Alfie is gestorven.  Amper 23 maanden jong, na diverse beroertes en - volgens artsen - onomkeerbare hersenschade; inzet van een juridisch dispuut tussen het ziekenhuis dat de beademing wou stopzetten en de ouders die dit absoluut niet wilden.  Zelfs de paus bemoeide zich met de zaak en stelde dat alleen God beslist over het levenseinde.  Ik leef mee met de ouders van Alfie.  Het moet vreselijk zijn een kind te verliezen.  Ik leef mee met Alfie zelf, arme stakker die maar zo kort heeft mogen leven en veel te veel heeft moeten lijden.  Maar ik begrijp ook de artsen die - geconfronteerd met een onomkeerbare situatie - een in hun ogen logische beslissing nemen.  Ik denk dat niemand licht oordeelt over het leven van een medemens, zeker niet als het over een kind gaat.  Waar ik moeite mee heb is dat ( excuseer) gelul over "de wil van God" en "de natuur laten beslissen"... Als je de natuur wil laten beslissen, dan moeten we terug naar de oertijd, beste mensen!  Wat mij betreft, ik ben zeker niet van plan onnodig te lijden als ik het kan vermijden.  En de enige die zeggenschap zou moeten hebben over MIJN leven, dat ben IKZELF en niemand anders!!! Laat iedereen toch voor zichzelf beslissen!  Toen ik verleden jaar darmkanker kreeg heb ik meteen een negatieve wilsbeschikking in orde gemaakt ( dit document is te verkrijgen in de apotheek ) en laten regristreren op het gemeentehuis.  Ik geloof niet in lijden ter meerdere eer en glorie van.. Ik wil liefst op een waardige manier afscheid nemen van dit leven.  En het geeft mij gemoedsrust te weten dat ik het nodige heb gedaan om dit mogelijk te maken.