Donderdag 28 februari 2008
Familienieuws (+) - Pierre Blyweert
Pierre Nicolaas Blyweert
Op dinsdag 26 februari 2008 overleed in het rusthuis Hoogveld te Dilbeek
PIERRE NICOLAAS BLYWEERT, zoon van Nicolaas Blyweert en Louise
Francisca Peetroons, kleinzoon van Alexander Blyweert en Joanna Catharina
Desmet, achterkleinzoon van Pieter Blyweert en Rosalie Baetens.
Pierre Nicolaas Blyweert werd geboren te Ruisbroek (nu een deelgemeente
van Sint-Pieters-Leeuw) op 7 december 1928. Hij was amper 10 jaar toen
zijn vader, stationonderchef van Vorst-Zuid, op 7 februari 1939 verongelukte.
Hij werd in het stations van Vorst-Zuid, tijdens de uitoefening van zijn ambt,
gegrepen door een doorgaande trein. Zijn halfbroer, Marcel Blyweert, zoon
uit het eerste huwelijk van Nicolaas, werd zijn steun en toeverlaat.
Hij huwde te Anderlecht op 16 mei 1953 met Maria Sertons
(° Anderlecht 07-02-1929).
Pierre was zijn hele actieve leven bediende in de Cimarmé te Lot
tot slecht beheer, na het overlijden van de eigenaar, snel leidde tot het
faillissement van dit bloeiende bedrijf dat alle betonproducten produceerde.
Pierre werd werkloos en op amper 54 jaar ging hij met gedwongen
pré-pensioen. Hij was er "het hart van in".
Pierre en Maria woonden vele jaren te Anderlecht in de Adolphe
Willemynsstraat 134. Het is dan ook in de kerk van O.L.Vrouw Hemelvaart
in de Willemijnsstraat 105, dat op zaterdag 1 maart 2008 om 10 uur, de
uitvaartplechtigheid plaats had.
Pierre was lid van de KWB en actief in de parochie. De celebrant van
de uitvaartmis kenmerkte in zijn homilie de overledene als een eenvoudige,
sociaal ingestelde volksmens "op wie nooit tevergeefs beroep werd gedaan
in de parochie, o.a. voor het transport van zieke of oude mensen".
Ik heb mijn (kozijn) Pierre altijd gekend als een vurig supporter
van F.C. Anderlecht. Hij was zelf jarenlang voetballer bij F.C. Ruisbroek
tot een knieblessure een einde maakte aan zijn sportieve loopbaan.
Ik mijn jeugdjaren zag ik Pierre regelmatig toen hij op bezoek kwam
bij zijn oom Frans Peetroons, onderwijzer van het vijfde leerjaar te Lot,
die tevens onze buurman was. Hij liet nooit na ook even binnen te springen
bij "nonkel Tist", mijn vader. En dan gingen de gesprekken onvermijdelijk
over "de voetbal". Het ging er steeds geannimeerd aan toe.
Ook bij ons jaarlijks bezoek aan"tante Louise" in de Fabriekstraat 170
te Ruisbroek, het ouderlijk huis van Pierre, ontmoetten wij elkaar.
Later zagen we elkaar nog af en toe bij het overlijden van een oom, tante,
kozijn of nicht. De laatste jaren misten we hem bij dergelijke gelegenheden.
We vernamen dat het minder goed ging met zijn gezondheid. Vanaf zijn
70ste sukkelde hij steeds meer met de ziekte van Parkinson.
In 2004 nam hij, samen met zijn echtgenote Maria, zijn intrek in een
serviceflat van de Rusthuizen Het Witte Huis in de Kerkstraat 64 te
Itterbeek. Met zijn gezondheid ging het echter steeds minder goed.
Naast een heupprotese en een knieprotese moest hij steeds zwaardere
medicatie nemen om de pijnen draaglijk te maken. Het was te zien aan zijn
steeds afweziger blik. In 2006 verhuisen Pierre en Maria naar Home
Hoogveld te Dilbeek. De laatste weken ging hij snel achteruit. Op dinsdag
26 februari in de vroege morgen overleed hij op 79 jarige leeftijd.
Onze innige deelneming aan echtgenote Maria, zijn dochter Danielle,
schoonzoon Christian en zijn geliefde kleinkinderen David en Birgit.
Rust in vrede Pierre...
pb