Archief

Vanmorgen was ik toch zo blij. Zonlicht piepte door de spleten van de gordijnen mijn slaapkamer in. Een zonnestraal was het eerste wat ik op deze dag, 23 maart 2022, door slaperige ogen mocht zien. Een beetje mistig nog, ook mijn ogen zijn sinds een goed gelukte staaroperatie toch wat aan de luie kant. Het tweede wat ik zag was mijn rolstoel, het verlengstuk van mijn krakkemikkige benen. Gelukkig kan ik nog een beetje overweg met die onwillige ledematen.

In mijn jongere jaren sprong ik uit bed om met enthousiasme in de nieuwe dag te bijten. Nu strompelde ik onwillig naar het venster en trok de gordijnen open waarna het zonlicht vrolijk binnen stroomde. En ik zo blij werd. Een nieuwe lente is gekomen! Het spreekwoord zegt dat een nieuwe lente een nieuw geluid brengt.
Deze nieuwe lente is begonnen op 21 maart om middernacht, maar de afgelopen 2 dagen was er nog steeds een geluid in de wereld waar ik niet tegen kan. Het kon het wintergevoel niet verdrijven. Dit geluid hangt al een dikke maand in de lucht en in mijn en ieders leven. Ik sloot mijn hart en mijn oren. Ik wilde niet weten. Niet horen of zien. Het geluid heet angst.

Angst kent geen geluid. Het kent tranen, zweet, hartkloppingen, doffe ogen. Het knijpt ziel en keel dicht. Men is woordeloos.
Bij gebrek aan een stem schreef ik onderstaand gedicht:

Kom dicht bij mij, hou me vast
vrij met mij, geef me de lust en de last
je lichaam te dragen.
Kom dicht bij mij, hou me vast
vrij met mij, zoals een minnaar past
neem mijn lichaam
zonder het te vragen.
Kom dicht bij mij, hou me vast
vrij wil ik zijn, dicht bij jou zijn
om te vergeten
hoe de wereld wordt belast
met geweld, angst en venijn.
Ik wil het niet meer weten!
Kom dicht, hou me vast.

Aan wie het gedicht gericht is, weet ik eigenlijk niet. Het is een kreet om hulp. Het heeft geholpen.
Deze morgen was ik blij.

De ophaalbrug.

Onverwacht stonden ze op straat tegenover elkaar. Ze waren zo lang een echtpaar geweest. Nu waren ze vreemden. Bijna vijanden. Zij met een hart vol littekens na de pijnlijke breuk.

Hij met een hart dat klopte van liefde voor de vrouw die een wig had geslagen tussen de echtelieden die samen meer dan 30 jaar lief en leed hadden gedeeld.

Als jonge mensen hadden ze zich een toekomst gedroomd waarop ze constant op roze wolken zouden wandelen. Ze hadden een gezin gesticht, een huis gebouwd, elk een carrière opgebouwd. Hun betonnen vesting zou niet in te nemen zijn!

Stilaan vertoonden zich in de muren kleine scheurtjes zoals in de meeste huwelijken. Het echtpaar metselden de scheurtjes met het cement van de liefde geduldig dicht zodat ze zo goed als onzichtbaar werden. 

De ophaalbrug die de burcht met de buitenwereld verbond kreeg te zware lasten te dragen. 

Hij begon meer en meer te wankelen.

Over de wankele ophaalbrug verliet hij op een dag de vertrouwde vesting. De sirenen lonkten.

In de nieuwe, hartstochtelijke, romance waren er momenten dat hij aan zijn eerste liefde terugdacht. Er was een beurse plek in zijn hart die er vroeger niet was. Een hunkering, een verlangen om de klok terug te kunnen draaien. Het gras was inderdaad groener aan de overkant gebleken, maar het bleef stug overeind onder zijn strelende handen. De weide rond zijn vesting was vroeger zacht en buigzaam geweest. Hij kon er zichzelf zijn. 

De vesting was gesloopt. De wind blies de laatste cementkorrels in het ijle.

De houten planken van de ophaalbrug verrot en als brandhout in de beschermende gracht gevallen.

Er was geen weg terug.

Zij knikten elkaar toe en vervolgden hun weg.

Mijn testament.

Dit leven verlaten, je doet het dag na dag.
Op elke zonsopgang volgt een zonsondergang.
We staan er niet bij stil, gelukkig maar!

Ieder uur, iedere minuut, ieder moment
komen we ik een stapje dichter bij het testament.
Stapje voor stapje, met elke traan en elke lach
met elke klaagzang of met vrolijk gezang
raap ik de inhoud van mijn testament bij elkaar.
Zo graag liet ik de wereld iets kostbaars na
iets wat de mensen gelukkig zou maken
en men positiever zou gaan denken.
Ik zou vrede willen schenken
waardoor het eeuwig ruziemaken
en het oorlog voeren eindelijk zou staken.
Helaas, ik krijg dat niet voor elkaar
mijn talenten zijn te pover...
ik kan amper overleven
al wat ik had is weggegeven…                                                                                                                                                            Er is niets meer over.

Mijn papieren testament is niets waard.
Wel hoop ik dat men aan mij

een goede herinnering bewaart.

Mijn inzendingen hebben niet hetzelfde resultaat als die van jaren geleden. Geen enkele reactie. Wel af en toe een eenzame bezoeker die weer stilletjes verdwijnt. Dus gooien we het vandaag op een andere boeg. Namelijk op de actualiteit. In vergelijking met de jaren stilletjes is er onnoemelijk veel veranderd en zeker heden ten dage waarin ik bruut met mijn verleden wordt geconfronteerd. Ik was namelijk een weeskind, een hoerenjong, een brillenjood, een beddenpisser en een vuile Belg die door het toedoen van haar vluchtende voorouders voor het geweld van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918), in 1935 op de Nieuwe Haven te Rotterdam werd verwekt. Om kort te gaan. Ik werd als kind stevig gepest.
In Mei 1940 overleefde ik het bombardement in een schuilkelder. Mijn ouderlijk huis was een smeulende puinhoop waar geen plaats meer was voor een levende persoon en ik belandde in het weeshuis in Schiedam aan de Lange Achterstraat. Zo kwam ik aan de scheldnaam ‘wezenkind’. Om het nog mooier te maken zongen mijn pesters de slogan ‘wezenkind, je onderbroek stinkt’, wanneer ik inderdaad met een onderbroek gevuld met het resultaat van mijn angsten, de horde ontvluchtte. Mijn stiefmoeder gaf mij bij mijn thuiskomst er nog klappen bij vanwege de vuile broek.
Het nieuws van vandaag is de oorlog in Oekraine en mijn hart bloedt als ik denk aan al dat leed dat de mensen, de kinderen en de dieren wordt aangedaan. Al die huizen en gebouwen die worden platgebombardeerd. Getransformeerd tot smeulende puinhopen waarop blauwgele vlaggen worden geplaatst.
Het tweede nieuws is dat er een jongetje dat ooit is gepest, nu als volwassen man, meer dan 30 jaar na de pesterijen, iemand heeft vermoord met 101 messteken.
Het gebeuren doet mij denken aan een voorval in mijn jeugd. Op een dag ben ik op een bouwwerf op een grote, hoge rioolbuis geklommen. Eén van mijn pesters kwam voorbij. Ik sprong onverwacht op zijn nek. Mijn vader moest op school komen om mijn wandaad te bespreken. Door mijn optreden werden de pesterijen wel verleden tijd. Ik had geleerd om mijn verstand en mond te gebruiken.
Gelukkig is het bij dit ene voorval van agressie gebleven.
Ik denk dat de vele mensen die ‘goed’ voor mij zijn geweest, mij hebben behoed voor een slechte afloop van het pestgedrag.
Mijn inzending heeft vandaag tot doel: laten wij reageren wanneer we pestgedrag ontdekken en niet naar de andere kant kijken zoals in het verleden te veel is gebeurd.

In mijn straat staan enkele villa's. Hun tuinen zijn met veel liefde verzorgd. 

Tijdens mijn wandeling kijkt een fors bruin paard me van zijn weide aan. 

Het is een landelijke omgeving met bruin omgeploegde aarde en groen gras doorspikkeld met gele narcissen en het blauw van de maagdenpalm. 

Het lentekleed wordt iedere dag kleurrijker. Op de hoek staat een imposante magnoliaboom te pronken. De hemel laat  de fluweelachtige knoppen mooi afsteken tegen zijn diepblauw. Een voorzichtig waas van wit en purper belooft een tedere, uitbundige bloei. 

Mijn hart dat door de oorlog zo’n pijn doet, wordt heel even geheeld.

Zwarte kraaien.

Na 35 huwelijksjaren in lief en leed gedeeld te hebben, was het huwelijksbootje in redelijk kalm vaarwater gekomen. We hadden gouden bergen en zwarte sneeuw gezien.
Met behulp van de oudere generatie hadden we toch nog een gezellig huisje kunnen kopen. Met een grote tuin waarin de kinderen met de hond konden spelen en een zonnig terras waar behalve de poezen, ook ons gezin zich in de zon kon koesteren. Op een zwoele zomeravond stonden we op het terras nog even na te genieten van een fijne dag.
Tot plotseling een grote zwerm kraaien kwam aangevlogen en met veel geschreeuw en theater neerstreek in de bomen achterin de tuin
Het lawaai was oorverdovend.
Ik schrok geweldig omdat één van mijn vriendinnen juist had verteld dat zo’n zwerm zwarte vogels onheil voorspellen.
Het onheil kwam. Ons bootje kapseisde.

Na het onheil viel er een groot geluk in mijn schoot!

Een dag of 14 geleden werd ik opgeschrikt door het lawaai van een zwerm kraaien in de bomen van de straat waar ik nu woon. Sindsdien is de wereld niet meer hetzelfde…
Laten we hopen dat na dit onheil er ook een groot geluk in onze schoot valt!

Oorlog

In mijn stadstuin van vijf meter op zeven

bloeit deze dagen het nieuwe leven

in de vorm van een gele narcis.

Door de wind wiegt hij zacht heen en weer.

Het lijkt een lieve groet, keer op keer.

In mijn stadstuin van vijf meter op zeven

probeer ik ondanks alles, verder te leven

alsof er niets aan de hand is!

In mijn living van vijf meter op zeven

staar ik deze dagen naar het beven

van een land onder oorlogsgeweld.

De tévé braakt gruwelbeelden uit.

Spuwt ze ruw en brutaal in mijn leven.

Clusterbommen schuren mijn huid.

Raketten scheren rakelings langs mijn wezen.

Een weerloos mens tussen machten gekneld!

Ik zit verwezen.

In mijn stadstuin van vijf meter op zeven

geeft de gele bloem kleur aan mijn leven.

Een vlam van HOOP in dit dom bestaan

waarin mensen doden om geld en macht.

Niets geleerd van het verleden…

Pasen wordt verwacht.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid.

In mijn stadstuin heb ik stil gebeden;

'Moge er vrede ontstaan!'

Scheppingsdrang.
Het lot bracht hen samen toen de herfst zijn intrede deed. Zij begroetten elkaar vriendelijk maar afstandelijk. Ze waren duidelijk geen familie. Het werd winter. Door de kou kropen ze dichter bij elkaar. Zij aan zij wachtten ze op de lente. Ze groeiden naar elkaar toe en in omvang.
De aarde werd warmer. Ze werden onrustig door hun scheppingsdrang.
Krokus nam het initiatief en zei: “Ik ga je verlaten. Ik ga de mens laten zien dat het lente is.” En stak haar purper kopje boven de aarde.
Enige tijd later stak Narcis zijn vlammend geel omhoog.
Het was Pasen.

De verwoestende scheppingsdrang.
Op de wolk der wolken zaten De Heren der Schepping in vergadering. Zij bestudeerden de resultaten van hun creatie ‘de aarde’. De Heren zagen dat het niet goed was.
‘Overbevolking is het grootste probleem’ was hun eindconclusie. Wij hebben de scheppingsdrang, de drang tot voortplanting te aangenaam gemaakt. Er wordt te veel voortgeplant. De aarde gaat op deze manier ten gronde.’
Heeft hier iemand een idee hoe we dat voortplanten kunnen stoppen?
Een jonge, vooruitstrevende Heer der Schepping antwoordde:
“Laat de mensen doen. Met hun verwoestende scheppingsdrang kunnen wij straks een nieuwe en betere wereld scheppen.”

Om te leren goed, duidelijk en aangenaam te schrijven, ben ik enkele jaren geleden begonnen met op facebook mee te doen bij het iniatief om wekelijks een verhaal te schrijven in  de rubriek 'Schrijven-on-line in 99 woorden'. Het zogenaamde Ultra Korte Verhaal. Ik ben in het begin erg geschrokken. Bij de eerste UKV's schreef ik veel te veel woorden. Dan moest ik gaan schrappen tot de tekst de 99 woorden niet meer overschreed. Ik stond versteld hoe de verhalen aan kracht wonnen. Deze week is de opdracht om rond het woord 'hartelijk' een verhaal (UKV) te schrijven. Als je er zin in hebt kun je nu sinds deze week nog een tweede verhaal plaatsen, een UKV dus, met de zin 'jezelf een hartelijk applaus geven'.

Hieronder volgt mijn resulaat van deze week. 

Op deze manier probeer ik mijn Seniorenblog 'De tachtigers' op gang te trekken (voorheen Marijcke's mijmeringen) en wie weet krijgt U ook een zin eens een UKV te schrijven.

Het echtpaar dat Rosa een bezoek bracht is weer de wijde wereld ingetrokken. Op zoek naar betere oorden. Waar het kwaadspreken wellicht met meer enthousiasme wordt ontvangen. Stilzwijgend heeft ze het geroddel aangehoord. Zoals ze ook geduldig de verdraaide waarheden van de mediaberichten opneemt. 

Shakespeare heeft heel lang geleden al geschreven dat de wereld een schouwspel is en dat iedereen zijn spel speelt. Ze kan er niet meer tegen hoe men veelal het spel speelt ten koste van de ander. Op haar leeftijd is ze daar wel achter gekomen.

Ze geeft zichzelf een hartelijk applaus.