het kruikenverhaal

Een boer had enkele jonge hondjes die hij nog moest verkopen.

Hij schilderde een advertentie op een bord met:

 4 puppies te koop

 En zette dit aan het begin van zijn erf aan de kant.

Net toen hij de laatste spijker in het bord sloeg werd hij reeds aan zijn mouw getrokken.

Hij keek naar beneden, recht in de ogen van een kleine jongen.

“Meneer” zei de jongen, “ik wil één van uw puppies kopen!”

“Wel”, zei de boer terwijl hij met zijn hand achter in zijn nek wreef,

“deze puppies hebben hele goede ouders en kosten aardig wat geld…”

De jongen liet voor een moment zijn hoofd hangen.

Toen reikte hij diep in zijn broekzak en haalde een handvol kleingeld voor de dag en liet het aan de boer zien.

“Ik heb 39 cent, is dat genoeg om te kijken?”

“Zeker” zei de boer en hij floot een deuntje.

“Dolly”, riep hij.

Uit het hondenhok en over het erf rende Dolly naar de boer toe, gevolgd door 4 kleine bolletjes wol.

De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hek; zijn ogen straalden van verrukking.

Terwijl de honden  naar het hek kwamen aangerend, zag de jongen nog iets bewegen in het hondenhok.

Langzaam verscheen er nog een bolletje wol, maar dit was een zichtbaar kleiner bolletje dan de andere hondjes

Op  zijn achterpootjes gleed het bolletje het hok uit en op een wat onhandige wijze begon het hondje vooruit naar het hek te hobbelen terwijl het zijn best deed om de andere hondjes bij te houden.

“Ik wil die hebben!”, zei het kleine jongetje, terwijl hij naar het waggelende exemplaar wees.

De boer knielde naast het jongetje neer en zei: “vriendje, je wil dat hondje echt niet.

 Het is nooit in staat om te rennen of te spelen zoals de andere hondjes kunnen”.

Toen deed de jongen een stap naar achteren, boog naar voren en begon een broekspijp op te rollen.

Terwijl hij dit deed, werd een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van het beentje van de jongen;

 onderaan zat die beugel vast  aan de twee zijden van een speciaal gemaakt schoentje.

De boer aankijkend zei hij: “weet u meneer,

ik kan zelf ook niet zo goed rennen en hij heeft iemand nodig die hem begrijpt”.

De boer boog zich voorover om het kreupele hondje op te pakken

en toen hij zich weer oprichtte had hij tranen in zijn ogen.

Hij hield het diertje heel voorzichtig vast toen hij het aan de jongen gaf.

“Hoeveel kost het?” vroeg de kleine jongen.

“Niets, het is gratis”, zei de boer.
Er is geen prijs voor liefde, de wereld is vol van mensen die iemand nodig hebben die hen begrijpt…

Bomen hebben wortels

blad en tak en stam….

Bomen groeien langzaam

en hun weg is lang.

Hun wortels vinden voedsel

in de aarde, sap.

De stam die geeft het door aan

vrucht en blad en tak.

Mensen hebben wortels

in het verleden ver.

Vinden daar hun oorsprong

komen langzaam her.

Mensen geven leven

aan hun takken door.

Nieuwe mensen leven:

zo gaat het steeds maar voort.

Bomen kunnen nooit

zonder grond bestaan.

Raken ze ontworteld

is het snel met hen gedaan.

Mensen zijn als bomen

Leven niet alleen.

Zonder grond en wortels

Leeft geen mens, niet één.

Er was eens een boom die van een kleine jongen hield. Iedere dag ging de jongen naar de boom en raapte de bladeren bij elkaar. Daar vlocht hij dan een kroon van, zette hem op zijn hoofd en deed alsof hij koning van het hele bos was. Hij klauterde tegen de stam op en zwaaide aan de takken op en neer. De boom liet hem eten van zijn appels en ze speelden verstoppertje. Als de jongen moe was, ging hij slapen in de schaduw van de boom. En de jongen hield van de boom, heel erg veel. En de boom was gelukkig.

Maar het leven ging verder en de jongen werd groter en ging van school af. En de boom was vaak alleen.

Op een zekere dag kwam de jongen weer eens bij de boom en de boom zei: “Kom jongen, kom weer eens in mijn stam klimmen en aan mijn takken zwaaien. Eet weer van mijn appels, speel in mijn schaduw en wees gelukkig”. Maar de jongen zei: “Ik ben te groot geworden om te klimmen en te spelen. Ik heb geld nodig, want ik hou ervan om dingen te kopen en plezier te maken. Kun je me niet wat geld geven?” “Het spijt me wel”, zei de boom, “maar geld kan ik je niet geven. Ik heb alleen maar bladeren en appels. Neem mijn appels maar en verkoop die in de stad. Dan heb je geld en zul je gelukkig zijn”. En de jongen klom in de boom, plukte appels en bracht ze weg. En de boom was gelukkig.

Maar weer bleef de jongen een hele tijd weg. En de boom was bedroefd. Op een goede dag kwam de jongen weer terug. De boom fleurde helemaal op en zei: “Kom mijn jongen, klim weer in mijn stam en zwaai aan mijn takken en wees gelukkig”. “Ik heb het veel te druk om in bomen te klimmen” zei de jongen. Ïk wil een huis bouwen voor mijn vrouw en kinderen. “Kunt u mij geen huis geven?” “Ik heb geen huis” zei de boom, “maar je mag wel mijn takken afzagen om een huis te kunnen bouwen. Dan zul je gelukkig zijn”. En de jongen zaagde de takken af en bracht ze weg om er zijn huis mee te bouwen. En de boom was gelukkig.

En opnieuw bleef de jongen een lange tijd weg. Toen hij weer terug kwam, was de boom zo gelukkig dat hij nauwelijks kon praten. “Kom jongen”, fluisterde hij, “kom met me spelen”. “Ik ben te oud en heb geen zin om te spelen” zei de jongen. “Ik wil een boot, waarmee ik een heel eind hiervandaan kan. Kun je mij die boot geven?” “Hak mijn stam maar om en maak daar een boot van” zei de boom, “dan kun je wegzeilen en zul je gelukkig zijn”. En de jongen hakte de boom om, maakte er een boot van en zeilde weg.

En na een lange tijd kwam de jongen weer terug. “Het spijt me, jongen” zei de boom, “maar nu heb ik niets meer om je te geven”. “Mijn appels zijn op”. “Mijn tanden zijn te slecht om te eten” zei de jongen. “Mijn takken ben ik kwijt” zei de boom. “Je kunt er niet meer aan zwaaien”. “Ik ben te oud om aan takken te zwaaien” zei de jongen.”Ik heb zelfs geen stam meer” zei de boom, “om tegenop te klimmen”. “Ik ben te moe om te klimmen” zei de jongen.

“Ik vind het echt jammer”zuchtte de boom, “ik wou dat ik je nog wat kon geven, maar ik heb niets meer over. Ik ben nog maar een oude stomp. Het spijt me werkelijk”.”Ik heb niet meer veel nodig” zei de jongen, “alleen een rustig plekje om te zitten, ik ben doodmoe”. “Nou” zei de boom, die zo goed als het kon weer een beetje moed vatte, “een oude stomp is juist genoeg om stil op uit te rusten. Kom jongen, ga zitten en rust uit”. Dat deed de jongen. En de boom was gelukkig.

Deze waarden kreeg ik toegestuurd via een pps presentatie:








10 dingen die waarde geven aan je leven...

1) Een vriendelijke groet doet veel goed.

2) Lichter wordt je plicht met een lach op je gezicht.

3) Er ligt een speciale klank in het woordje "dank".

4) Weet dat een onbedachtzaam woord anderen soms pijnlijk stoort.

5) Til niet te zwaar aan problemen, probeer de zorgen weg te nemen.

6) Wie echt van het leven geniet, stoort zich aan kleinigheden niet.

7) Wie een goed humeur bewaart wordt veel last en zorg bespaard.

8) Voor de zorgen van morgen zal morgen wel zorgen.

9) Wie met alles lacht en gekt is daarom nog niet opgewekt.

10) Wees blij met het leven, het duurt maar even.

Prachtig citaat van W. Holmes :






Een kus knalt niet zo hard als een kanon,
maar zijn echo duurt veel langer.

Deze tekst kreeg ik van een vriendin toegestuurd toen ik haar bijstond in een moeilijke periode:











Een schouderklopje,
Een vriendelijk woord,
en dat gegeven op een goed gekozen momentje,
is wat ieder bekoort,
en betekent soms meer,
dan een duur presentje.

Mooi anoniem citaat:










Bloemen
 zijn er
om mooi te zijn,
mensen,
om goed te zijn.

Er zal altijd iemand zijn ...
die slimmer is,
die een groter huis heeft,
die rijker is,
die een grotere auto heeft...

De rijkste mens die je kent,
bezit een groter huis,
een grotere auto,
meer geld,
maar,
is misschien heel eenzaam.

Hou van je situatie zoals ze is
en van wie je nu bent.

Voor de wereld ben jij misschien
één persoon,
maar,
voor één persoon
ben jij misschien de hele wereld!

Het leven is
als een regenboog.
Buien en zonneschijn zijn er nodig
om het kleur te geven!

Je kan beter een nachtje slapen over
wat je morgen gaat doen,
in plaats van wakker te liggen over
wat je vandaag hebt gedaan.

Ik hoef niet te zwemmen
in het geld,

maar

Pootje baden vind ik ook fijn!

Liefde is niet betaalbaar,
Geluk soms onbereikbaar,
Vriendschap zo kwetsbaar,

Echter één ding hebben ze gemeen,
in moeilijke tijden
houden ze je op de been.

Een prachtig verhaal over de belangrijke waarden in het leven.
Ik kreeg het zo maar toegestuurd van vrienden, maar ik wil ook U er van laten genieten:





Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht...

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was.

Zij antwoordden van wel. Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol.
De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.

"Nu", zei de professor, "nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor." "De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn." "De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto. Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."

"Als je het zand als eerste in de pot kiept en hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."
"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan. De professor lacht en zegt de student dat ze daarmee een heel goede vraag heeft gesteld. "Ik wilde daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken."

Mooi citaat van Lao Tse over  rust in het leven:





In stromend water worden geen beelden weerkaatst,
wel in het spiegelende oppervlak van een stille vijver.
Alleen wie zelf rustig is,
kan een rustplaats bieden
aan allen die rust zoeken.

Mooi citaat over optimisme of pessimisme, aan U de keuze,
geschreven door een anoniem auteur.






Elke nieuwe dag
heeft twee handvatten:
je kunt het handvat bezorgdheid vastpakken,
of het handvat enthousiasme.
Zoals je keuze is,
zo zal je dag ook zijn.

Vandaag een echte doordenker:





Ze waren met zijn drieën:
Iedereen, Iemand en Niemand.
Op een dag moest er iets heel belangrijks gedaan worden.
Iedereen dacht natuurlijk dat Iemand het wel zou doen.
En hoewel Iedereen er toe in staat was,deed Niemand het.
Zo kwam het dat Iedereen boos werd.
Het was toch de zaak van Iedereen en nu had Niemand het gedaan.
Iedereen dacht dat toch wel Iemand het had kunnen doen,
maar Niemand had zich gerealiseerd dat niet Iedereen het wilde doen.
Aan het einde van de zaak beschuldigde Iedereen Iemand omdat Niemand deed wat Iedereen had moeten doen.