Ik veronderstel dat de meesten die dit lezen "van een zekere leeftijd zijn", net zoals ik.  Is dit voor jullie ook herkenbaar?  Sterven doen we allemaal maar de weg erheen is inderdaad om toch wel bang voor te zijn... ziekte, aftakeling, pijn... dementie misschien... waardoor je eigenlijk al een beetje "dood" bent vooraleer je lichaam het begeeft... Daar ben ik wel wat mee bezig... Niet dat je er veel aan kan doen, behalve hopen dat het einde van je leven niet al te dramatisch zal verlopen... Ik hoef geen 93 te worden zoals ons ma... Ik heb altijd gedacht: "75 en de rest is mooi meegenomen" en daar blijf ik bij... niet bij dat getal "75" maar je snapt mijn denkwijze wel... als ik serieus begin te "mankeren" hoeft het niet al te lang meer te duren wat mij betreft