen te druppelen en hebben              we even koffie gedronken en gebabbeld.Dat was mijn              sociaal contact,vrienden en kennissen bleven ook weg.              Zoals het ging bij mij thuis daar konden ze niet tegen. 10.40—Haar weer verleggen en benen masseren en alles weer              zo maken dat ze weer redelijk kon liggen. 10.50—Drinken gegeven en weer anders neer gelegd. 11.05—Was in de wasmachine en aangezet en water bijvullen en              een stukje fruit gegeven. 11.20—Plasstoel schoongemaakt en aardappels geschild en groente              schoongemaakt en vlees gebraden en haar nog een keer              goed gelegd . 11.50—eten koken en haar de benen nog gemasseerd en weer goed

 
    

Bij psychische factoren gaat het o.a. over levensgebeurtenissen uit het verleden die niet goed verwerkt zijn (trauma). Naast het feit dat de kans op (niet-chronische) depressie vergroot wordt na een traumatische gebeurtenis, spelen problemen bij de verwerking ervan een rol bij het ontwikkelen van (chronische) manie of depressie. Het blokkeren van pijnlijke herinneringen en/of gevoelens kan leiden tot een verstoring in het gevoelsleven, en zo tot bipolariteit Lithiumcarbonaat   Zowel positieve als negatieve gebeurtenissen, zoals promotie of echtscheiding, kunnen stress met zich meebrengen. Te veel stress (voor iemand die daar vatbaar voor is) kan bijdragen aan depressie of manie. Daarnaast is de sociale omgeving ook een belangrijke factor. Het is wetenschappelijk aangetoond dat iemand beter functioneert als hij deel uitmaakt van een groep (of netwerk) waarbinnen hij geaccepteerd en/of ondersteund wordt.   Multiple sclerose is waarschijnlijk een auto-immuunaandoening,[2] dat wil zeggen dat het immuunsysteem eigen weefsel beschadigt, in dit geval het myeline en de axonen van het centraal zenuwstelsel

                   In de tijd dat mijn vrouw in het verpleeghuis lag,heb ik haar verzorgd met het eten en drinken ook in het weekend.En als ik andere mensen hielp,was ze kwaad op mij,ik moest alleen haar verzorgen. Maar dat werd opgelost door het hoofd van de afdeling,die vond haar samen met het personeel zeer lastig.Ik had al gewaarschuwd maar ze wilden mij niet geloven,thuis was het al heel zwaar.Dus als zij niets wilde ging ik anderen helpen EL kwam ook vaak mee in het weekend.Mensen die zeer slechtziende waren hielpen we het vaakst.Het eten van mijn vrouw moest ik uit de keuken halen omdat het gemalen werd met het oog om verstikkingen te voorkomen.Ook werd speciaal drinken gegeven met veel vitaminen en mineralen. Nadat helpen al twee maanden had geduurd kwam ik A tegen eerst twijfelde ik omdat er van de oude A Niets meer over was.Haar man had een nieuwe vriendin en had tegen haar gezegd ik wil scheiden.En Het ergste was hij had de nieuwe vriendin maar meegenomen om het haar te vertellen.De afdeling waar ik hielp was voor mensen die het moeilijk hadden en zichzelf niet konden helpen.Ik heb haar vaak geholpen en ze vond het fijn(maar ook anderen die hulp nodig hadden)Later heb ik haar meegenomen naar buiten zodat ze ook een sigaret kon roken later shag,en dus moest ik leren om een goede sigaret te maken.Ze zag als vrouw er niet zo verzorgd meer uit.En daar hebben mijn dochter en ik wat aan gedaan. Ze voelde zich weer een vrouw worden.De familie liet haar links liggen,ze had zelf er schuld aan samen met haar man ,ze maakten   er liever een feestboel van dan aan de familie te denken ofwel aandacht te schenken.De euthanasie van mijn vrouw maakte dat ik een tijdje stopte met helpen.Door een gesprek met de arts over A had ik besloten om weer te helpen.De mensen en A waren heel blij en EL kwam me helpen in het weekend.Tot 3x toe hadden de verzorgers een zaal met mensen vergeten,maar die werden door ons beiden verzorgd(en het personeel was dankbaar)en de bewoners waren vol lof,en EL kreeg een mandarijn van een bewoner die al uitgedroogd was.De bewoonster was heel zuinig op de dingen die ze kreeg.EL vroeg mij wat moet ik doen?weg gooien,mijn raad was neem hem aan en gooi hem buiten weg.Na een tijdje vroeg A of ze mee mocht komen naar mijn huis,wel samen met mijn dochter overlegd en ze kwam(heel blij) en we hebben haar geholpen om weer vrouw te voelen.Make Up was ik al gewend,dit ook bij mijn vrouw gedaan en het haar door mijn dochter. Oordeel zelf aan de hand van foto’s.Ook was ze peettante en die ging trouwen en ook daarvoor hebben we gezorgd.Alles vertellen is veel,maar heb wel gezorgd dat de familie weer op bezoek kwam. Alles wat er tussen ligt is al bijna een boek van diepe ellende tot eindelijk weer een beetje vreugde als je de ziekte even weg denkt.Het ontstaan of eigenlijk het versnellen ervan heeft mij diepgeschokt,ook bij haar moeder die Alzheimer had gekregen met versneld tempo.Ook bij mijn vrouw waren symptomen die wij niet gemekt hebben ofwel niet bij stilgestaan.B.v bij het samen wandelen met de kinderen viel ze in een keer op de grond en was verbaasd dat ze op de grond lag,later met fietsen,fietste ze zomaar door coniferen in iemands tuin.En bij iets vastpakken ,viel het haar zoweer uit de handen.Maar daar sta je niet bij stil.

Een
vriendin die ook eens erg ziek was, zei het volgende tegen mij.
Als
je een ziekte hebt, is het steeds maar vragen iets wat
In
het begin goed gaat en dan steeds moeilijker wordt,
omdat
er vlug gezegd wordt hou eens op met zeuren.
En
dat moet je dan even slikken en zo wordt vragen dus
steeds
moeilijker of je wordt iemand die stekels gaat
opzetten.Ja
en zo heb ik mij als hulpverlener dat in de
oren
geknoopt daar het een stukje waarheid bevat.Ik ben
haar
daar nog dankbaar voor,het heeft mij behoorlijk
gesteund
met verplegen ,en het was niet altijd even gemakkelijk.Dit was
even iets van
mij.
 
  
 
Een
vriendin die ook eens erg ziek was, zei het volgende tegen mij.
Als
je een ziekte hebt, is het steeds maar vragen iets wat
In
het begin goed gaat en dan steeds moeilijker wordt,
omdat
er vlug gezegd wordt hou eens op met zeuren.
En
dat moet je dan even slikken en zo wordt vragen dus
steeds
moeilijker of je wordt iemand die stekels gaat
opzetten.Ja
en zo heb ik mij als hulpverlener dat in de
oren
geknoopt daar het een stukje waarheid bevat.Ik ben
haar
daar nog dankbaar voor,het heeft mij behoorlijk
gesteund
met verplegen ,en het was niet altijd even gemakkelijk.Dit was
even iets van
mij.

Ik heb ook gelezen van Canabis en ook werd in het verre verleden tabak gebruikt. Canabis (medisch zuiver)heb ik van dichtbij zien gebruiken,zelfs bij Parkinson.En het hielp de mensen goed,alleen het duurde niet lang,bij Parkinson waren ze een tijdje trilvrij en als je het hebt klem je je vast aan elke hulp.Bij MS ongeveer het zelfde resultaat.Maar praat liever met een Arts op het speciale gebied.Ik heb meegemaakt dat een Neuroloog mijn vrouw(PARKINSON) naar een afdeling stuurde om de medicijn hoeveelheid te bepalen.Hij was met vakantie en ze kreeg op die afdeling alleen maar 8 x Paracetamol en de klachten Namen toe,ik heb haar Vrijdags meegenomen naar huis en het personeel was in rep en roer. Thuis gewoon weer de medicijnen gegeven die ik al eerder had gekregen en het werd weer iets beter uit tehouden.Nu die Neuroloog heeft het  geweten,en nadien ging alles veel beter. En het mooiste kwam toen er een bespreking was over Parkinson.De hele staf was aanwezig. Er werd verteld dat het voor de verplegende mensen niet zo moeilijk zou worden en diegene dioe Parkinson had wel 100 jaar kon worden.Ook met voeding zou het allemaal gaan en niet moeilijk zijn en ook niet met de medicijnen geven.Mijn dochter en ik hadden ons nog stil gehouden en toen kwam de rondvraag.Toen hebben wij verteld dat eten zeer moeilijk zou worden en de medicijnen in tijds duur steeds korter zou worden en het voedsel aangepast moest worden,anders zouden ze stikken.En dat aan de ziekte niets te doen was en de medicijnen tot op de grootste sterkte zou worden toegepast en meer was er niet aan te doen. Daarna kregen de mensen een hele andere uitleg,daarbij werd steeds gekeken of wij beiden nog opmerkingen hadden.Maar mijn dochter en ik waren tevreden met die andere uitleg. Ze hebben ons na het einde wel gevraagd hoe we zoveel wisten en wij hebben een antwoord gegeven.

 
 
Ze heeft veel
meegemaakt in
haar leven leuke en minder leuke dingen.
Ik zal er een
stukje tussen
uit halen van haar leven.Ze werd zwanger omdat ze haar vriend
vertrouwde.Maar
de ellende begon toen hij ontkende en een paar vrienden vroeg om
te zeggen dat
ze ook met haar naar bed waren geweest.Om van de zwangerschap af
te komen moest
ze van haar vader uit een boom vallen ,en op een pot met heet
water gaan
zitten.Tijdens de geboorte heeft ze haar vader gewaarschuwd voor
de gevolgen
als het kind gebreken zou hebben.
Maar alles ging
goed,en na
haar te hebben ontmoet zijn we getrouwd.
De eerste keer
dat
we op vakantie
gingen was met
een tent die met behulp van haar
ouders gekocht
werd bij de
kinderen van familie Prins met veel
toe behoren
zodat we konden
genieten van de vakantie.Samen met
Jaap en Mien
hebben we alles
opgezet tot alles naar wens was in Gasselte.De
kinderen vonden
het prachtig
en waren weinig bij de tent.En hun
kregen snel
vriendjes en
vriendinnen,ook van mensen uit Nieuwegein.
Wel ook de
ouders van
Frouwkje hebben we toen een hele dag
opgehaald en ook
die hadden
een fijne dagWel regende het even
en Frouwkje haar
vader pakte
de bezem om even het water van de
tent te laten
lopen en dat
resulteerde in een lekkende tent maar dat
was snel weer
verholpen met
een spuitbus.De omgeving was mooi
en Frouwkje
kreeg er meer
schik in en zo ging onze eerste vakantie
voorbij want als
je schik
hebt is de tijd zo voorbij.Ook als moeder
was ze dag en
nacht bezig om
de kinderen leuke kleren te maken
en die waren ‘s
morgens weer
verrast wat ze weer gemaakt had
van oude
kleren.Ook met
breien was ze zeer goed en heeft menig
uurtje besteed
om leuke
dingen te maken voor de kinderen maar
ook voor mij en
haarzelf.Ik
kan niet anders zeggen dan we stonden
er altijd weer
versteld
van.Zelfs voor onze zoon zijn trouwen heeft
ze nog hele
mooie dingen
gemaakt voor het bruidsmeisje en jonkers
prachtig ,ze had
eigenlijk
gouden handen en kon alles maken als
ze even de tijd
kreeg om te
puzzelen en meten.Maar helaas een
ziekte Parkinson
genaamd
sloeg toe en heeft haar hele lichaam
gesloopt en de
pijn was vaak
niet uit te houden.En om zo te leven
dat werd een te
zware last en
ze verlangde naar een tijd zonder pijn
en rust in haar
leven.En zo
heeft ze kunnen besluiten om eeuwige
rust te
vinden.Mogen we hopen
dat god zich over haar ontfermd,
en haar blijheid
moge geven
en rust,die verdiend ze, na de zware strijd die ze gevoerd
heeft.

 
Dit is onze afscheids foto.