CREATIONS+

b

b

<

v

p

Ik ben verbaasd over krokussen in de lente!Wat
 is de behoefte om door de sneeuw heen te komen? 
De vrede met het witte ijs doorbreken ... 
Alsof er later geen zomer zal zijn! 
Er zijn immers nog geen vlinders,geen bijen 
en zing er niet over op een vogelsoort. 
Welnu,wat een vreugde vond die bloem: 
tussen de dalingen van de sneeuwbloesem

Geef iedereen goed. Laat iedereen begrijpen
 dat het ons kan behoeden voor problemen.
Er wordt geen ander gegeven. Goed vliegt altijd
in het open raam van liefde en tedere ontmoetingen.
Geef iedereen liefde. Zonder liefde is het zo moeilijk voor ons.
Ze is, net als goed, almachtig over ongeluk.
Geef keer op keer. Met liefde is alles mogelijk.
En om het kwaad te onthoofden en vrede te vinden.

Heb je voorbij het bos de stem van de nacht gehoord?
Zanger van liefde,de zanger van je verdriet?
Toen de velden 'smorgens stil waren,
wervelden ze een dof en eenvoudig geluid.
Heb je het gehoord?

Heb je in de woestijn duisternis van het bos de
zanger van de liefde ontmoet,de zanger van je verdriet?
Heb je ooit sporen van tranen opgemerkt,heb je een glimlach opgemerkt,of heb je een stille blik ontmoetvol verlangen?

Een eend liep langs de rivier.Er is voldoende ruimte 
voor de maag:Er zijn schelpen, vissen, slijk.
Moe van het netjes zijn,klimt de eend het water in
en doet dit:Bulk; onder water met zijn hoofd,
Alleen de staart boven de golf.Spat als een witte
 vlag.We keken op het nieuws en het gebeurde
 nooit dat deeend verdronk.

Zonnestralen galopperen langs het pad.Ik zal 
de zon vangen,de zon in mijn handpalmen.Ik zal
 de sprankelende stralen vlechten met een vlecht, ik zal
mijn wangen bruinen met rijpe aardbeien.En dan
 zullen we samen naar de fontein rennen,ik zal de zon
  uit de vurige palmen halen.Druppels zonnekoelte zullen
 uiteenspatten.Meisjes en jongens zullenheel gelukkig zijn
Alleen warmte zal op mijn armen achterblijven.

Kersen  hingen rode oorbellen aan de takkenen
 kijken als in een spiegel door de ramen.
 Ik roephaar vrolijk toe:Kom op,vriendin!Geef me 
een paar in mijn oor,draag het zo vaak als ik wil,en 
dan slik ik ze door!Ik sta onder een boom,rijpe kersen 
aan het kauwen,en nu is er kersensap over mijn buik
 gestroomd,ik krijg vitamines onder een kers  voor
 toekomstig gebruik!

Hang apen aan de takken want ze klampen
 zich vast aan de staart,zitten niet graag in de 
cellen, zekauwen bananen onder een struik.
En dan springt iedereen in de bomen,soms trekken ze
 grimassen, schreeuwen ze, of ze vechten en huilen,de
hele tijd, ze hebben ergens haast.Ze grijpen stevig vast 
met hun staart.En hangen eraan als een brug.Ze zullen 
snel van plaats wisselen.Ze hebben een zeer grijpstaart.

Stille tederheid en lichte droefheid.Ze bezoeken me
 aan zee.Het uur van afscheid komt dichterbij,en
 laat,ik vang plezier in mineur.Golven en hart zingen
 in koor de zeeballad van vrijheid.Ik weet niet waar
 de werkelijkheid is, maar waar is de slaapOnder de
 magie van het lied van de natuur.En ik duik er steeds
 meer in.Waar een moment jaren kan duren.Oh, als ik 
daar voor altijd kon blijven!Maar; de tijd lacht ons uit.

b

In de wolken worden de gierzwaluwen doorboord 
met een kreet.In de nachtegaalbosjes,de vrede van
 de ziel.De zon in de lucht meteen helder gezicht,
 hoe goed is het in zo'n wildernis.Geluk wordt 
genoten door de ruimte,wolken zwemmen in
 de lucht.De zomer is gekomen. 

Dit niet weten is naïef realisme.
Fatsoenlijk nu alleen voor apen.
En als dat zo is,dan,dan,en scheiding,
Als een tijdelijk,ruimtelijke luchtspiegeling.
Gelijk aan nul,en daarmee verlangen en verveling.
En andere dingen,de beoordeling is hetzelfde.Om de
 waarheid te zeggen: vanaf het begin van de eeuw
Onder de menigte van zinloze aardse.

Voor jou,de ziel van mijn koningin.Schoonheid, 
voor jou alleen.De tijden van het verleden
 zijn fabels.In gouden uren van vrije tijd,
Onder het gefluister van spraakzame oude tijden,
schreef ik met een trouwe hand.Accepteer mijn
 speelse werk!Niemand die lof eist,ik ben blij 
met de zoete hoop.Dat een meisje met een sensatie
 van liefde,misschien heimelijk,naar mijn zondige
teksten zal kijken.

;

 Parijs ... Ik droom er 's nachts van.
Terwijl we er samen in lopen. Gefascineerd door de
ogen van de luminaries, laaiend van vuur.Onder 
de veelkleurige tenten van de herfstschoonheid 
van Manso,en onder de regenachtige wind die
in je gezicht waait.Sneeuw valt op de glitter van 
Montmartre,op de Champs Elysees ...Misschien
 bel je morgen.En mijn verdriet zal verdwijnen.
In je woorden die ik zal horen,waarin de stilte
 zal beven,zal ik de geest van Parijs voelen
en dat je me nodig heb.

Wijngaard in een warme mist slaapt.En wuivende 
trossen in gewicht.De wind wiegt met zijn adem.
Rijpe, geurige wijnstok.Gewend aan de last van wijn
.Het sap van dronken feesten dwaalt in de wijnstokken.
De vaten zijn als rivalen en de wijnen zijn hun
 oorlogszuchtige ridders.Ze bogen op familiewapens.Ze 
schrijven trots op het schild.In plaats vande woorden
  van het motto, alleen de naam:
"Riesling", "Cabernet", "Aligote"!


b