vriendschap

Terugreis naar Belgie

Geschreven door Ludo

---------------------------------------------

Om 6 u ben ik opgestaan, ik maakte me klaar en pakte voor de laatste maal mijn rugzak in.

Na het ontbijt vertrokken we met ons drieën naar de bushalte, er werd weinig gezegd.

Om 6u 55 stopte de bus die mij naar La Coruna zou brengen. Ik legde mijn rugzak in de koffer en nam afscheid van Guy en Fons.

Ik stapte in en de bus zette zich in beweging, ik zwaaide nog even naar mijn twee vrienden die ik moest achterlaten.

Er ging vanalles door mijn hoofd, in het halfdonker zag ik nog verschillende vuurhaarden gedurende de rit naar La Coruna, die twee uur duurde.

Ik was fier op mezelf omdat ik het had gehaald, maar ik was intens verdrietig omdat de laatste vier dagen naar Finesterre, een anticlimax waren, door de bosbranden.

Waarom verwoesten mensen zo een schone natuur???

Om 9u15 ben ik in La Coruna aangekomen, ik stapte het busstation binnen en daar moest ik wachten tot 13u eer ik kon vertrekken naar België.

Om 12 u ging ik al naar buiten om te vragen waar ik juist moest zijn.

Aan halte nummer 2 moest ik opstappen, maar om 12u30 was er nog niets te zien. Ik nog maar eens gevraagd, bleek dat ik aan de overkant moest zijn.

Ik was het wachten moe en ging eens over het muurtje kijken,wat daar zoal te zien was. Stond daar toch ook een bus met nummer 2 en dat was mijn bus naar België.

Ik haalde vlug mijn rugzak en maakte dat ik op de bus zat, ze zat goed vol.

Wat een geluk dat ik nog even over dat muurtje ging kijken of de bus was zonder mij vertrokken.

De bus bracht ons naar een grote verzamelplaats met eetgelegenheid in Palencia.

Daar moesten we overstappen op bus nr. 13. Zou dat een ongeluksnummer zijn?

Het instappen verliep echt chaotisch en met een uur vertraging konden we pas vertrekken.

De bus bracht ons via Burgos en Irun naar Frankrijk, richting Bordeaux en dan verder richting Parijs.

We hadden regelmatig een stoppauze, iedereen lag te slapen maar ik kan dat niet. Van Parijs reden we naar Lille, met ongeveer twee uur vertraging.

Daar werden we eindelijk verlost van een hele hoop lawaaimakers en werd het weer terug rustig in de bus. We reden verder naar Antwerpen, waar we omstreeks 16.00 u de volgende dag dus, zijn aangekomen.

Ik pakte vlug mijn rugzak uit de koffer en liep naar het station om de trein van 16.36 u te halen naar Hasselt.

Ik belde naar Diana om mij te komen ophalen rond 17u45.

Ik was terug in België, na drie maanden stappen, het voelde raar.
                     FIN DE CAMINO

              EINDE VAN MIJN WEG

                           Ludo.

Do. 10/08/2006    CORCUBION --- FISTERRA  19 KM

---------------------------------------------------------------------------

We krijgen een eenvoudig ontbijt om 7u30 en daarna ... start...

Na een paar honderd meter zien we op het pad papier en linnen aangestoken, maar gelukkig gedoofd. Ik verwittig wat verder een bewoner. Overal links en rechts van ons verbrandde bossen, nog smeulend,overal rook.

Voor ons een berg in brand, helikopters, blusvliegtuigen vliegen aan en af.

In een dorp mogen we van de bewoners niet de berg over, we volgen de grote baan, links en rechts ook de bossen weg. De camping is ontruimd. Auto's keren terug, brandweerwagens, de blusvliegtuigen zijn vlakbij.

We komen uiteindelijk aan de baai van Fisterra, er is nu geen gevaar meer, het strand is breed en kilometers lang. De aanblik is aangrijpend, het einddoel voor ons... voor Ludo,... maandenlang te voet onderweg is het allemaal te veel...

Hij schreit, stilletjes op een bank. Het einde van zijn tocht, de verwoesting van de natuur, het is hem te machtig.

Op blote voeten lopen we over het strand op zoek naar enkele "Jacobsschelpen".

Ludo vindt enkele halfweg.

We gaan naar pension Lopez in het centrum. De prachtige kamer nr. 43 is echter bezet. We nemen een kamer met 3 bedden en met zicht op de baai, maar helaas, geen terras.

We betalen 30 euro, zo zijn we toch nog tevreden.

Met rugzak vertrekken we naar de Cabo- de vuurtoren-.. de laatste 3.5 km. We zingen "aan het noordzeestrand" en "hutje op de hei"... hoor ik daar niet een tikkeltje heimwee?

Vlak voor de vuurtoren de "mojon" of mijlpaal met aanduiding: "KILOMETER NUL"

FISTERRA FIN DO CAMINO

FIN DE LA TERRA !!!

Bij de terugkeer schudden Ludo en Guy elkaar de hand, zonder woorden, maar wel veelbetekenend, alles erin!!

Onze zoektocht naar eten verloopt niet zo vlot, het is al wat laat en men wil geen menu meer serveren.

Uiteindelijk, waarschijnlijk weer met de hulp van Jacobus, vinden we een restaurantje aan de haven.

Met een vissoep en een visschotel met 5 soorten vis zwemmend in enkele flessen wijn , sluiten we passend af.

We gaan langs de Albergue en krijgen ons "FISTERRA-Dokument".

We slenteren nog wat rond, kopen een souveniertje en sluiten af met een tapa en een kommetje Ribeiro wijn...

Ik val achterover op mijnen tram en val binnen de 15 sekonden in slaap.

Blijkbaar heb ik daarna verschillende eucalyptusbomen afgezaagd en alzo mijne goeie vriend Ludo wakker gehouden... Ocharme...

We staan op om 6 u. Om 6u55 stopt de bus voor Ludo naar La Coruna...Naar Huis... Hasta la Vista!!

Guy en ik bestellen een koffie in de bar rechtover, het is nog donker... we staren wat voor ons uit. Een uur later is onze bus naar Santiago, het pad naar het strand is verkoold... gisteren was het nog groen....

Veel Liefs

Uw reporter

Fons Nuyts.

Wo. 09/08/2006   APICOTA----CORCUBION  29 KM

-------------------------------------------------------------------------

Omstreeks 7 u worden de duiven gelost. Ik stap al wat vlotter mee met Ludo-TGV!!!

We passeren OLVEROA na 5 km, na 10 km , Hospital, de laatste koffiestop voor de zee 15 km verder.

Het landschap zeer mooi, bergop, de hoogvlakte, prachtig weer, niet te warm, nevelig, helaas niet door echte nevel.

We zien in de verte verschillende brandhaarden en rook.

We eten een boke met choco aan de "Ermita de Nosa Senora das Neves".Er is een eindeloze stilte, alleen de wind.

Plotseling begint de afdaling, heel in de verte in de rook zien we "FINISTERRE", links van ons een berg in brand, vlammen huizenhoog.

De afdaling naar zee is zeer steil en komen aan in CEE;

We drinken een verfrissing en "go again".

Omstreeks 14 u komen we aan de nieuwe refugio van Corcubion.

We kunnen pas binnen om 16 u, dus, "Quivrain, wachten"!!!

De Hospitalero is wat vroeger en we kunnen binnen om 15u30.

De Hospitalero, een man van weinig woorden, kijkt even op wanneer Ludo hem zijn Credencial of geloofsbrief overhandigt...in zijn blik zie je veel respect, bewondering... hij schrijft Ludo in en staat recht en begeleidt hem naar de slaapzaal. Ludo mag kiezen...wij niet...voor ons blijft hij zitten!!

De Hospitalero verdwijnt later, de rook is dikker, hij zit buiten urenlang, met een GSM in de hand, komt luisteren naar het radionieuws. We horen sirenes, ontploffingen, lawaai...

Er ligt een gitaar in de eetzaal en 's avonds net voor het avondmaal, we krijgen hier eten, begint iemand te zingen en te spelen en nog goed ook... ik speel mee met mijn mondharmonika.. een uniek "pelgrimmoment".

Sommigen zingen mee of zitten gewoon te luisteren.

De "Toeristen-pelgrims" rommelen tot 23u30 met het licht aan...

wat kribbig doe ik het licht uit...

"buenos noches"

Di. 08/08/2006   NEGREIRA--A PICOTA--MAZARICOS  33 KM

-------------------------------------------------------------------------------------

Om 6u50 al op weg. We pikken onderweg Guy op en "vamos".

Het is nog schemerdonker. Na een kwartier aan de rand van het dorp is er tumult. We kunnen niet verder, het pad staat in brand.

We keren terug naar het kleine dorp. Alles is nog dicht behalve in één huis is al iemand in de keuken aan het rommelen.

Ik steek mijn hoofd naar binnen.

We krijgen aanwijzingen om langs de grote baan verder te stappen, na een uur zullen we het pad terug kruisen.

Ik loop nu constant achteraan, gelukkig, na een uur, komen we weer een bar tegen voor een koffiestop... Oef!!!

We stappen over een hoogvlakte, weidse landschappen, windmolens.

Na ongeveer 25 km bereiken we het hoogste punt, ca. 500 m en begint de lange afdaling met schitterend uitzicht op  het meer.

Onderweg zien we een pelgrim met een 2meter lange en centimeters dikke pelgrimsstok... De conclusie dat de lengte van de stok waarschijnlijk in verhouding staat met zijn mannelijk lid... d.w.z. hoe groter de stok, hoe kleiner..., doet onze fantasie op hol slaan en brengt ons veel plezier en weer nieuwe moed.

Een drietal km voor het einde nemen we de afslag en aanduiding "APICOTA". We komen toe omstreeks 15 u.

Ludo en Guy nemen de dubbele kamer, zoals vaak in het verleden.

Ik neem de enkele kamer voor 25 euro. Tot grote verbazing heb ik een kamer met een eiland-grote badkamer, een marmeren hoekbad met jet-stream... en een pak handdoeken... Ik kraai het uit van plezier.

De anderen komen toegesneld... één voor één nemen we een bad en Ludo begint zowaar te zingen...

Wat is pelgrimeren toch ellendig???!!!

Daarna een menu met alles er op en er aan, 2 flessen wijn en koffie, 18 euro voor ...3 personen!!!!!

miserie...miserie....

Na de siësta wat aankopen gedaan en een 'bocadillo' gekocht voor morgenvroeg.

Om 22 u in onze emmer gekropen.

En wat na Santiago?

Is er nog leven na Santiago?

Van Santiago naar het einde van de wereld!!

Het afsluitend verhaal van Ludo's Santiagotocht door onze reporter ter plaatse.

Ma. 07/08/2006   SANTIAGO---NEGREIRA  23 KM

------------------------------------------------------------------------

Het heeft gisteren wel enige pintjes geduurd eer Ludo van de verrassing en het weerzien bekomen was, ook de kennismaking met Guy, zijn Franse stapgenoot, was heel positief.

We spreken af om 8u in bar La Campana bij Josefina, nog snel een koffie en dan, hupsakee, met z'n drieën op weg naar "het einde van de wereld", Fisterra of Finisterre.

Na 50 meter passeren we de zijkant van de kathedraal, de deur is reeds open, als een magneet worden we naar binnen gezogen.

We groeten één voor één Jacobus bij de hoofdingang, "het eeuwenoude pelgrimsritueel": de hand op de pilaar, uitgesleten door de vingers van miljoenen pelgrims die ons zijn voorgegaan. Ik buig en leg het voorhoofd op het stenen hoofd voor mij, het voelt kil aan, maar vanbinnen krijg ik het warm ... intense seconden...

Daarna nog even gaan zitten, het is stil, het is nog vroeg en vrijwel niemand... even wegdwalen...

Heel zeker spookt bij Ludo in die enkele minuten heel de tocht door zijn geest... aangekomen, te voet nog wel, tevreden en toch spijt...

het is voorbij. Voorbij het "onderweg" zijn, de frisse morgen, de opkomende zon, de leeuweriken, de bergen, de loodzware hitte tegen de middag, de vermoeidheid, het zoeken naar slapen en eten, voorbij de plezierige en zéér moeilijke dagen.

Liefst wil hij zo snel mogelijk naar huis, naar familie en vrienden...

maar eerst nog het sluitstuk, de tocht naar de zee, het uiterst westelijke punt... nog 100 km

Cabo Finisterre....

We verlaten de kathedraal, ik loop voorop, (nu nog),ik ken de weg, er zijn vrijwel geen aanduidingen, dit om misverstanden te vermijden.

Na ca. 500 m komen we op een pleintje aan de rand van de stad, hier zien we de eerste "mojon": Fisterra km ...

We dalen, steken een riviertje over en volgen een mooie holle weg, wat verder verbaasd, stukken verbrand bos, het begin van een nachtmerrie.

Verderop een buitenwijk, het bos weg tot tegen de huizen, de ramen gescheurd. Kilometers door de bossen met nog smeulende resten.

De brand is tot staan gebracht met bruut geweld, bulldozers hebben brandgangen gemaakt.

Onze benen worden zwart van het stof.

Na een achttal km een eerste halte, een pic-nic bank, een boke met choco!

(voor mij kaas).

5 km verder, gelukkig voor mij, een koffiestop...de gids loopt al een tijdje niet meer vooraan... ikke kan niet goed mee, met Ludo "den TGV".

Ludo en Guy hebben duidelijk meer kilometers in de knieën de laatste maanden en lopen zeer gemakkelijk.

We trekken weer onze rugzak op onzen bult en stappen na enkele minuten langs een klein middeleeuws bruggetje, zoals het hoort, neemt de reporter een foto van Ludo op het bruggetje... mooiiii... allee de brug he...

Vanaf nu volgt een zeer steile en lange klim van ca. 2 km naar Carballo.

Een uur verder komen we langs het hoogtepunt van onze dagtocht:"Ponte Maciera", een zeer lange middeleeuwse brug uit 1471 met watervallen. We steken onze voeten in het heerlijk koele water en ontmoeten er Marie, een niet onaardige jonge française(da is niks voor pelgrims!!)

We komen in Negreira omstreeks 14 u.

De nieuwe mooie Albergue is volzet, de pelgrims liggen  al tot buiten op de matrassen...

We laten ons registreren, Guy blijft daar.

Wij keren terug naar het dorp en nemen een kamer in "La Mesquita".

35 euro voor een dubbele kamer... Oef het is weer gelukt. We eten een menu, voorgerecht, hoofdschotel, nagerecht, fles wijn, voor 8 euro per persoon!!!

en nu siësta!!!

Wegens het vele volk en de beperkte mogelijkheden en geen eetgelegenheid, reserveer ik een kamer in een hotelletje voor morgen.

Nog wat aankopen, een hapje, een drankje en dan do-do...

Wil je graag weten hoe het Na Santiago met Ludo is verdergegaan,
moet je alleen maar naar het volgende bericht toe gaan,
daar gaan we verder met deel twee,
geschreven door een reporter, die ging de laatste 4 dagen met hem mee.

Beste mensen allemaal,

dit was Ludo zijn verhaal.

Hij vroeg aan mij of ik zijn dagelijkse verslagen wilde omzetten in geschreven taal,

Door die vraag voelde ik mij zeer vereerd,

en ik heb dan ook mijn best gedaan en geprobeerd,

om Ludo's tocht in een rijmverhaal te schrijven,

ik vond dat ik niet kon achterblijven,

na wat hij had gepresteerd,

vond ik dat hij op een speciale manier moest worden geëerd.

Ik hoop dat U zich bij het lezen goed hebt geamuseerd,

maar ik hoop ook dat U er iets van hebt bijgeleerd.

Aan het tot stand komen van dit verhaal,zijn vele uren van denk- en tikwerk voorafgegaan,

maar voor iemand die het presteert om duizenden kilometers te gaan,

is dit maar een peulschil, en ik heb het zeer graag gedaan.

Beste Ludo,

het is niet iedereen gegeven om zo een pelgrimstocht te doen,

daarom, nog eens een dikke proficiat,

en van ons allemaal een ferme zoen!

  Besoto

Vandaag heb ik eindelijk eens uitgeslapen, het heeft me deugd gedaan.

Ik maakte mij rustig klaar en ben naar de ontbijtzaal gegaan.

Daar heb ik genoten van een lekker ontbijt,

deze keer geen boke met choco, maar wel wat meer uitgebreid.

Om 12u30 zouden we nog eens naar de mis toegaan,

ik had dus nog wat tijd en besloot om nog even terug aan het kaarten schrijven te gaan.

Meer dan een uur hebben we aan de kathedraal zitten wachten, ons poepke deed er van zeer,

maar tot onze grote spijt deden ze geen mis meer.

Dus gingen we maar terug naar ons pension,

om te zien of men daar nog iets eten kon.

Josfina had een heerlijk menu samengesteld,

we hebben niet lang getwijfeld en het meteen besteld.

We begonnen met inktvis en brood, daarna frieten met salade, ajuin en tonijn,

dit alles doorgespoeld met een lekker glaasje witte wijn,

Meer moet dat voor een pelgrim niet zijn!!!

Na het eten heb ik nog een ferme siësta gedaan,

en rond half zeven maakte ik me klaar om naar de afspraak met die reporter te gaan.

Ondertussen kreeg ik ook nog telefoon van Gust om te vragen of ik een petje van Santiago wilde gaan kopen,

dus moest ik nog vlug even langs de winkeltjes lopen.

Om 20.00 u stipt kwam ik van de trappen van de kathedraal gegaan,

en ja hoor, daar zag ik iemand met een rode jas en rode pet  op staan.

Ik zag dadelijk wie het was en ik was zo blij,

ik riep almaar door, ik wist het , ik wist het, alle mensen keken naar mij.

Als een gek liep ik de trappen af, recht in de armen van  de Fons,

het was helemaal geen reporter, en lachend zei hij, was dat geen goeie mop van ons?

We omhelsden elkaar en van blijdschap lachten en huilden we tegelijk,

Ik voelde mij de koning te rijk!!!

Toen ik een beetje van de verrassing was bekomen,

stelde ik Guy en Julia aan hem voor, de mensen met wie ik samen tot in Santiago ben gekomen.

Wat hadden we veel te bespreken, alles in één keer, dat ging niet vandaag,

Maar ik zat wel met één heel grote vraag:

Hoe is Fons in hemelsnaam op het idee gekomen,

om hier naar mij in Santiago te komen?

Het antwoord was simpel, het was een idee van zijn vrouw,

die had hem gezegd dat het wel fijn zou zijn om mij te gaan opzoeken, hij mocht als hij dat wou.

En of hij dat wou, dus zo gezegd, zo gedaan,

hij is onmiddellijk naar het reisbureau gegaan.

Maar aan deze verrassing hing nog een staartje aan,

want Fons zou de volgende vier dagen samen met mij naar Finisterre gaan!!!

We hebben deze mooie avond afgesloten in ons pension,

Josfina herkende hem meteen, je zag dat ze het amper geloven kon.

Fons was hier vorig jaar ook te gast,

en nu heeft hij haar nog eens met een bezoekje verrast.

Zij trakteerde ons op drank en hapjes en taart, het kon niet op,

ik was zo blij met de komst van Fons, ik genoot er van volop!!

Tegen middernacht hebben we eindelijk afscheid genomen,

we spraken af dat hij morgenvroeg rond 8 u naar hier zou komen.

Hij zal, na Frederick, mijn tweede gids zijn,

samen met hem  naar Finisterre, het idee alleen al, vind ik reuzefijn!!!

Het werd een redelijk slapeloze nacht,

benieuwd wat de laatste dag ons bracht.

We vertrokken om 8 u uit Monte de Gozo,

Vandaag was het de Grote dag, we kwamen aan in Santiago.

Met ons drieën gingen we op weg , allemaal met hetzelfde doel.

Binnen in mijn lichaam bruist er een gelukkig gevoel.

We hadden maar 5 km te gaan,

en al die tijd liep ik in mezelf te denken, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan!!!

Al lachend liepen we door de poort het centrum van Santiago binnen,

zonder het te beseffen stonden we ineens voor de grote kathedraal,

met ons drieën voor het pelgrimsportaal.

En het is raar maar waar,

we voelden alleen maar blijdschap, echt waar.

Om 9u30 heb ik eerst naar Diana gebeld,

en haar het heuglijke nieuws van onze aankomst gemeld.

Daarna hebben we nog wat foto's van elkaar genomen,

zodat we ze, eenmaal weer thuis, aan gans de familie kunnen tonen.

Dan gingen we aanschuiven op de trappen om onze stempel en oorkonde te verkrijgen,

toen we die in handen hadden, konden we even niets  meer gezegd krijgen.

We waren er stil van geworden en schudden elkaar de hand,

en in de inkomhal beneden aan de trappen, kocht Guy een busticket voor de terugreis naar zijn eigen land.

Ik wilde liever met het vliegtuig naar huis terug gaan,

maar toen ik hoorde dat het 985 euro zou kosten, ben ik van dat idee maar af gegaan.

Ik zou wel een andere manier om thuis te geraken zoeken,

maar eerst en vooral wilde ik nu de kathedraal gaan bezoeken.

Ik ging binnen in dat prachtige bouwwerk en knielde voor de Heer,

ik dankte hem voor alle hulp en steun op mijn tocht, elke dag weer.

Ik geloof ook echt dat er zoiets als een engelbewaarder bestaat,

je kunt hem niet zien, maar af en toe had ik het gevoel dat hij tegen mij heeft gepraat.

Ik had het gevoel dat hij steeds op mij heeft gelet,

en hij heeft mij in moeilijke momenten weer terug op de juiste weg gezet.

Voor ik de kathedraal verliet, stak ik voor iedereen van familie en vrienden een kaarsje aan,

en dan ben ik naar café-bar La Campana op zoek gegaan.

Daar zouden we graag twee dagen blijven,

en konden we eindelijk eens een rustdag nemen en ik op mijn dooie gemak mijn eindverslagen schrijven.

We konden het adres niet onmiddellijk vinden en met een diepe zucht,

lieten we het adreskaartje aan een voorbijgaand vrouwtje zien, die sprong bijna een gat in de lucht!!!

Zij stond met haar armen te zwaaien en riep aldoor: Oh wonderbaar, wonderbaar!!!

Dat is bij mij, kom volg me maar!!!

Toeval bestaat dus toch wel echt,

zeg dat ik het heb gezegd!!!

We namen twee kamers, een voor Guy en mij en de andere voor Julia,

een overvloed van weelde was het niet, maar ja,

het was er gezellig , meer hadden we niet nodig,

we hadden het al zoveel maanden sobertjes gedaan, dus was echte luxe nu ook wel overbodig.

We maakten ons klaar om naar de kathedraal te gaan,

want om 11u30 ving de pelgrimsmis aan.

De kathedraal zat overvol, en ik twijfel of het allemaal echte pelgrims waren,

een beetje eerbied dat kenden ze niet, wel veel rumoer en gestes en gebaren.

Op de trappen in de zijbeuk hebben we toch nog een plaatsje gevonden,

en konden we heel goed zien hoe ze na de mis met het grote wierookvat klaar stonden.

Na de plechtigheid begon het wierookvat doorheen de ganse kathedraal te zwaaien,

 dit werd gedaan om alle slechte geuren weg te laten waaien.

Daarna zijn we de stad gaan verkennen,

want ik moest hier en daar nog iemand met een cadeautje verwennen.

Ik stapte de post binnen om 50 postzegels te gaan kopen,

die man schrok zich een bult, maar ik kan er toch niks aan doen dat ik vrienden heb met hopen!!

Ondertussen wipte ik ook enkele reisbureaus binnen,

om te zien of die voor mij een betaalbaar vliegticket konden verzinnen.

Maar het goedkoopste ticket, 445 euro, vond ik nog te duur,

dus het zal ook met de bus worden denk ik, en dat zal langer duren dan een uur!!

We gingen terug naar La Campana om te eten,

en daar hebben we lekker friet met bufsteek gegeten.

Na het diner zijn we nog naar het busstation gegaan,

zodat Guy wist aan welke opstapplaats hij moest gaan staan.

Ik vroeg ook wat een busreis naar Antwerpen mij zou kosten,

en ik was blij dat ze mij voor 130 euro uit mijn lijden verlosten.

Ik heb niet langer meer verder gezocht,

en onmiddellijk dat busticket gekocht.

Zo hoefde ik mij voor de terugreis geen zorgen meer te maken,

het zou alleen wat langer duren om thuis te geraken.

We keerden terug naar ons pensionnetje en Guy legde zich even op zijn bed,

maar ik heb me aan het schrijven van mijn postkaarten gezet.

Om 22u zijn we gaan slapen, ik was moe maar voldaan,

en ik dankte de Heer, O.L;Vrouw en de heilige Jacobus, dat alles veilig en goed was gegaan.

Morgen eindelijk een rustdag,

ik hoop dat ik er van genieten mag!!!