Wat de toekomst brenge moge mij geleidt des Heren hand: moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land. Leer mij volgen zonder vragen; Vader, wat Gij doet is goed! Leer mij slechts het heden dragen met een rustig, kalme moed.
Heer,ik wil Uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel het niet. Zalig hij, die durft geloven ook wanneer het oog niet ziet. Schijnen mij uw wegen duister, zie, ik vraag U niet: waarom? Eenmaal zie ik al Uw luister, als ik in Uw hemel kom!
Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet. Ach, hoe zou ik mij vergissen als Gij mij de keuze liet! Wil mij als een kind behand'len dat alleen de weg niet vindt: neem mijn hand in Uwe handen en geleid mij als een kind.
Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand, loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land
Toen God de vrouw schiep, was Hij al 6 dagen aan het overwerken. Er verscheen een engel en die zei: "Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?" En de Heer antwoordde: "Heb je gezien aan welke voorwaarden mijn creatie moet voldoen? Ze moet flexibel zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart én ze mag maar 1 paar handen hebben." De engel was overweldigd door alle voorwaarden: "1 paar handen! Niet te geloven ! En dat is het standaard model? Dat is teveel werk voor 1 dag. Neem op z'n minst morgen erbij om het af te maken. "Maar dat gaat niet" , protesteerde de Heer. "Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die mij zo na aan het hart ligt bijna afgerond. Ze geneest zichzelf al als ze ziek is EN werkt 18 uur op een dag." De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan. "Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer." "Ze is zacht ", zei de Heer, "maar ik heb haar ook heel hardgemaakt. Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen." "Kan ze ook nadenken?" vroeg de engel. De Heer antwoordde: "Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen." Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan."Oeps,ik geloof dat deze lekt! U heeft er teveel ingestopt." "Dat is geen lekkage," corrigeerde de Heer "dat is een traan". "Waar dient een traan voor?" vroeg de Engel. De Heer zei: "De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots." De engel was onder de indruk."U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht! De Vrouw is werkelijk ongelooflijk."
En dat is ze! Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen. Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde.
Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen. Ze zingen wanneer ze willen huilen. Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn. Ze vechten voor datgene waar ze in geloven. Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid. Ze accepteren geen 'nee' als ze geloven dat er een betere oplossing is. Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft. Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter. Hun liefde is onvoorwaardelijk. Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen. Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk. Hun hart breekt als een vriend(in) sterft. Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is. Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen. Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen. Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven. Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait. Zij brengen vreugde en hoop. Zij bezitten mededogen en idealen. Zij ondersteunen familie en vrienden. Vrouwen hebben essentie om dingen te zeggen en alles te geven.
harry potter fan / freak zeggen mijn kids ) dat ben ik :) ik kocht het eerste boek voor mijn zoon maar hij wou hem niet duzz ben ik maar gaan lezen dit is nu al jaren geleden ik was direct verkocht heb alle boeken en films
Declan Galbraith is een Britse popzanger van Schotse en Ierse origine. Zijn eerste album, Declan, verscheen op 22 september 2002 Geboren 19 december 1991
In juli 2010 maakt Declan bekend dat hij voorlopig stopt met zijn zangcarrière. Hij gaat zich richten op het afronden van zijn opleiding.
Declan John Galbraith Declan Galbraith Geboren19 december 1991 Verenigd Koninkrijk Declan Galbraith (Hoo St Werburgh Kent, 19 december 1991) is een Britse popzanger van Schotse en Ierse origine. Zijn eerste album, Declan, verscheen op 22 september 2002. Hij kreeg op 29 maart 2003 de titel van Best Young International Performer op de Twenty-Fourth Annual Young Artist Award
vliegt over alle plaatsen die het kind heeft liefgehad en
plukt een handvol bloemen die hij meeneemt naar God,
opdat ze daar nog mooier dan op aarde mogen bloeien.
De goede God drukt al die bloemen aan Zijn hart,
maar de bloem die Hem het liefst is kust Hij en
dan krijgt de bloem een stem en kan meezingen in het koor der zaligen."
Kijk, dat alles vertelde een engel van God,
terwijl hij een dood kind naar de hemel droeg,
en het kind luisterde alsof het droomde;
en zij vlogen over alle plekken bij zijn huis waar
de kleine gespeeld had,
en zij kwamen door tuinen met prachtige bloemen.
"Welke zullen wij nu meenemen en in de hemel planten?" vroeg de engel.
Daar stond een ranke rozenstruik,
maar een boze hand had de stam geknakt zodat alle takken, vol grote, half ontloken knoppen,
verdord neerhingen.
"Die arme boom!" zei het kind. "Neem hem mee,
opdat hij boven bij God in bloei komt."
En de engel nam hem mee en kuste het kind tot beloning, en de kleine opende half zijn oogjes.
Ze plukten van de rijke, prachtige bloemen,
maar namen ook het verachte madeliefje mee
en het wilde viooltje.
"Nu hebben we bloemen!" zei het kind, en de engel knikte,
maar zij vlogen nog niet naar God omhoog.
Het was nacht, het was stil, ze bleven in de grote stad,
zij zweefden rond in een van de nauwste straten waar hopen stro en as en allerlei rommel lagen,
het was verhuisdag geweest;
er lagen stukken van borden, brokken gips, dweilen en oude bollen van hoeden,
niets dan lelijke dingen.
De engel wees te midden van die rommel op een paar scherven van een bloempot en op een kluit aarde die uit de pot was gevallen en bijeen werd gehouden door de wortels van een grote, verdorde veldbloem,
die niets waard was en daarom op straat was gegooid.
"Die nemen we mee!" zei de engel.
"Ik zal je wat vertellen terwijl we vliegen!"
En toen vlogen ze en de engel vertelde:
"Daar beneden in de nauwe straat, in die lage kelder, woonde een arme, zieke jongen;
van zijn prille jeugd af had hij altijd op bed moeten liggen;
wanneer hij op zijn best was kon
hij op krukken de kleine kamer
een paar malen op en neer wandelen, dat was alles.
Enkele dagen in de zomer vielen
de zonnestralen gedurende
een half uur in het voorhuis en wanneer
de kleine jongen daar zat
en de warme zon op zich liet schijnen en
het rode bloed zag door zijn tere vingers
die hij voor zijn gezichtje hield, dan heette het:
Ja, vandaag is hij buiten geweest!
Hij kende het bos en het heerlijke voorjaarsgroen
alleen maar doordat een buurjongen
de eerste groene beuketak voor hem meebracht.
Die hield hij boven zijn hoofd, en dan droomde hij dat hij onder de beuken zat waar de zon scheen en de vogels zongen.
Op een voorjaarsdag bracht de buurjongen ook
veldbloemen voor hem mee en toevallig was er onder
die veldbloemen een met de wortels er nog aan.
En daarom werd ze in een pot geplant en
in de vensterbank gezet dicht bij het bed.
De bloem was geplant met een gelukkige hand.
Ze groeide, schoot nieuwe loten en droeg elk jaar bloemen;
het werd voor de zieke jongen zijn mooiste tuintje,
zijn kleine schat hier op aarde.
Hij gaf het water, verzorgde het en paste er goed op dat het elke zonnestraal die over het lage venster gleed,
tot de laatste toe kreeg.
En de bloem zelf groeide met zijn dromen samen
want voor hem bloeide zij, voor hem verspreidde zij haar geur,
en in zijn stervensuur toen Onze Lieve Heer hem riep,
wendde hij zich tot haar.
Een jaar is hij nu bij God geweest,
een jaar heeft de bloem vergeten in de vensterbank
gestaan en ze is verdord, en daarom is zij bij
de verhuizing met allerlei rommel op straat gegooid.
Dat is de bloem, de arme verdorde bloem,
die wij in ons boeket hebben meegenomen,
want die bloem heeft meer vreugde gebracht
dan de rijkste bloem in de tuin van een koningin."
"Maar hoe weet u dat allemaal?" vroeg het kind,
dat de engel meevoerde naar de hemel. "Ik weet het!"
zei de engel, "ik was zelf
het zieke jongetje dat op krukken liep!
Mijn bloem ken ik heus wel!"
En het kind deed nu helemaal zijn ogen open
en keek de engel in het schone,
blijde gelaat, en op hetzelfde ogenblik waren
zij in Gods hemel waar vreugde was en zaligheid.
En God drukte het dode kind aan zijn hart en
toen kreeg het vleugels
als de andere engel en het vloog met hem hand in hand.
God drukte alle bloemen aan Zijn hart,
maar de arme verdorde veldbloem kuste
Hij en zij kreeg stem en zong met alle engelen, die rondom God zweefden,
sommigen dichtbij, anderen verder weg in wijdere kringen,
steeds verder weg in het oneindige, maar allen even gelukkig.
En allen zongen ze, kleinen en groten,
het goede kind en de arme veldbloem die verdord in het straatvuil had gelegen,
weggeworpen met de verhuisrommel in de nauwe, sombere straat.
Als ik wist dat de wereld morgen vergaat, dan zou ik vandaag een boom planten. Maarten Luther
DE BOOM
In een groot woud, met bomen van hout, stond een bijzonder exemplaar, met stevige stam en een mooie kruin, op het eerste gezicht onkwetsbaar.
Geworteld in de grond, naar ruimte reikend, zolang de jaargetijden verstreken. Toonbeeld van karakter en temperament, daarom werd de boom met respect bekeken.
De boom kreeg prachtige takken, met vruchten, en kon jaren lang alle stormen doorstaan. Deze boom had van niemand iets te duchten, zelfs niet toen de bomen er omheen zijn gegaan.
De wortels bleven ademen, meer en meer vermoeid, maar de boom was nog lang niet uitgegroeid.
Waarom werd de boom dan plotseling geveld, is er iemand die mij dat verteld?
In een groot woud, met bomen van hout, stond een bijzonder exemplaar. Hij staat er niet meer, maar het beeld blijft vertrouwd. We zullen je missen, geweldenaar.
een boom planten is een blijk van vertrouwen in de aarde een daad van hoop op de toekomst een handeling van naastenliefde jegens toekomstige geslachten die van zijn vruchten zullen genieten wanneer wij er niet meer zijn
De Hemelboom
Volgens een Siberische sage was er aan het begin van de wereld één enkele boom die geen takken bezat. Toen sprak God Een boom zonder takken is niet om aan te zien! Ik wil dat er negen takken groeien. En zo gebeurde het. Aan de voet van de boom met negen takken mogen negen mensen zijn, en uit deze mogen negen volkeren ontstaan. En zo gebeurde het.
Tír na nÓg het land der eeuwige jeugd, een andere wereld Niemand werd er ooit oud of ziek. een mythische plaats waar de sídhe woonden. Uit de zee kwam een prinses gereden al zittend op een wit paard. Ze droeg een paarse zijden jurk en op haar hoofd een kroon. Ze had prachtig lang gouden haar. ´Mijn naam is Niamh Chinn Óir. zei ze. Maar wie is Niamh Chinn Óir die menig mannenhart op hol deed slaan in het begin van deze mythe? Deze mythische figuur is zeer populair in de Keltische mythologie omdat ze de schoonheid vertegenwoordigd. Het verhaal over haar en haar geliefde Oisin is tragisch en interessant omdat het verhaal meer is dan liefde alleen. Ook de ontmoeting tussen heidens en katholiek Ierland komt in de mythe aan bod. De mythe De mythe deel I: Niamh met het gouden haar en Oisin Het verhaal gaat dat de Fianna, het leger dat de hoge koning van Ierland diende, rondtrok door Ierland. Ze waren aan het jagen bij de meren van Killarney. Fionn MacCumhail, de leider van de troepen, besloot dat het tijd was voor een pauze. Ze hadden prachtig uitzicht op de zee. Rustig zaten de Fianna uit te rusten van hun inspanningen toen ze opeens een geluid hoorden. Ze dachten dat er een hert naderde, maar wat ze zagen toen ze beter keken was iets heel anders. Een prachtige vrouw kwam uit zee gereden, al zittend op een wit paard. Ze droeg een paarse zijden jurk en op haar hoofd een stralende kroon. Ze had prachtig lang gouden haar. Alle strijders werden spontaan verliefd op haar mooie verschijning, zo ook Oisin, de zoon van Fionn MacCumhail. Fionn zelf wist zijn gevoelens onder controle te houden en stond op en ging naar haar toe. Wie ben je? Waar kom je vandaan? Wie is je vader en wie is je echtgenoot? vroeg hij haar. De vrouw lachte, een geluid dat de harten van de strijders deed smelten. Mijn naam is Niamh Chinn Óir, Niamh met het gouden haar. Mijn vader is Mannanán Mac Lír, de heerser over Tír na nÓg, het land van de jeugd. Fionn keek haar aan terwijl ze daar zo statig op haar paard zat en hij vroeg: Maar je hebt me de naam van je echtgenoot niet gegeven. Het is zeker zo dat menig man om mijn hand gevraagd heeft, maar ik wil geen van hen als mijn levensgezel. Is dat niet ondankbaar? Je moet tenminste aan iemand je hart geven. Inderdaad, zei Niamh. Daarom ben ik gekomen, want de man die ik wil is hier, temidden van de Fianna. En ze glimlachte naar Oisin. Oisin hoefde naar men zegt niet lang na te denken. Gewillig ging hij met haar mee over de zee. Terwijl hij nog een keer over zijn schouder keek ontmoette hij de bedroefde ogen van zijn vader.
Tír na nÓg (Oud-Iers: Tír na n-Oc), is een mythische plaats in de Iers-Keltische mythologie waar de sídhe woonden. sidhe (uitspraak dinje sjie:je) is de Ierse naam van wezens uit de Ierse mythologie die in vertaling vaak feeën, elfen of goden genoemd worden. Ze zouden afkomstig zijn uit een bovennatuurlijke wereld die onder andere te bereiken zou zijn via de zogenaamde elfenheuvels of toverterpen Volgens Lebor Gabála Érenn zouden zij afstammelingen zijn van de Túatha Dé Danann. Zij leefden in Tír na nÓg (land van de jongelingen) of Tír na mBan (land van de vrouwen). De dood was geen vereiste om toegang tot deze andere wereld te krijgen. 'Mensen' van de sídhe worden over het algemeen beschreven als mooi en goed gekleed en hebben vaak bepaalde bovennatuurlijke talenten. Dieren van de sídhe zijn in de literatuur meestal te herkennen aan hun witte huid en rode oren.
dit is een plekje om te schuilen
.
*
