Archief

 
    

Bij psychische factoren gaat het o.a. over levensgebeurtenissen uit het verleden die niet goed verwerkt zijn (trauma). Naast het feit dat de kans op (niet-chronische) depressie vergroot wordt na een traumatische gebeurtenis, spelen problemen bij de verwerking ervan een rol bij het ontwikkelen van (chronische) manie of depressie. Het blokkeren van pijnlijke herinneringen en/of gevoelens kan leiden tot een verstoring in het gevoelsleven, en zo tot bipolariteit Lithiumcarbonaat   Zowel positieve als negatieve gebeurtenissen, zoals promotie of echtscheiding, kunnen stress met zich meebrengen. Te veel stress (voor iemand die daar vatbaar voor is) kan bijdragen aan depressie of manie. Daarnaast is de sociale omgeving ook een belangrijke factor. Het is wetenschappelijk aangetoond dat iemand beter functioneert als hij deel uitmaakt van een groep (of netwerk) waarbinnen hij geaccepteerd en/of ondersteund wordt.   Multiple sclerose is waarschijnlijk een auto-immuunaandoening,[2] dat wil zeggen dat het immuunsysteem eigen weefsel beschadigt, in dit geval het myeline en de axonen van het centraal zenuwstelsel

                   In de tijd dat mijn vrouw in het verpleeghuis lag,heb ik haar verzorgd met het eten en drinken ook in het weekend.En als ik andere mensen hielp,was ze kwaad op mij,ik moest alleen haar verzorgen. Maar dat werd opgelost door het hoofd van de afdeling,die vond haar samen met het personeel zeer lastig.Ik had al gewaarschuwd maar ze wilden mij niet geloven,thuis was het al heel zwaar.Dus als zij niets wilde ging ik anderen helpen EL kwam ook vaak mee in het weekend.Mensen die zeer slechtziende waren hielpen we het vaakst.Het eten van mijn vrouw moest ik uit de keuken halen omdat het gemalen werd met het oog om verstikkingen te voorkomen.Ook werd speciaal drinken gegeven met veel vitaminen en mineralen. Nadat helpen al twee maanden had geduurd kwam ik A tegen eerst twijfelde ik omdat er van de oude A Niets meer over was.Haar man had een nieuwe vriendin en had tegen haar gezegd ik wil scheiden.En Het ergste was hij had de nieuwe vriendin maar meegenomen om het haar te vertellen.De afdeling waar ik hielp was voor mensen die het moeilijk hadden en zichzelf niet konden helpen.Ik heb haar vaak geholpen en ze vond het fijn(maar ook anderen die hulp nodig hadden)Later heb ik haar meegenomen naar buiten zodat ze ook een sigaret kon roken later shag,en dus moest ik leren om een goede sigaret te maken.Ze zag als vrouw er niet zo verzorgd meer uit.En daar hebben mijn dochter en ik wat aan gedaan. Ze voelde zich weer een vrouw worden.De familie liet haar links liggen,ze had zelf er schuld aan samen met haar man ,ze maakten   er liever een feestboel van dan aan de familie te denken ofwel aandacht te schenken.De euthanasie van mijn vrouw maakte dat ik een tijdje stopte met helpen.Door een gesprek met de arts over A had ik besloten om weer te helpen.De mensen en A waren heel blij en EL kwam me helpen in het weekend.Tot 3x toe hadden de verzorgers een zaal met mensen vergeten,maar die werden door ons beiden verzorgd(en het personeel was dankbaar)en de bewoners waren vol lof,en EL kreeg een mandarijn van een bewoner die al uitgedroogd was.De bewoonster was heel zuinig op de dingen die ze kreeg.EL vroeg mij wat moet ik doen?weg gooien,mijn raad was neem hem aan en gooi hem buiten weg.Na een tijdje vroeg A of ze mee mocht komen naar mijn huis,wel samen met mijn dochter overlegd en ze kwam(heel blij) en we hebben haar geholpen om weer vrouw te voelen.Make Up was ik al gewend,dit ook bij mijn vrouw gedaan en het haar door mijn dochter. Oordeel zelf aan de hand van foto’s.Ook was ze peettante en die ging trouwen en ook daarvoor hebben we gezorgd.Alles vertellen is veel,maar heb wel gezorgd dat de familie weer op bezoek kwam. Alles wat er tussen ligt is al bijna een boek van diepe ellende tot eindelijk weer een beetje vreugde als je de ziekte even weg denkt.Het ontstaan of eigenlijk het versnellen ervan heeft mij diepgeschokt,ook bij haar moeder die Alzheimer had gekregen met versneld tempo.Ook bij mijn vrouw waren symptomen die wij niet gemekt hebben ofwel niet bij stilgestaan.B.v bij het samen wandelen met de kinderen viel ze in een keer op de grond en was verbaasd dat ze op de grond lag,later met fietsen,fietste ze zomaar door coniferen in iemands tuin.En bij iets vastpakken ,viel het haar zoweer uit de handen.Maar daar sta je niet bij stil.

Een
vriendin die ook eens erg ziek was, zei het volgende tegen mij.
Als
je een ziekte hebt, is het steeds maar vragen iets wat
In
het begin goed gaat en dan steeds moeilijker wordt,
omdat
er vlug gezegd wordt hou eens op met zeuren.
En
dat moet je dan even slikken en zo wordt vragen dus
steeds
moeilijker of je wordt iemand die stekels gaat
opzetten.Ja
en zo heb ik mij als hulpverlener dat in de
oren
geknoopt daar het een stukje waarheid bevat.Ik ben
haar
daar nog dankbaar voor,het heeft mij behoorlijk
gesteund
met verplegen ,en het was niet altijd even gemakkelijk.Dit was
even iets van
mij.
 
  
 
Een
vriendin die ook eens erg ziek was, zei het volgende tegen mij.
Als
je een ziekte hebt, is het steeds maar vragen iets wat
In
het begin goed gaat en dan steeds moeilijker wordt,
omdat
er vlug gezegd wordt hou eens op met zeuren.
En
dat moet je dan even slikken en zo wordt vragen dus
steeds
moeilijker of je wordt iemand die stekels gaat
opzetten.Ja
en zo heb ik mij als hulpverlener dat in de
oren
geknoopt daar het een stukje waarheid bevat.Ik ben
haar
daar nog dankbaar voor,het heeft mij behoorlijk
gesteund
met verplegen ,en het was niet altijd even gemakkelijk.Dit was
even iets van
mij.

Ik heb ook gelezen van Canabis en ook werd in het verre verleden tabak gebruikt. Canabis (medisch zuiver)heb ik van dichtbij zien gebruiken,zelfs bij Parkinson.En het hielp de mensen goed,alleen het duurde niet lang,bij Parkinson waren ze een tijdje trilvrij en als je het hebt klem je je vast aan elke hulp.Bij MS ongeveer het zelfde resultaat.Maar praat liever met een Arts op het speciale gebied.Ik heb meegemaakt dat een Neuroloog mijn vrouw(PARKINSON) naar een afdeling stuurde om de medicijn hoeveelheid te bepalen.Hij was met vakantie en ze kreeg op die afdeling alleen maar 8 x Paracetamol en de klachten Namen toe,ik heb haar Vrijdags meegenomen naar huis en het personeel was in rep en roer. Thuis gewoon weer de medicijnen gegeven die ik al eerder had gekregen en het werd weer iets beter uit tehouden.Nu die Neuroloog heeft het  geweten,en nadien ging alles veel beter. En het mooiste kwam toen er een bespreking was over Parkinson.De hele staf was aanwezig. Er werd verteld dat het voor de verplegende mensen niet zo moeilijk zou worden en diegene dioe Parkinson had wel 100 jaar kon worden.Ook met voeding zou het allemaal gaan en niet moeilijk zijn en ook niet met de medicijnen geven.Mijn dochter en ik hadden ons nog stil gehouden en toen kwam de rondvraag.Toen hebben wij verteld dat eten zeer moeilijk zou worden en de medicijnen in tijds duur steeds korter zou worden en het voedsel aangepast moest worden,anders zouden ze stikken.En dat aan de ziekte niets te doen was en de medicijnen tot op de grootste sterkte zou worden toegepast en meer was er niet aan te doen. Daarna kregen de mensen een hele andere uitleg,daarbij werd steeds gekeken of wij beiden nog opmerkingen hadden.Maar mijn dochter en ik waren tevreden met die andere uitleg. Ze hebben ons na het einde wel gevraagd hoe we zoveel wisten en wij hebben een antwoord gegeven.