engel
Telkens wanneer een goed kind sterft
daalt er een engel van God op aarde neer.
Hij neemt het dode kind in zijn armen,
spreidt zijn grote, witte vleugels uit,
vliegt over alle plaatsen die het kind heeft liefgehad en
plukt een handvol bloemen die hij meeneemt naar God,
opdat ze daar nog mooier dan op aarde mogen bloeien.
De goede God drukt al die bloemen aan Zijn hart,
maar de bloem die Hem het liefst is kust Hij en
dan krijgt de bloem een stem en kan meezingen in het koor der zaligen."
Kijk, dat alles vertelde een engel van God,
terwijl hij een dood kind naar de hemel droeg,
en het kind luisterde alsof het droomde;
en zij vlogen over alle plekken bij zijn huis waar
de kleine gespeeld had,
en zij kwamen door tuinen met prachtige bloemen.
"Welke zullen wij nu meenemen en in de hemel planten?" vroeg de engel.
Daar stond een ranke rozenstruik,
maar een boze hand had de stam geknakt zodat alle takken, vol grote, half ontloken knoppen,
verdord neerhingen.
"Die arme boom!" zei het kind. "Neem hem mee,
opdat hij boven bij God in bloei komt."
En de engel nam hem mee en kuste het kind tot beloning, en de kleine opende half zijn oogjes.
Ze plukten van de rijke, prachtige bloemen,
maar namen ook het verachte madeliefje mee
en het wilde viooltje.
"Nu hebben we bloemen!" zei het kind, en de engel knikte,
maar zij vlogen nog niet naar God omhoog.
Het was nacht, het was stil, ze bleven in de grote stad,
zij zweefden rond in een van de nauwste straten waar hopen stro en as en allerlei rommel lagen,
het was verhuisdag geweest;
er lagen stukken van borden, brokken gips, dweilen en oude bollen van hoeden,
niets dan lelijke dingen.
De engel wees te midden van die rommel op een paar scherven van een bloempot en op een kluit aarde die uit de pot was gevallen en bijeen werd gehouden door de wortels van een grote, verdorde veldbloem,
die niets waard was en daarom op straat was gegooid.
"Die nemen we mee!" zei de engel.
"Ik zal je wat vertellen terwijl we vliegen!"
En toen vlogen ze en de engel vertelde:
"Daar beneden in de nauwe straat, in die lage kelder, woonde een arme, zieke jongen;
van zijn prille jeugd af had hij altijd op bed moeten liggen;
wanneer hij op zijn best was kon
hij op krukken de kleine kamer
een paar malen op en neer wandelen, dat was alles.
Enkele dagen in de zomer vielen
de zonnestralen gedurende
een half uur in het voorhuis en wanneer
de kleine jongen daar zat
en de warme zon op zich liet schijnen en
het rode bloed zag door zijn tere vingers
die hij voor zijn gezichtje hield, dan heette het:
Ja, vandaag is hij buiten geweest!
Hij kende het bos en het heerlijke voorjaarsgroen
alleen maar doordat een buurjongen
de eerste groene beuketak voor hem meebracht.
Die hield hij boven zijn hoofd, en dan droomde hij dat hij onder de beuken zat waar de zon scheen en de vogels zongen.
Op een voorjaarsdag bracht de buurjongen ook
veldbloemen voor hem mee en toevallig was er onder
die veldbloemen een met de wortels er nog aan.
En daarom werd ze in een pot geplant en
in de vensterbank gezet dicht bij het bed.
De bloem was geplant met een gelukkige hand.
Ze groeide, schoot nieuwe loten en droeg elk jaar bloemen;
het werd voor de zieke jongen zijn mooiste tuintje,
zijn kleine schat hier op aarde.
Hij gaf het water, verzorgde het en paste er goed op dat het elke zonnestraal die over het lage venster gleed,
tot de laatste toe kreeg.
En de bloem zelf groeide met zijn dromen samen
want voor hem bloeide zij, voor hem verspreidde zij haar geur,
en in zijn stervensuur toen Onze Lieve Heer hem riep,
wendde hij zich tot haar.
Een jaar is hij nu bij God geweest,
een jaar heeft de bloem vergeten in de vensterbank
gestaan en ze is verdord, en daarom is zij bij
de verhuizing met allerlei rommel op straat gegooid.
Dat is de bloem, de arme verdorde bloem,
die wij in ons boeket hebben meegenomen,
want die bloem heeft meer vreugde gebracht
dan de rijkste bloem in de tuin van een koningin."
"Maar hoe weet u dat allemaal?" vroeg het kind,
dat de engel meevoerde naar de hemel. "Ik weet het!"
zei de engel, "ik was zelf
het zieke jongetje dat op krukken liep!
Mijn bloem ken ik heus wel!"
En het kind deed nu helemaal zijn ogen open
en keek de engel in het schone,
blijde gelaat, en op hetzelfde ogenblik waren
zij in Gods hemel waar vreugde was en zaligheid.
En God drukte het dode kind aan zijn hart en
toen kreeg het vleugels
als de andere engel en het vloog met hem hand in hand.
God drukte alle bloemen aan Zijn hart,
maar de arme verdorde veldbloem kuste
Hij en zij kreeg stem en zong met alle engelen, die rondom God zweefden,
sommigen dichtbij, anderen verder weg in wijdere kringen,
steeds verder weg in het oneindige, maar allen even gelukkig.
En allen zongen ze, kleinen en groten,
het goede kind en de arme veldbloem die verdord in het straatvuil had gelegen,
weggeworpen met de verhuisrommel in de nauwe, sombere straat. 
*
.