Archief

Voorbeeld van levenskunst?

Grijze wolken pakken zich tezamen
boven de boom voor de ramen
waar ik woon.
Een vogel fluit op hoge toon
zijn lustig lied.
Het naderend onweer
deert hem blijkbaar niet.
Dan stort de regen kletsend neer.
Het gezang verstomt
voor een flits die uit de wolken komt
gevolgd door rollende donder.
Maar oh wat een wonder
na al dat geweld
fluit in de boom onze held
op hoge toon
weer rustig zijn lied.

In het groen van de boom
voor mijn deur
waar ik woon, werk en leef
valt nu de avond.
De vogel hoor en zie ik niet meer
maar zijn lied trilt nog na in
in de geur
van de nacht.
Ik sta voor mijn deur en droom
van een wereld vol vrede
vol zingende vogels
en blije mensen.
De vraag over het hoe en waarom
het niet zo mag zijn
stel ik mijzelf keer op keer.
Op deze avond leg ik er me bij neer
dat ook vandaag ik het antwoord niet vond.

Voorbij.

Ik heb je lief
soms kan ik je haten.
Ik hou van jou
soms wil ik je verlaten.
Ik streel je haar
maar je ontwijkend gebaar
doet mijn vingers bevriezen.
Ik wil je nog kussen
maar weet ondertussen
dat ik je mond ga verliezen.
Ik wil je voelen
op, in en onder mij
maar je duwt me opzij
Laat me voelen
mijn plaats aan je zij is voorbij.

Je staat er niet bij stil

dat het leven grillig is

soms geeft het vreugde

soms deelt  het klappen uit.

Je staat er niet bij stil

dat het leven eindig is

een mens verdwijnt zo stil

je had het afscheid niet verwacht

de geur van een roos

zweeft om je heen

je kijkt rond maar ziet haar niet

Maar toch, jij moet vooruit!

Voor het huis waar ik woon

ligt een akker

heel gewoon 

groeit het groen 

dag na dag een beetje hoger.

De zomer wordt wakker.

Er is niets aan te doen.

De lente gaat stilaan voorbij

zet een stapje  opzij.

Er komt weer een jaartje bij

op de teller van mijn leven

hij klimt hoger en hoger

toch ben ik blij

een nieuwe zomer wordt U en mij 

opnieuw  gul gegeven.

Verdriet

Ik liep langs de boord 

van de Schelde

aan haar vertelde

ik mijn verdriet.

Het antwoord

bereikte mij via het wuivend riet

via het opstuwend water

en van die ene bloeiende gele lis:

‘dat vreugde en verdriet’

een deel van het leven is.

Vroeger, in het nu en in het later.

Vandaag kleurt de hemel grijs en grauw

lui en apathisch lig ik in de zetel

gisteren nog zo vermetel

om er tegenaan te gaan.

Waar is nu de zon

die mij verwarmen kon?

Waar is nu het blauw

dat me doet denken aan die ogen van jou

wanneer ik je zin deed

maar verkleurden naar grijs en grauw

als ik mijn eigen zin deed!

Ik mis het blauw maar ook

het grijs en grauw.

Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar,

ook de kleine.

Dat is hetgeen ik vandaag ervaar.

Een moedervogel hipte vrolijk in mijn hof

met achter haar twee pluizige kleinen.

Later lag er zo'n kleine bebloed in mijn handen

geveld door de klauwen en tanden

van mijn geliefde kater.

Ik vind hem vandaag niet zo tof!

In de boom voor de plek waar ik leef,

waar ik lach, ween of zing

waait de wind door het groen.

Een enkel blad valt naar de grond.

Duizenden blijven hangen

klemmen zich vast aan hun tak.

zij laten zich niet doen.

De wind die in ieders leven raast 

wens en verlangen

meedogenloos wegblaast

zal straks gaan liggen.

Ik ben blij dat ik leef

klem mij vast aan mijn tak

en zing.

De zon was vandaag van de partij

De geur van de seringen hangt er nog

en toch

was het mistig in mijn hoofd.

Ben van mijn blijdschap beroofd.

Waarom ben ik nu niet blij?

Is het volle maan

of staan de sterren slecht?

Kom, ik trek mijn schouders recht

trek mijn stoute schoenen aan

we gaan er tegenaan

morgen zal het wel weer beter gaan.