Bomma en Bompa hebben besloten om hun huisje te ruilen
voor een ander stulpje.

Na lang wikken en wegen, voor en nadelen overwogen te hebben
is de knoop doorgehakt.

Alleen komt nu wel de vraag, hoe krijg je de inboedel van een huis
met twee verdiepingen in een kleinere duplexflat.

En dat zijn dus niet alleen de meubels,
maar al wat we hier dertig jaar lang hebben verzameld,
kasten vol met spullen die je niet meer gebruikt maar
die toch te goed zijn om weg te gooien.

Wat moeten we daar nu mee ?????

Alle schoolboeken en tekeningen van de dochter,
vanaf de éérste kleuterklas, gelukkig voor ons dat we
er maar één hebben.

Barbiepoppen met alle bijhorende Barbie vriendjes en vriendinnetjes,
auto’s, kampeerwagen, paardjes en Barbie’s garderobe,
die geven we haar deze kerst cadeau en daarmee laten we
de beslissing wat ermee moet gebeuren aan haar over.

Knuffels,leesboeken,kleurboeken, plakboeken, doopkleedje,
haar éérste jurkje, communiekleedje, ……….slik,
waar blijf ik daar nu mee ??
Toch maar even bij de dozen zetten die nog niet weg mogen,
we zullen wel een plaatsje vinden…….

Schoendozen vol met wenskaarten die we in de loop van al
die jaren hebben ontvangen, wel aangenaam om die eens terug te zien,
en dan komen ook weer die memory’s boven

“ hé, hier nog een van nonkel en tante, weet je nog…….die keer………”, of
“ kijk, een kaartje van …….. das ook wel lang geleden dat we die nog hebben gezien,
zouden die nog op dat adres wonen,we zullen nu met de kerst eens een kaartje schrijven, wie weet ….”

Een blikken trommel met oude liefdesbrieven, de geur van patchouli
vermengt met een vleugje Old Spice prikkelt onze neus bij het openen,
en dat alleen al brengt je naar de tijd van toen,
bloemetjespapier vol met getekende hartjes,en een rode strik rond.
Bij Bompa komen daarbij ook de herinneringen boven aan zijn legertijd,
“ dat legerkostuum, dat mag nu wel weg , ze zullen me nu toch niet
meer oproepen……of zal ik het aan de kleinzoon geven om zich eens te
verkleden ……?”

En Bomma die hem in de statie opwachtte als hij een paar dagen
vanuit Duitsland naar huis kwam, de wandelingen door het stadspark,
een etentje bij de Chinees, een pintje in de Muze en De Heks,
en al dat andere stiekeme gedoe…………………

( ik vraag me nu af, schrijven jongeren van deze tijd elkaar ook nog
liefdesbrieven,
of gebruiken ze enkel nog hun GSM en verder alleen maar chatten)

Sfeerbeelden uit Antwerpen
Schaatsen op de Grote Markt onder het toeziend oog van Brabo

foto's bron ATV

6/12/05


Ik heb nu al enige jaren last van slapeloosheid, lig te draaien en keren,
en geraak maar niet in slaap.
Nu was dat vroeger wel anders, dan lag m’n hoofd nog niet op’t kussen
of ik was al in dromenland.Bompa heeft ook altijd goed kunnen slapen,
en zo gebeurde het al eens dat we ’s morgens de wekker niet hoorden of
pas nadat hij al een half uur aan’t rinkelen was.

We woonden in een drukke straat maar hadden daar totaal geen hinder van.
Rustig sliepen wij door alles heen.

Tot die ene nacht ……………………….

Jaren terug hadden Bompa en Bomma een winkel met sportartikelen maar er werden ook
geweren, pistolen, revolvers en alle andere toebehoren verkocht.
De verzekering verplichtte ons een alarm te plaatsen om eventuele inbrekers te betrappen,
wat wij natuurlijk als brave burgers ook deden.
En iedere avond voor het slapengaan deed Bompa zijn rondje door het huis,
keek daarbij of alle deuren en ramen goed waren afgesloten, zette het alarm op scherp,
nog een kusje en wij naar dromenland.

Maar toen was er dus die warme warme zomernacht……………………..

Midden in de nacht werden we door elkaar geschud door de dochter die zei
“ Papa, mama, word eens wakker, er is zoveel lawaai op straat, ik hoor overal roepen
en er staat iemand op de deur te bonken, de telefoon belt…………..”

Ik spring het bed uit kijk door het raam en zie daar inderdaad een massa volk staan.
Op de buitendeur staat iemand te trommelen, de deurbel rinkelt zonder ophouden,
de telefoon staat roodgloeiend te bellen, onze honden, een Duitse scheper en een Boomertje,
laten zich ook nog horen door te blaffen en te keffen, kortom een hels lawaai en tumult.

Halfslapend ga ik naar beneden, open het kleine zijvenstertje van de buitendeur
om te kijken wat er allemaal gaande is, maar voor ik wat kan zeggen of vragen sta ik
oog in oog met een volledig in gevechtskledij uitgedoste politieman die met
een mitrailleur in de hand mij toesnauwt
“ open maken, open maken die deur, nu direct”

Intussen is Bompa, ook wakker geworden en staat boven aan de trap aan’t roepen van
“ wat is daar allemaal aan d’ hand”
Dochterlief loopt over en weer de trappen op, niet goed wetend wat te doen,
beginnen de honden bij het zien van een vreemde man die nogal bruut tegen hun baasje roept,
nog wat harder te blaffen en te gevaarlijk te grollen, en die man aan de deur roept nog een keer van
 “ open maken, open maken die deur, nu direct”.

Nu heb ik al een gezegd dat het een warme zomernacht was en ik stond daar dus ook
in een “flodderke”, je weet wel, zo’n licht babydolleke, dus ik zeg tegen die man met z’n mitrailleur
“ ja, direct, ‘k ga even wat anders aandoen” waarop die roept
“ komaan, nu open doen of we trappen de deur in”.

Ik dacht van ja “ die menen dat hier”, dus ik begin met alle sloten van de deur los te maken,
roep ondertussen naar Bompa dat hij de honden maar even samen met de dochter
in de slaapkamer moet laten gaan, en de deur is nog maar op een spleet geopend
of  ik wordt daar al door iemand naar buiten getrokken die mij in een wurggreep vasthoudt.

Picture it,
Bomma in een flodderke in de armen van n’n Antwerpse flik in gevechtskleding,
kompleet met helm, schild, matrak in één hand, en terwijl ik daar zo half in zijn armen hang,
kijk ik rond en zie dat de straat zwart van ‘t volk is.
Niet alleen alle buren waren paraat of hingen door de ramen, maar er stonden ook nog
een tiental gepantserde voertuigen met de nodige manschappen in,
tot aan de tanden gewapend, en allen met de wapens op Bomma gericht.
Antwerpen was toen gelukkig nog niet in het bezit van een helicopter of ik had
daar ook nog in de " schijnwerpers" gestaan, in da "flodderke"

Ondertussen was er van die bende flikken al een deel het huis ingestormd en
waren de winkel en de rest van het huis aan ’t uitkammen, op zoek naar…….. inbrekers.

Ze hadden dan ook al doorgekregen dat da mens in dat “ flodderke”
toch niet zo gevaarlijk kon zijn, en ik mocht ook terug naar binnen waar we
de politie ervan konden overtuigen dat er niets aan de hand was.

Nadat hij zich er zelf van vergewist had ging de commissaris naar buiten en
stuurde alle manschappen terug naar de kazerne.

En wat was nu de aanleiding van heel die tumult ??

Door een of andere oorzaak was het alarm van de winkel afgegaan,
wat tot gevolg had dat aan de straatkant een rood licht begon te flikkeren en een sirene afging.
Bomma en Bompa hadden daar totaal niets van gemerkt, sliepen ongestoord door,
de honden reageerden ook niet, maar ondertussen was wel heel de buurt wakker geworden.
En omdat het alarm maar bleef gaan had iemand van hen de politie gebeld,
gezegd dat het alarm al bijna een uur aanstond “ in n’n wapenwinkel”en er geen reactie
kwam op aanbellen en telefoon.
Waarop de politie met man en macht direct op weg gingen om Bomma en Bompa te redden,
met alle gevolgen van dien.

Het alarm hebben we nadien zo laten aanpassen dat het rode licht en de sirene
ook in onze slaapkamer zou afgaan als het zich nog eens zou voordoen.

Ik kan jullie niet vertellen of het goed functioneerde,
want sindsdien worden we van ieder zucht of een piepje van een muis al wakker.

I Saw Mommy Kissing Santa Claus

I saw Mommy kissing Santa Claus

Underneath the mistletoe last night.

She didn't see me creep

Down the stairs to have a peep;

She thought that I was tucked up
in my bedroom fast asleep.

Then, I saw Mommy tickle Santa Claus

Underneath his beard so snowy white;

Oh, what a laugh it would have been

If Daddy had only seen
Mommy kissing Santa Claus last night.

Het lezen van een kerstverhaal deed me terugdenken aan de kerstperiode thuis.

Ik kom uit een gezin met vijf kinderen, heb 2 broers en 2 zussen,

het was er dus altijd wel druk.

Rond de kerst was mijn moeder hoogzwanger van de vierde spruit
in het gezin, en de trappen naar de tweede verdieping
waar de kinderen sliepen werden haar teveel.
 

Dus wanneer het slaaptijd was werd van mijn oudste broer
en ikverwacht dat we de kleinste en de grootste deugniet
( is bovendien ook een Kerstkindje) naar bed brachten.

Dat kon vaak lang duren en altijd had hij wel een reden
om nog wat te blijven talmen,

“ ik moet nog een plasje doen, ik heb nog honger, nog gene vaak,

ik wil opblijven tot papa thuis is, enz……”
heel het repertoire werd opengetrokken.

Tot mijn moeder op een gegeven ogenblik zei van

 “ als je nu niet maakt dat ge boven bent en in uw bed ligt,
zal ik eens komen en dan hé………. !!!!!!!”

Daarop spurtte die kleinste de trappen op, ondertussen roepend
“ ik ben toch de éérste, ge kunt me toch niet pakken, hahaha …….”.

Mijn broer en ik lieten hem maar wat doen en liepen rustig de trappen op

om hem de gelegenheid te geven ook de éérste in bed te liggen.

Tot we ineens hoorden roepen “ ik kan er niet uit, ik kan er niet uit !!!!!”.

We keken over de trapleuning naar boven en zagen tussen
de trapspijlen een kinderhoofdje steken.

Hij had zijn hoofd daardoor gestoken om te kijken of hij ons zag
maar toen hij z’n hoofd wilde terugtrekken zat hij met z’n oren
tussen de spijlen vast.

Mijn broer en ik probeerden om hem er toch tussenuit te krijgen
maar het wilde niet lukken, zijn oren zaten in de weg.

Er zat niets anders op dan Ma erbij te roepen voor hulp,
die na enige tijd naar boven kwam met een grote zaag in haar hand.

De jongste zag dat en vroeg met een angstige stem
“ Mama, wat ga je doen ????”

Waarop zij antwoordde
“ ik weet nog niet juist, eerst je linkeroor eraf, dan je rechteroor eraf,
en als je er dan nog niet uitgeraakt héél je hoofd “

Daarop begon die kleine zo te krijsen en te roepen dat
het nog lang heeft geduurd voor hij uiteindelijk wist
hoe zijn hoofd tussen die spijlen is uit geraakt.

Ma had gewoon twee trapspijlen dwars doorgezaagd.

Op het blog van Sien staat een mooi Nieuwjaarsliedje,
dat zij vroeger thuis zongen.

Ik heb absoluut geen idee hoe oud  het volgend versje is,
het is me aangeleerd door Mammy, mijn overgrootmoeder.

en dit is dus al jaren lang mijn avondgebedje

2/12/05

Het volgend verhaal is echt gebeurd, ik heb lang geaarzeld om het neer te pennen,
en het risico om nu volledig gek verklaard te worden neem ik er maar bij.

Op een gure winteravond (1975) zo omstreeks 20.15 uur loop ik
via de Ossenmarkt (Antwerpen) naar huis na het werk.
Het was koud en regenachtig en ik wilde zo vlug mogelijk thuis zijn,
de straten waren bijna verlaten maar toen ik de Ossenmarkt overliep
zag ik een winkel waar nog licht brandde.

Ik hield even halt om naar de etalage te kijken en het bleek, volgens mij althans,
een muziekwinkel te zijn, dat leidde ik af uit hetgeen in de etalage was uitgestald.
Daar lag een strijkstok, een mondstuk van een blaasinstrument, een triangel,
trommelstokken een paar partituren,enz….. alles leek daar zomaar achteloos
en rommelig te zijn neergelegd.

De winkel baadde in een fel licht door een grote neonbuislamp aan het plafond
en links en rechts stonden grote rekken met boeken, net zoals in een bibliotheek.
Aan de rechterkant bij een van die rekken stond een oude man, met in zijn handen
een boek dat hij inkeek en die mij deed denken aan een Jood,
was het zijn uiterlijk dat me dat deed vermoeden ?, ik weet het niet,
hij droeg een lange zwarte jas en een hoofddeksel,
alhoewel geen keppeltje of een van die typische hoeden die zij altijd dragen.

In ieder geval, als ik er aan terug denk in mijn herinnering leek het een Jood.
En terwijl ik daar zo voor de etalage stond keek hij op en knikte me vriendelijk toe.

We waren we toen nog in het bezit van een mooie buffetpiano,
(geërfd van mijn Bomma, die tijdens de 1” Wereldoorlog in Engeland had gewoond
en daar pianoles had gekregen, en mij de liefde voor piano doorgaf,
we speelden samen wel eens een quatre main.)
daardoor was ik altijd op zoek naar partituren die ik met m’n beperkte kennis
van notenschrift kon lezen en spelen.

Ik wilde de winkel binnengaan om eens te kijken wat ze zoal verkochten,
maar gezien het late uur besloot ik om de dag nadien terug te komen,
ik moest dan niet zo laat werken en dat gaf me meer tijd om eens rond te neuzen.

’s Anderendaags rond 16 uur ga ik dus op weg naar de muziekwinkel in de overtuiging
zeker wat te vinden. Ik kom terug op de Ossenmarkt en vind de winkel niet terug,
ik zie wel een café, een krantenwinkel, een frituur een koffiebranderij en verder alleen
enkele verlaten winkelpanden.
De post en de reclamebladen die ik kon zien liggen in de gangen van die panden,
deden me vermoeden dat die panden al héél lang leeg stonden.

Even een stapje terug om van op het plein te kunnen inschatten waar de winkel zou moeten zijn,
maar ook dat bracht me niet verder.
Ik begon aan mezelf te twijfelen en was volkomen verward, ik had die winkel gisteravond gezien,
ik had niet gedronken, was niet moe of overwerkt, en was zeker niet gek.

Ik stond daar verdwaasd te kijken en totaal van slag.

Ben toen de koffiebranderij binnengestapt en onder het mom dat ik voor iemand hier in een
muziekwinkel iets moest komen halen vroeg ik de dame of zij mij kon helpen ,
“want ik vond de muziekwinkel niet”.

De vrouw zei dat zij daar nooit een muziekwinkel had geweten maar ze zou het even vragen
aan haar moeder die achteraan was.

Zij liep even naar achter en kwam toen met in haar kielzog een oud vrouwtje,
dat op mijn vraag of zij hier een muziekwinkel wist antwoordde

“ Och, maske, vroeger was er hier wel n’n Jood en die verkocht wel wa van muziek,
mor da is al zooooo lang geleden, 'k was toen zelf nog een kind en die is hier al lang weg zenne”

Ik heb beide dames bedankt en ben nog verwarder en totaal ondersteboven weggegaan.

Behalve aan m’n man, die ik trouwens dezelfde avond al had verteld
over die winkel, is het nu de éérste maal dat ik dit verder vertel,
en terwijl ik dit nu opschrijf zie ik alles weer zo duidelijk voor ogen en vraag me nog altijd af,
wat en hoe?

Ik beschouw mezelf als een nuchter iemand, ik moet eerst zien en dan geloven,
en deze ervaring brengt me nog altijd van m’n stuk.

De vraag die ik me al die jaren het meest heb gesteld is,

stel dat ik die avond die winkel was binnengegaan, wat dan ?

een verwarde Bomma

Net zoals overal heeft ook Antwerpen zijn legendes,
en hoewel historisch niet te bewijzen,
zijn ze toch te mooi om verloren te laten gaan.

Hierbij een van de vele verhalen,


Rubens en Van Dijck

Om alle opdrachten die hij kreeg uit te voeren werkte Rubens
in zijn schilderatelier met medewerkers en leerlingen hem hielpen.

Anders was het onmogelijk om al die schilderijen te maken.

Een van die medewerkers was Antoon Van Dijck.

Zo had de Gilde van de Kolveniers aan Rubens een schilderij
besteld met de afbeelding van St.Christoffel, hun patroonheilige.

In plaats van het beeld van Christoffel te schilderen richtte Rubens

zich meer op de betekenis van de naam,die wil zeggen Christusdrager.

En hij schilderde dus Christus gedragen op drie verschillende wijze,

Eén in de schoot van Maria, één in de tempel en één aan het kruis,
een drieluik.

Hij was juist aan Maria Magdalena aan’t schilderen toen hij dringend

werd weggeroepen voor andere zaken.

De leerlingen van zijn atelier maakten van deze gelegenheid
gebruik om te gaan kijken naar het schilderij.

Terwijl ze elkaar verdrongen om toch goed te kunnen zien
gebeurde het dat één van hen tegen het nog natte doek viel
en daarbij de arm van Maria Magdalena en de wang en de kin
van de andere Maria bijna volledig wegvaagde.

De ontzetting bij de leerlingen was zo groot dat ze
eerst geen woord durfden zeggen.

Zij wisten niet wat ze moesten doen of verzinnen om het
ongedaan te maken.

Zij hadden zo’n ontzag voor hun meester dat niemand ook
maar het lef had om hem nog onder ogen te komen en
besloten toen maar om met z’n allen ver weg te vluchtten.

Tot één van hen zei
“ Beste makkers, we kunnen niets anders doen dan een kans
te wagen en te proberen om het schilderij te herstellen.
Laat de bekwaamste onder het doen en wat mij betreft
ik stem daarvoor op Antoon Van Dijck,
geen ander als hij is daartoe in staat”

De andere leerlingen vonden dat een schitterend idee
en na enige malen te hebben geweigerd liet Van Dijck
zich dan toch overhalen.

Hij nam de penselen en het palet van Rubens en
zette zich aan het werk.Het lukte hem om de beschadigde delen
zodanig te herstellen dat toen Rubens de dag nadien
in zijn atelier binnenkwam en die delen aanschouwde
die Van Dijck zo meesterlijk had hersteld
met welgevallen uitriep,

“ Werkelijk, dat is absoluut niet het slechtste van wat ik gisteren geschilderd heb”